ଶଲୋମନଙ୍କ ହିତୋପଦେଶ ଆରମ୍ଭ

ଶଲୋମନଙ୍କ ନିଜ ସଂଗ୍ରହ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ରୂପ ବଦଳିଯାଏ: ଆଉ ଭାଷଣ ନାହିଁ, କେବଳ ଯୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ା ବିପରୀତ। ବାରମ୍ବାର ଫେରି ଆସୁଥିବା ବିଷୟ ହେଉଛି କଥା ଓ ତାହାର ପରିଣାମ — ପୋଷଣ କରୁଥିବା ମୁଖ ବନାମ ଦୌରାତ୍ମ୍ୟ ଲୁଚାଉଥିବା ମୁଖ — ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଧନ ଧରିଥାଏ, ତାହା ପ୍ରକୃତରେ ତାହାକୁ ଧରି ରଖେ କି ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 10।

ଶଲୋମନଙ୍କ ହିତୋପଦେଶ: ଜ୍ଞାନୀ ପୁତ୍ର ଆପଣା ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରେ, ମାତ୍ର ମୂର୍ଖ ପୁତ୍ର ଆପଣା ମାତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ। ଦୁଷ୍ଟତା ଦ୍ଵାରା ଅର୍ଜିତ ଧନ କୌଣସି ଲାଭ ଦିଏ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ଧାର୍ମିକତା ମୃତ୍ୟୁରୁ ରକ୍ଷା କରେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଧାର୍ମିକକୁ କ୍ଷୁଧାରେ ରହିବାକୁ ଦେବେ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ସେ ଦୁଷ୍ଟର ଅଭିଳାଷ ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତି। ଅଳସ ହସ୍ତ ତୁମ୍ଭକୁ ଦରିଦ୍ର କରେ, ମାତ୍ର ପରିଶ୍ରମୀ ହସ୍ତ ଧନ ଆଣେ। ଯେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁତ୍ର, ମାତ୍ର ଯେ ଶସ୍ୟଚ୍ଛେଦନ ସମୟରେ ନିଦ୍ରା ଯାଏ, ସେ ଲଜ୍ଜାଜନକ ପୁତ୍ର। ଧାର୍ମିକର ମସ୍ତକ ଉପରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଧିଷ୍ଠାନ କରେ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ମୁଖ ଦୌରାତ୍ମ୍ୟ ଲୁଚାଏ। ଧାର୍ମିକର ସ୍ମୃତି ଆଶୀର୍ବାଦସ୍ଵରୂପ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ନାମ କ୍ଷୟ ପାଇବ। ଜ୍ଞାନୀ ଅନ୍ତଃକରଣ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରେ, ମାତ୍ର ବକବକକାରୀ ମୂର୍ଖ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେ ସରଳତାରେ ଚାଲେ, ସେ ନିରାପଦରେ ଚାଲେ, ମାତ୍ର ଯେ ଆପଣା ପଥ କୁଟିଳ କରେ, ସେ ଧରାପଡ଼ିବ। ଯେ ଚକ୍ଷୁ ମାରେ, ସେ କ୍ଲେଶ ଘଟାଏ, ପୁଣି ବକବକକାରୀ ମୂର୍ଖ ବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଧାର୍ମିକର ମୁଖ ଜୀବନର ନିର୍ଝର, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ମୁଖ ଦୌରାତ୍ମ୍ୟ ଲୁଚାଏ। ଘୃଣା ବିବାଦ ଜନ୍ମାଏ, ମାତ୍ର ପ୍ରେମ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଢାଙ୍କେ। ବୁଦ୍ଧିମାନର ଓଷ୍ଠରେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ମାତ୍ର ବୁଦ୍ଧିହୀନର ପିଠି ନିମନ୍ତେ ବାଡ଼ି ଅଛି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତି, ମାତ୍ର ମୂର୍ଖର ମୁଖ ବିନାଶ ଆଣେ। ଧନବାନର ସମ୍ପତ୍ତି ତାହାର ଦୃଢ଼ ନଗର, ଦରିଦ୍ରର ବିନାଶ ତାହାର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ। ଧାର୍ମିକର ପରିଶ୍ରମ ଜୀବନ ଆଡ଼କୁ ନିଏ, ଦୁଷ୍ଟର ଲାଭ ପାପ ଆଡ଼କୁ ନିଏ। ଯେ ଶାସନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଜୀବନ ପଥରେ ଥାଏ, ମାତ୍ର ଯେ ଅନୁଯୋଗ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରାନ୍ତ କରାଏ। ଯେ ଘୃଣା ଲୁଚାଏ, ସେ ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ପୁଣି ଯେ ନିନ୍ଦା ପ୍ରଚାର କରେ, ସେ ମୂର୍ଖ। ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ବାକ୍ୟ, ସେଠାରେ ପାପ ଅନୁପସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଯେ ଆପଣା ଜିହ୍ଵାକୁ ସଂଯତ କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ। ଧାର୍ମିକର ଜିହ୍ଵା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୌପ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟର ଅନ୍ତଃକରଣ ଅଳ୍ପ ମୂଲ୍ୟର। ଧାର୍ମିକର ଓଷ୍ଠ ଅନେକଙ୍କୁ ପ୍ରତିପାଳନ କରେ, ମାତ୍ର ମୂର୍ଖମାନେ ବୁଦ୍ଧିର ଅଭାବରୁ ମରନ୍ତି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଧନ ଆଣେ, ପୁଣି ସେ ତହିଁ ସଙ୍ଗେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟତା କରିବା ମୂର୍ଖ ପ୍ରତି କ୍ରୀଡ଼ାସ୍ଵରୂପ, ମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତିର ଆନନ୍ଦ। ଦୁଷ୍ଟ ଯାହା ଭୟ କରେ, ତାହା ତାହା ଉପରେ ଆସିବ, ମାତ୍ର ଧାର୍ମିକର ବାଞ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଝଡ଼ ବହିଗଲା ପରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଆଉ ନ ଥାଆନ୍ତି, ମାତ୍ର ଧାର୍ମିକମାନେ ଅନନ୍ତକାଳ ସ୍ଥିର ରୁହନ୍ତି। ଯେପରି ଦନ୍ତ ପ୍ରତି ଅମ୍ଳରସ ଓ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରତି ଧୂମ, ସେପରି ପଠାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଳସୁଆ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବିଷୟକ ଭୟ ଜୀବନ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ବର୍ଷ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ହେବ। ଧାର୍ମିକର ଆଶା ଆନନ୍ଦ ଆଣେ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ପ୍ରତ୍ୟାଶା ବିନଷ୍ଟ ହେବ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପଥ ସିଦ୍ଧ ଲୋକ ନିମନ୍ତେ ଆଶ୍ରୟ, ମାତ୍ର କୁକର୍ମକାରୀମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବିନାଶ। ଧାର୍ମିକ କେବେ ବିଚଳିତ ହେବ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେଶରେ ରହିବେ ନାହିଁ। ଧାର୍ମିକର ମୁଖ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ମାତ୍ର କୁଟିଳ ଜିହ୍ଵା ଛେଦିତ ହେବ। ଧାର୍ମିକର ଓଷ୍ଠ ଗ୍ରାହ୍ୟ କଥା ଜାଣେ, ମାତ୍ର ଦୁଷ୍ଟର ମୁଖ କେବଳ କୁଟିଳ କଥା ଜାଣେ।