Tanggungan lan Janji

Patang pepeling sing ora sesambungan. Enggal-enggal uwal saka janji nanggung tanggamu sing kesusu. Delengen semut yen kowe ora bisa tangi saka paturon. Ngati-ati marang wong gawe reruwet sing kedhep-kedhep lan menehi sasmita. Pitung prakara sing disengiti Rama kita. Banjur laku jina maneh, kaya geni sing digawa ing sajroning klambimu.

Pasal 6.

Anakku, yen kowe wis dadi tanggungan kanggo pepadhamu, yen kowe wis jawat tangan dadi jaminan kanggo wong manca, kowe wis kejiret dening tembunging cangkemmu, kecekel dening tembunging cangkemmu. Mulane tindakna iki, anakku, lan luwarana awakmu, awit kowe saiki ana ing panguwasane pepadhamu: lungaa, ngasorna awakmu, lan nyuwuna marang pepadhamu. Aja awehi turu marang mripatmu, aja awehi ngantuk marang tlapukanmu. Luwarana awakmu kaya kidang saka ing tangan, kaya manuk saka ing tangane wong kang masang kala.

Lungaa marang semut, he wong kesed; titenana tingkah lakune, nuli dadia wicaksana. Sanadyan ora duwe panggedhe, pangreh, utawa panguwasa, ewadene nyawisake pangane ing mangsa panas lan nglumpukake tedhane ing mangsa panen.

Nganti pira suwene anggonmu nggluntung, he wong kesed? Kapan kowe arep tangi saka turumu? Turu sadhela, ngantuk sadhela, sedhakep tangan sadhela kanggo ngaso, temahan kemlaratan bakal nekani kowe kaya begal, lan kekurangan kaya wong kang sikep gegaman.

Wong kang tanpa guna, wong duraka, lakune kanthi tembung kang julig, ngedipi mripate, menehi sasmita nganggo sikile, nuding nganggo drijine, kanthi ati kang serong ngrancang piala, tansah nggawe crah; mulane bebaya bakal nekani dheweke dumadakan; sakedhap netra dheweke bakal remuk tanpa bisa ditambani.

Ana nenem prakara kang disengiti dening Rama kita, malah pitu kang nggegilani tumrap Panjenengane: mripat kang gumunggung, ilat kang ngapusi, lan tangan kang ngwutahake getih wong kang ora salah, ati kang ngrancang pangreka ala, sikil kang rikat mlayu marang piala, seksi palsu kang ngucapake goroh, lan wong kang nggawe crah ing antarane sedulur.

Pangandikane Ramamu, Tamengmu

Anakku, estokna piwelinge bapakmu, lan aja nglirwakake piwulange ibumu. Talenana iku ing atimu ing salawase; ubetna ing gulumu. Samangsa kowe lumaku, iku bakal nuntun kowe; samangsa kowe turu, iku bakal rumeksa marang kowe; lan samangsa kowe tangi, iku bakal caturan karo kowe. Awit pepakon iku dadi damar lan piwulang iku dadi pepadhang, lan pameleh kang mulang iku dalaning urip, supaya ngreksa kowe saka wong wadon ala, saka ilat kang lunyu saka wong wadon kang laku bedhang.

Aja mbok karepake ayune ing atimu, lan aja nganti kowe kecekel dening idep-idepe; awit pangajine sundel iku mung sairis roti, nanging wong wadon kang wis omah-omah mburu nyawa kang aji. Apa wong bisa nggawa geni ing sandhing dhadhane, mangka sandhangane ora kobong? Utawa apa wong bisa mlaku ing mawa kang panas, mangka sikile ora melu kobong? Mangkono uga wong kang turu karo bojone pepadhane; sapa wae kang ndemek wong wadon mau ora bakal luput saka paukuman.

Wong ora ngremehake maling yen dheweke nyolong kanggo ngenyangake wetenge nalika ngelih, nanging yen kecekel, dheweke kudu ngijoli tikel ping pitu; dheweke bakal masrahake sakabehe barang ing omahe. Wong kang laku jina iku tanpa budi; sapa kang nglakoni iku ngrusak awake dhewe. Dheweke bakal oleh tatu lan kawirangan, lan cacade ora bakal bisa diresiki.

Awit meri iku njalari wong lanang nepsu, lan dheweke ora bakal welas ing dina pamales. Dheweke ora bakal nampa tebusan apa wae; dheweke bakal nampik sapira gedhene besel.