ልክዕ ሚዛን ባህ የብሎ

ሚዛንን ልግስን ሰናይ ስምን ይዓብሉ። እቲ ምዕራፍ ከም ክሳራ ዝመስል ክሳራ ከም ዘይኮነ ይደጋግም፥ ብልግሲ እናሃበ እናሃብተመ ዝኸይድ፥ እኽሊ ዓጊቱ ድማ ዝርገም። ምኽሪ ዘይብላ ፅባቔ እቲ ዝበልሐ ዘረባ ይረክብ፦ ኣብ ኣፍንጫ ሓሰማ ዘሎ ቀለበት ወርቂ።

ምዕራፍ 11።

ዘይቅኑዕ ሚዛን ኣብ ቅድሚ ኣቦና ርኹስ እዩ፥ ልክዕ ሚዛን ግና ባህ የብሎ። ትዕቢት ምስ መፀት፥ ሽዑ ውርደት ትመፅእ፤ ጥበብ ግና ምስ ትሑታት ኣላ። ቕንዕና ቅኑዓት ይመርሖም፤ ጥውይና ጠለምቲ ግና የጥፍኦም። ሃብቲ ብመዓልቲ ቍጥዓ ኣይጠቅምን፤ ፅድቂ ግና ካብ ሞት የድሕን። ፅድቂ ፍፁም ንመንገዲ የቕንዕ፤ ረሲእ ግና ብክፍኣቱ ይወድቕ። ፅድቂ ቅኑዓት የድሕኖም፤ ጠለምቲ ግና ብትምኒቶም ይተሓዙ። ረሲእ ምስ ሞተ፥ ዘለዎ ተስፋ ይጠፍእ፤ ተስፋ ሓይሉ ኸዓ ከንቱ ይኸውን። ፃድቕ ካብ መከራ ይድሕን፤ ረሲእ ድማ ኣብ ክንድኡ ናብኡ ይኣቱ። ዓማፂ ብኣፍ ንብፃዩ የጥፍእ፤ ፃድቃን ግና ብፍልጠቱ ይድሕኑ። ፃድቃን ፅቡቕ ምስ ኮኖም፥ ከተማ ትሕጐስ፤ ረሲኣን ምስ ጠፍኡ ኸዓ፥ ዕልልታ ይኸውን። ብብረኸት ቅኑዓት ከተማ ልዕል ትብል፤ ብኣፍ ረሲኣን ግና ትፈርስ። ንብፃዩ ዝንዕቕ ኣእምሮ የብሉን፤ ኣእምሮ ዘለዎ ሰብ ግና ስቕ ይብል። ሓማዪ ምስጢር እናቃለዐ ይዛወር፤ እሙን መንፈስ ዘለዎ ግና ምስጢር ይሓዞ። መምርሒ ኣብ ዘይብሉ፥ ህዝቢ ይወድቕ፤ ብብዝሒ መኻርቲ ግና ድሕነት ኣሎ። ንጋሻ ዋሕስ ዝኸውን፥ ብርግፅ ይጉዳእ፤ ኢድ ምሃብ ዝፀልኦ ግና ውሑስ እዩ። ሕያወይቲ ሰበይቲ ክብሪ ትረክብ፤ ጨካናት ሰባት ከዓ ሃብቲ ይረኽቡ። ሕያዋይ ሰብ ንነፍሱ ይጠቅም፤ ጨካን ሰብ ግና ንነፍሱ ይጎድእ። ረሲእ ናይ ሓሶት ዓስቢ ይረክብ፤ ፅድቂ ዝዘርእ ግና ናይ ሓቂ ዓስቢ ይረክብ። ኣብ ፅድቂ ዝፀንዕ ህይወት ይረክብ፤ ንክፍኣት ዝስዕብ ግና ናብ ሞቱ ይጎዪ። ቀይናን ልቢ ዘለዎም ኣብ ቅድሚ ኣቦና ርኹሳት እዮም፤ መንገዶም ፍፁም ዝኾነ ግና ባህ የብሎ። ክፉእ ሰብ ብዘይ ቅፅዓት ከምዘይተርፍ ብርግፅ ፍለጥ፤ ውሉድ ፃድቃን ግና ሓራ ይወፅእ። ኣብ ኣፍንጫ ሓሰማ ዘሎ ቀለበት ወርቂ፥ ምኽሪ ዘይብላ መልክዐኛ ሰበይቲ ከምኡ እያ። ትምኒት ፃድቃን ናብ ፅቡቕ ጥራሕ እዩ፤ ተስፋ ረሲኣን ግና ናብ ቍጥዓ እዩ። ገሊኡ ብልግሲ ይህብ፥ ሃብቱ ግና እናበዝሐ ይኸይድ፤ ገሊኡ ኸዓ ካብ ግቡእ ይኽልክል፥ ናብ ድኽነት ግና ይበፅሕ። ለጋስ ነፍሲ ክትህብትም እያ፤ ንኻልኦት ዘርዊ ኸዓ ባዕሉ ይርወ። እኽሊ ንዝዓግት፥ ህዝቢ ይረግሞ፤ እቲ ዝሸጦ ግና ይባረኽ። ፅቡቕ ተጠንቂቑ ዝደሊ፥ ሞገስ ይረክብ፤ ክፉእ ዝደሊ ግና፥ ክፉእ ይመፆ። እቲ ብሃብቱ ዝተኣማመን ክወድቕ እዩ፥ ፃድቕ ግና ከም ልሙዕ ቈፅሊ ክዕምብብ እዩ። እቲ ኣብ ቤቱ ፀገም ዘምፅእ ንፋስ ክወርስ እዩ፥ እቲ ዓሻ ድማ ነቲ ጠቢብ ልቢ ባርያ ክኸውን እዩ። ፍረ ፃድቕ ኦም ህይወት እዩ፥ ነፍሳት ዝማርኽ ድማ ጠቢብ እዩ። ፃድቕ ኣብ ምድሪ እንተ ተፈዲዩ፥ እቲ ረሲእን እቲ ሓጥእንከ ኣዝዩ ብዝበለፀ ኣይፍደዩን!