ځنډېدلے اُميد، پوره شوے خواهش

پیسې او اشتها پکې تېرېږي، له هغه چا چې ځان شتمن ښیي او هېڅ نه لري، تر هغې درغلۍ پورې چې کمېږي پداسې حال کې چې ورو ورو سپما وده کوي. دا د انتظار درد هم یادوي، ځکه هغه هیله چې وځنډول شي زړه ناروغه کوي. ملګري مهم دي: له هوښیارانو سره ګرځه او هوښیار شه.

څپرکی 13.

هوښيار زوئ د خپل پلار نصيحت ته غوږ ږدى، خو ملنډې وهونکے ملامتۍ ته نۀ غوږ ږدى. د خپلې خولې د مېوې نه انسان ښۀ شيان خورى، خو د بې‌وفا خواهش د ظلم دپاره وى. څوک چې خپله خوله ساتى هغه خپل ژوند ساتى، خو څوک چې خپلې شونډې پراخه کوى هغه تباه کيږى. سست سړے خواهش کوى خو هيڅ نۀ مومى، خو د محنتى خواهش په پوره توګه مړيږى. صادق د دروغو نه نفرت کوى، خو بدکار شرم او رُسوائى راولى. صداقت هغه چا ساتى چې لار يې بې‌عيبه وى، خو بدى ګناهګار نسکوروى. يو څوک ځان مالدار ښايى، خو هيڅ نۀ لرى؛ بل ځان غريب ښايى، خو ډېره دولت لرى. د انسان دولت ښائى د هغۀ د ژوند فديه شى، خو غريب د ګواښ نه څۀ نۀ اورى. د صادق رڼا په خوشحالۍ سره ځلېږى، خو د بدکار څراغ به مړ کړے شى. تکبر بغير د جګړې نه بل څۀ نۀ راولى، خو حکمت د هغه چا سره وى چې مشوره اخلى. د دوکې نه ترلاسه شوے دولت کميږى، خو څوک چې لږ لږ راټولوى هغه يې زياتوى. ځنډېدلے اُميد زړۀ ناجوړه کوى، خو پوره شوے خواهش د ژوند ونه ده. څوک چې کلام سپکوى هغه په ځان تباهى راولى، خو څوک چې د حُکم عزت کوى هغه ته به اجر ورکړے شى. د هوښيار تعليم د ژوند چينه ده، چې انسان د مرګ د جالونو نه اړوى. ښۀ عقل مهربانى ګټى، خو د بې‌وفا لار د هغوئ تباهى ده. هر هوښيار سړے په پوهه سره کار کوى، خو احمق خپله بې‌وقوفى ښکاره کوى. بدکار قاصد په مصيبت کښې غورزيږى، خو وفادار ايلچى شفا راولى. څوک چې تربيت ته شا کوى هغۀ ته غُربت او شرم راځى، خو څوک چې ملامتۍ ته غوږ ږدى هغۀ ته عزت رسيږى. پوره شوے خواهش د روح دپاره خوږ وى، خو د بدۍ نه اوختل احمقانو ته ناکاره ښکارى. څوک چې د حکيمانو سره ګرځى هغه حکيم کيږى، خو د احمقانو ملګرے نقصان ګالى. آفت ګناهګاران پسې ګرځى، خو ښېګړه صادقانو ته اجر ورکوى. ښۀ سړے خپلو لمسيانو ته ميراث پرېږدى، خو د ګناهګار دولت صادقانو دپاره زېرمه کيږى. د غريب نه کرلے پټے ډېر خوراک راکولے شى، خو د اِنصاف د نشتوالى په وجه هغه ورک کړے شى. څوک چې لښته بندوى هغه د خپل زوئ نه نفرت کوى، خو څوک چې له مينه لرى هغه د هغۀ د تربيت دپاره محنت کوى. صادق په خوشحالۍ سره تر ماړۀ خورى، خو د بدکار خېټه وږې پاتې کيږى.