Mga Kawikaan 9

9 ¹Ang Karunungan—si Jesus, ang karunungan ng ating Ama—ay nagtayo ng kanyang bahay; itinabas niya ang kanyang pitong haligi. ²Kinatay niya ang kanyang mga hayop; hinaluan niya ang kanyang alak; inihanda rin niya ang kanyang hapag. ³Isinugo niya ang kanyang mga dalaga upang tumawag mula sa pinakamataas na dako ng bayan: ⁴“Sinumang musmos, pumasok siya rito!” Sa taong kulang sa pang-unawa ay sinasabi niya, ⁵“Halikayo, kanin ninyo ang aking tinapay at inumin ninyo ang alak na aking hinaluan. ⁶Iwanan ninyo ang inyong pagkamusmos, at mabuhay kayo; lumakad kayo sa daan ng pang-unawa.” ⁷Ang nagtutuwid sa mapanuya ay nagdadala ng kahihiyan sa kanyang sarili, at ang sumasaway sa masamang tao ay nasasaktan. ⁸Huwag mong sawayin ang mapanuya, at baka kamuhian ka niya; sawayin mo ang marunong, at iibigin ka niya. ⁹Turuan mo ang marunong at siya ay lalong magiging marunong; turuan mo ang matuwid at siya ay lalong matututo. ¹⁰Ang pagkatakot sa ating Ama ang simula ng karunungan, at ang pagkakilala sa Banal ay pang-unawa. ¹¹Sapagkat sa pamamagitan ko ay dadami ang iyong mga araw, at daragdagan ang mga taon ng iyong buhay. ¹²Kung ikaw ay marunong, ikaw ay marunong para sa iyong sarili; kung ikaw ay manunuya, ikaw lamang ang magpapasan nito.

Ang Palsong Paanyaya ng Kahangalan

¹³Ang babaing Kahangalan ay maingay; siya ay musmos at walang nalalaman. ¹⁴Umuupo siya sa pintuan ng kanyang bahay, sa isang upuan sa pinakamataas na dako ng bayan, ¹⁵na tumatawag sa mga dumaraan, na tuwid ang lakad sa kanilang landas: ¹⁶“Sinumang musmos, pumasok siya rito!” At sa taong kulang sa pang-unawa ay sinasabi niya, ¹⁷“Ang ninakaw na tubig ay matamis, at ang tinapay na kinakain nang lihim ay masarap.” ¹⁸Ngunit hindi niya alam na ang mga patay ay naroroon, na ang kanyang mga panauhin ay nasa kailaliman ng libingan.