Soz û Peyman

Çar hişyariyên bê girêdan. Ji sozeke bêhizir ji bo cîranekî zû xwe rizgar bike. Li mûriyê binêre heke tu nikaribî ji nivînê rabî. Ji fesadekî ku bi çavan dixe û îşaretan dide hay ji xwe hebe. Heft tiştên ku Bavê me ji wan nefret dike. Paşê dîsa zîna, wek agirê ku di hundurê kirasê te de tê hilgirtin.

Beş 6.

Kurê min, heke tu bûyî kefîlê cîranê xwe, heke te ji bo biyaniyekî bi destdanê soz daye, tu bi gotinên devê xwe ketî xefikê, bi gotinên devê xwe hatî girtin. Vêca kurê min, vê yekê bike û xwe rizgar bike, çimkî tu niha di destê cîranê xwe de yî: here, xwe nizim bike, û li ber cîranê xwe lava bike. Xewê nede çavên xwe, xilmaşî nede bijangên xwe. Mîna xezalê ji destî, mîna çivîkê ji destê nêçîrvan xwe rizgar bike.

Here ba mûriyê, ey tiral; li rêyên wê binêre û bibe aqilmend. Bê ku rêber, serkar an hukumdarek wê hebe, ew nanê xwe di havînê de amade dike û di demsala dirûnê de xwarina xwe berhev dike.

Ey tiral, tê heta kengî li wir razê? Tê kengî ji xewa xwe rabî? Hinek xew, hinek xilmaşî, hinekî destan li hev danîn ji bo bêhnvedanê, û hejarî wê mîna rêbirekî were serê te, û kêmasî wê mîna mirovekî çekdar were.

Mirovekî bêqîmet, zilamekî xerab, bi gotinên xwar digere, bi çavên xwe çavan dixe, bi lingên xwe îşaretan dide, bi tiliyên xwe nîşan dide, bi dilekî xerabkar xerabiyê plan dike, her û her fesadiyê tov dike; loma bela wê ji nişkê ve were serê wî; di kêliyekê de wê bişkê û careke din çak nebe.

Şeş tişt hene ku Bavê me ji wan nefret dike, heft jî hene ku ji bo wî nefretbar in: çavên pozbilind, zimanê derewker, û destên ku xwîna bêsûc dirijînin, dilê ku planên xerab çêdike, lingên ku bi lez berbi xerabiyê dibezin, şahidê derewîn ê ku derewan dike, û yê ku di nav birayan de fesadiyê tov dike.

Gotinên Bavê Te, Mertala Te

Kurê min, emrê bavê xwe biparêze, û hînkirina diya xwe bernede. Wan her dem li ser dilê xwe girê bide; wan li dora stûyê xwe girê bide. Gava tu dimeşî, wê rê nîşanî te bidin; gava tu radizê, wê li te miqate bin; û gava tu şiyar dibî, wê bi te re biaxivin. Çimkî emir çira ye û hînkirin ronahî ye, û hişyariyên terbiyeyê rêya jiyanê ne, ji bo ku te ji jina xerab biparêzin, ji zimanê nerm ê jina zînakar.

Dil nede bedewiya wê di dilê xwe de, û nehêle ku ew te bi bijangên xwe bigire; çimkî bihayê qehpekê tenê kerek nan e, lê jineke mêrkirî jiyaneke hêja nêçîr dike. Ma mirov dikare agir li ber singa xwe hilgire û cilên wî neşewitin? An ma yek dikare li ser komirên sor bimeşe û lingên wî neşewitin? Yê ku bi jina cîranê xwe re radize jî wusa ye; her kesê ku destê xwe lê bide bê ceza namîne.

Mirov ji dizekî nefret nakin heke ku ew birçî be û ji bo têr bibe diziyê bike, lê heke ew bê girtin, wê heft qatan bide; wê hemû malê mala xwe bide. Yê ku zînayê dike aqil tune ye; yê ku wê dike xwe helak dike. Ewê birîn û riswayiyê bibîne, û şermezariya wî wê neyê paqijkirin.

Çimkî çavnebarî mêr hêrs dike, û ewê di roja tolhildanê de qet rehmê neke. Ewê tu tezmînatê qebûl neke; bertîl çiqas mezin be jî ewê red bike.