Manomboka ny Ohabolan’i Solomona

Manomboka ny andian-teny nanangonan'i Solomona ary miova ny endrika: tsy resaka lava intsony fa mifanohitra tsiroaroa. Ny zavatra miverimberina dia ny kabary sy ny vokany, ny vava mamelona sy ny vava manafina herisetra, ary raha manohana ny tompony ny harena ananany.

Toko 10.

Ny ohabolan’i Solomona: Ny zanaka hendry dia mahafaly ny rainy, fa ny zanaka adala kosa dia mampalahelo ny reniny. Tsy mahasoa ny harena azo tamin’ny faharatsiana, fa ny fahamarinana kosa manafaka amin’ny fahafatesana. Tsy havelan’i Raintsika ho noana ny olona marina, fa Izy kosa manakana ny filan’ny ratsy fanahy. Mampahantra anao ny tanana malaina, fa mampanan-karena kosa ny tanana mazoto. Ny mamory amin’ny fahavaratra dia zanaka mahira-tsaina, fa ny matory amin’ny andro fijinjana kosa dia zanaka mahamenatra. Misy fitahiana eo an-dohan’ny marina, fa ny vavan’ny ratsy fanahy kosa manafina herisetra. Fitahiana ny fahatsiarovana ny marina, fa ny anaran’ny ratsy fanahy kosa dia ho lo. Ny fo hendry mandray ny didy, fa ny adala miteny foana kosa dia ho rava. Izay mandeha amin’ny fahitsiana dia mandeha tsy manana tahotra, fa izay mamily ny lalany kosa dia ho fantatra. Izay mikipy maso dia mahatonga fahoriana, ary ny adala miteny foana dia ho rava. Loharanon’ny fiainana ny vavan’ny marina, fa ny vavan’ny ratsy fanahy kosa manafina herisetra. Ny fankahalana mampitroka fifandirana, fa ny fitiavana kosa manarona ny fahotana rehetra. Eo amin’ny molotry ny manam-pahalalana no hita ny fahendrena, fa ny tsilo kosa dia ho an’ny lamosin’izay tsy mana-tsaina. Ny hendry mitahiry fahalalana, fa ny vavan’ny adala kosa miantso fahavoazana. Ny haren’ny manan-karena no tanàna mimanda ho azy; ny fahantran’ny malahelo no fahavoazany. Ny karaman’ny marina mitondra ho amin’ny fiainana; ny tombom-pahan’ny ratsy fanahy mitondra ho amin’ny ota. Izay manaiky famaizana dia eo amin’ny lalana mankany amin’ny fiainana, fa izay tsy miraharaha ny fananarana kosa dia mampania ny hafa. Izay manafina fankahalana dia mpandainga, ary izay mamoaka fanalam-baraka dia adala. Raha be teny, dia tsy ho lany ny fahotana; fa izay mahatana ny lelany kosa dia hendry. Volafotsy voafantina ny lelan’ny marina; kely sanda ny fon’ny ratsy fanahy. Ny molotry ny marina mamelona maro, fa ny adala kosa dia maty noho ny tsy fananana saina. Ny fitahian’i Raintsika no mampanan-karena, ary tsy manampy alahelo aminy Izy. Filalaovana ho an’ny adala ny manao ratsy, fa ny fahendrena kosa no fifaliana ho an’ny olona manam-pahalalana. Izay atahorana ny ratsy fanahy no hanjo azy, fa ny irin’ny marina kosa dia ho tanteraka. Rehefa lasa ny tadio, dia tsy eo intsony ny ratsy fanahy, fa ny marina kosa tafijoro mandrakizay. Tahaka ny vinaingitra amin’ny nify sy ny setroka amin’ny maso, dia toy izany ny kamo ho an’izay maniraka azy. Ny fahatahorana an’i Raintsika mampitombo andro, fa ny taonan’ny ratsy fanahy kosa dia hohafohezina. Ny fanantenan’ny marina dia mahafaly, fa ny fiandrasan’ny ratsy fanahy kosa dia ho very. Ny lalan’i Raintsika dia fiarovana ho an’ny tsy manan-tsiny, fa fahavoazana kosa ho an’izay manao ratsy. Ny marina tsy hozohina mandrakizay, fa ny ratsy fanahy kosa tsy hitoetra amin’ny tany. Ny vavan’ny marina mamoa fahendrena, fa ny lela mivadika kosa dia ho tapahina. Ny molotry ny marina mahalala izay ankasitrahana, fa ny vavan’ny ratsy fanahy kosa izay mivadika ihany.