ڇپيل
ڪتاب

سليمان جون چوڻيون

سليمان جو پنهنجو مجموعو شروع ٿئي ٿو ۽ صورت بدلجي ٿي: وڌيڪ تقريرون ناهن، رڳو جوڙيل ضد. بار بار ايندڙ ڳالهيون ڳالهائڻ ۽ نتيجو آهن، اهو وات جيڪو پرورش ڪري ٿو ۽ اهو جيڪو تشدد لڪائي ٿو، ۽ اهو ته ڇا ڪنهن جي ملڪيت واقعي هن کي سهارو ڏئي ٿي.

باب 10.

سليمان جون چوڻيون: عقلمند پٽ پنهنجي پيءُ کي خوش ڪري ٿو، پر بيوقوف پٽ پنهنجي ماءُ لاءِ غم آڻي ٿو. شرارت سان حاصل ڪيل خزانا ڪو فائدو نہ ٿا ڏين، پر سچائي موت کان ڇڏائي ٿي. اسان جو پيءُ سچار کي بکيو نہ ڇڏيندو، پر شرير جي خواهش کي ناڪام ڪري ٿو. سست هٿ توکي غريب ڪن ٿا، پر محنتي هٿ دولت آڻين ٿا. جيڪو اونهاري ۾ گڏ ڪري ٿو سو سمجھدار پٽ آهي، پر جيڪو فصل لڻڻ جي وقت سمهي ٿو سو شرمسار ڪندڙ پٽ آهي. سچار جي مٿي تي برڪتون آهن، پر شرير جو وات ظلم کي لڪائي ٿو. سچار جي يادگيري برڪت آهي، پر شرير جو نالو سڙي ويندو. عقلمند دل حڪمن کي قبول ڪري ٿي، پر بڪواس ڪندڙ بيوقوف برباد ٿيندو. جيڪو سچائيءَ ۾ هلي ٿو سو بيخوف هلي ٿو، پر جيڪو پنهنجيون واٽون ٽيڙيون ڪري ٿو سو ظاهر ٿي پوندو. جيڪو اک سان اشارو ڪري ٿو سو تڪليف پيدا ڪري ٿو، ۽ بڪواس ڪندڙ بيوقوف برباد ٿيندو. سچار جو وات زندگيءَ جو چشمو آهي، پر شرير جو وات ظلم کي لڪائي ٿو. نفرت جھيڙا اٿاري ٿي، پر پيار سڀني ڏوهن کي ڍڪي ٿو. سمجھدار جي چپن تي حڪمت ملي ٿي، پر بي سمجھ جي پٺيءَ لاءِ لٺ آهي. عقلمند علم گڏ ڪن ٿا، پر بيوقوف جو وات تباهيءَ کي دعوت ڏئي ٿو. امير جي دولت سندن قلعي بند شهر آهي؛ غريب جي تباهي سندن غريبي آهي. سچار جي مزدوري زندگيءَ ڏانهن وٺي وڃي ٿي؛ شرير جي ڪمائي گناهه ڏانهن. جيڪو نصيحت قبول ڪري ٿو سو زندگيءَ جي واٽ تي آهي، پر جيڪو تنبيه کي نظرانداز ڪري ٿو سو ٻين کي ڀٽڪائي ٿو. جيڪو نفرت کي لڪائي ٿو سو ڪوڙو آهي، ۽ جيڪو چغلي پکيڙي ٿو سو بيوقوف آهي. جتي ڳالهيون گھڻيون ٿين ٿيون، اتي گناهه ڪڏهن بہ گهٽ نہ ٿو ٿئي؛ پر جيڪو پنهنجي زبان کي روڪي ٿو سو عقلمند آهي. سچار جي زبان چونڊيل چاندي آهي؛ شرير جي دل جي قيمت ٿوري آهي. سچار جا چپ گھڻن کي پالين ٿا، پر بيوقوف سمجھ جي ڪمي ڪري مري وڃن ٿا. اسان جي پيءُ جي برڪت دولت آڻي ٿي، ۽ ان سان گڏ ڪو ڏک نہ ٿو ملائي. بيوقوف لاءِ شرارت ڪرڻ راند آهي، پر سمجھدار ماڻهوءَ لاءِ حڪمت خوشي آهي. جنهن کان شرير ڊڄي ٿو سو مٿس اچي پوندو، پر سچار جي خواهش پوري ڪئي ويندي. جڏهن طوفان گذري ٿو تڏهن شرير نہ رهندا آهن، پر سچار سدائين لاءِ قائم رهن ٿا. جيئن ڏندن لاءِ سرڪو ۽ اکين لاءِ دونھون، تيئن سست ماڻهو کيس موڪليندڙن لاءِ آهي. اسان جي پيءُ جو خوف عمر ڊگھي ڪري ٿو، پر شرير جا سال ڪٽيا ويندا. سچار جي اميد خوشي آڻي ٿي، پر شرير جي آس ناس ٿي ويندي. اسان جي پيءُ جي واٽ بي عيب ماڻهن لاءِ پناهه آهي، پر بدي ڪندڙن لاءِ تباهي. سچار ڪڏهن بہ نہ ڏڪندا، پر شرير ملڪ ۾ نہ رهندا. سچار جو وات حڪمت پيدا ڪري ٿو، پر ٽيڙي زبان ڪٽي ڇڏي ويندي. سچار جا چپ ڄاڻن ٿا تہ ڪهڙي ڳالهه قبول جوڳي آهي، پر شرير جو وات رڳو ٽيڙيون ڳالهيون ڄاڻي ٿو.