Αρχίζουν οι Παροιμίες του Σολομώντα

Αρχίζει η συλλογή του ίδιου του Σολομώντα και η μορφή αλλάζει: όχι πια λόγοι, μόνο ζεύγη αντιθέτων. Οι έγνοιες που επανέρχονται είναι ο λόγος και η συνέπεια, το στόμα που τρέφει απέναντι στο στόμα που κρύβει βία, και το αν ο πλούτος που κρατά ένας άνθρωπος τον κρατά πράγματι όρθιο.

Κεφάλαιο 10.

Οι παροιμίες του Σολομώντα: Ο σοφός γιος φέρνει χαρά στον πατέρα του, ο ανόητος όμως γιος φέρνει λύπη στη μητέρα του. Οι θησαυροί που αποκτήθηκαν με την κακία δεν ωφελούν, η δικαιοσύνη όμως γλιτώνει από τον θάνατο. Ο Πατέρας μας δεν θα αφήσει τον δίκαιο να πεινάσει, ματαιώνει όμως τη λαχτάρα των ασεβών. Τα τεμπέλικα χέρια σε κάνουν φτωχό, τα εργατικά όμως χέρια φέρνουν πλούτο. Όποιος μαζεύει το καλοκαίρι είναι συνετός γιος, όποιος όμως κοιμάται στον θερισμό είναι γιος που ντροπιάζει. Ευλογίες στέκονται στο κεφάλι του δίκαιου, το στόμα όμως των ασεβών κρύβει βία. Η μνήμη του δίκαιου είναι ευλογία, το όνομα όμως των ασεβών θα σαπίσει. Η σοφή καρδιά δέχεται τις εντολές, ο φλύαρος όμως ανόητος οδηγείται στην καταστροφή. Όποιος περπατάει με ακεραιότητα περπατάει με ασφάλεια, όποιος όμως κάνει στραβούς τους δρόμους του θα αποκαλυφθεί. Όποιος κλείνει πονηρά το μάτι προκαλεί μπελάδες, και ο φλύαρος ανόητος οδηγείται στην καταστροφή. Το στόμα του δίκαιου είναι πηγή ζωής, το στόμα όμως των ασεβών κρύβει βία. Το μίσος ξεσηκώνει φιλονικίες, η αγάπη όμως σκεπάζει όλα τα παραπτώματα. Στα χείλη του συνετού βρίσκεται σοφία, μα το ραβδί είναι για την πλάτη εκείνου που δεν έχει μυαλό. Οι σοφοί αποθηκεύουν τη γνώση, το στόμα όμως του ανόητου καλεί την καταστροφή. Ο πλούτος των πλουσίων είναι η οχυρωμένη πόλη τους· η καταστροφή των φτωχών είναι η φτώχεια τους. Ο μισθός του δίκαιου οδηγεί στη ζωή· το κέρδος των ασεβών οδηγεί στην αμαρτία. Όποιος δέχεται τη διαπαιδαγώγηση βρίσκεται στον δρόμο της ζωής, όποιος όμως αγνοεί τον έλεγχο παραπλανά τους άλλους. Όποιος κρύβει μίσος είναι ψεύτης, και όποιος διαδίδει συκοφαντίες είναι ανόητος. Όπου τα λόγια είναι πολλά, η αμαρτία δεν λείπει ποτέ· όποιος όμως συγκρατεί τη γλώσσα του είναι σοφός. Η γλώσσα του δίκαιου είναι διαλεχτό ασήμι· η καρδιά των ασεβών αξίζει λίγα. Τα χείλη του δίκαιου θρέφουν πολλούς, οι ανόητοι όμως πεθαίνουν από έλλειψη μυαλού. Η ευλογία του Πατέρα μας φέρνει πλούτο, και δεν προσθέτει καμιά λύπη μαζί της. Το να κάνει κανείς το κακό είναι παιχνίδι για τον ανόητο, η σοφία όμως είναι η απόλαυση του συνετού ανθρώπου. Αυτό που φοβάται ο ασεβής θα τον βρει, η επιθυμία όμως του δίκαιου θα εκπληρωθεί. Όταν περάσει η θύελλα, οι ασεβείς χάνονται, οι δίκαιοι όμως στέκονται στέρεα για πάντα. Όπως το ξίδι στα δόντια και ο καπνός στα μάτια, έτσι είναι ο τεμπέλης γι’ αυτούς που τον στέλνουν. Ο σεβασμός προς τον Πατέρα μας μακραίνει τη ζωή, τα χρόνια όμως των ασεβών θα κοντύνουν. Η ελπίδα του δίκαιου φέρνει χαρά, η προσδοκία όμως των ασεβών θα χαθεί. Ο δρόμος του Πατέρα μας είναι καταφύγιο για τον άμεμπτο, μα καταστροφή γι’ αυτούς που κάνουν το κακό. Ο δίκαιος δεν θα κλονιστεί ποτέ, οι ασεβείς όμως δεν θα μείνουν στη γη. Το στόμα του δίκαιου βγάζει σοφία, η διεστραμμένη όμως γλώσσα θα κοπεί. Τα χείλη του δίκαιου ξέρουν τι είναι ευπρόσδεκτο, το στόμα όμως των ασεβών μόνο ό,τι είναι διεστραμμένο.