Sulaymonning hikmatlari boshlanadi

Sulaymonning oʻz toʻplami boshlanadi va shakl oʻzgaradi: endi nutqlar yoʻq, faqat juft qarama-qarshiliklar. Takrorlanuvchi mavzular — soʻz va oqibat, oziqlantiruvchi ogʻiz va zoʻravonlikni yashiruvchi ogʻiz, hamda inson qoʻlidagi boylik uni chindan ham tutib tura oladimi, degan savol.

10-bob.

Sulaymonning hikmatlari: Dono oʻgʻil otasini quvontiradi, ammo ahmoq oʻgʻil onasiga gʻam keltiradi. Yovuzlik bilan orttirilgan boyliklar foyda bermaydi, lekin solihlik oʻlimdan qutqaradi. Otamiz solihni och qoldirmaydi, ammo yovuzlarning istagini U barbod qiladi. Dangasa qoʻllar seni kambagʻal qiladi, lekin tirishqoq qoʻllar boylik keltiradi. Yozda hosil yigʻadigan oʻgʻil aqlli, lekin oʻrim-yigʻim paytida uxlaydigan oʻgʻil sharmandalik keltiradi. Barakalar solihning boshiga qoʻnadi, lekin yovuzning ogʻzi zoʻravonlikni yashiradi. Solihning xotirasi baraka, lekin yovuzning nomi chiriydi. Dono yurak amrlarni qabul qiladi, lekin vaysaqi ahmoq halokatga uchraydi. Halollik bilan yuradigan odam xavfsiz yuradi, lekin yoʻllarini egri qiladigan odam fosh boʻladi. Koʻz qisadigan odam tashvish keltiradi, vaysaqi ahmoq esa halokatga uchraydi. Solihning ogʻzi hayot chashmasidir, lekin yovuzning ogʻzi zoʻravonlikni yashiradi. Nafrat janjal qoʻzgʻatadi, lekin sevgi barcha xatolarni yopadi. Aqlli odamning lablarida hikmat topiladi, aqlsizning yelkasi uchun esa tayoq bor. Donolar bilimni toʻplaydi, lekin ahmoqning ogʻzi halokatni chaqiradi. Boyning mol-mulki uning mustahkam shahridir; kambagʻalning halokati esa uning qashshoqligidir. Solihning mukofoti hayotga olib boradi; yovuzning daromadi esa gunohga olib boradi. Tarbiyani qabul qiladigan odam hayot yoʻlidadir, lekin tanbehni mensimaydigan odam boshqalarni yoʻldan ozdiradi. Nafratni yashiradigan odam yolgʻonchi, tuhmat tarqatadigan odam esa ahmoqdir. Soʻz koʻp boʻlgan joyda gunoh hech kam boʻlmaydi; lekin tilini tiyadigan odam donodir. Solihning tili sara kumushdir; yovuzning yuragi esa arzimas qiymatga ega. Solihning lablari koʻplarni toʻydiradi, lekin ahmoqlar aql yetishmasligidan oʻladi. Otamizning barakasi boylik keltiradi va U bunga hech qanday gʻam qoʻshmaydi. Yovuzlik qilish ahmoq uchun oʻyin, lekin hikmat aqlli odamning quvonchidir. Yovuz nimadan qoʻrqsa, oʻsha boshiga tushadi, lekin solihning istagi amalga oshadi. Boʻron oʻtib ketgach, yovuzlar yoʻqoladi, lekin solihlar abadiy mustahkam turadi. Tishga sirka, koʻzga tutun qanday boʻlsa, dangasa ham uni yuborganlarga shunday. Otamizdan qoʻrqish umrni uzaytiradi, lekin yovuzlarning yillari qisqartiriladi. Solihning umidi quvonch keltiradi, lekin yovuzning kutgani barbod boʻladi. Otamizning yoʻli benuqson odamlar uchun panoh, yomonlik qiladiganlar uchun esa halokatdir. Solihlar hech qachon chayqalmaydi, lekin yovuzlar yurtda qolmaydi. Solihning ogʻzi hikmat beradi, lekin buzuq til kesib tashlanadi. Solihning lablari nima maʼqul ekanini biladi, yovuzning ogʻzi esa faqat buzuqlikni biladi.