Pepeling saka Bapak

Pepeling sing blaka bab laku jina, dilacak nganti pungkasane: kaurmatan diwenehake marang wong liya, taun-taun ilang, badan rusak, lan wong lanang sing kasep ngakoni yen sengit marang pamerdi. Banjur malik dadi becik. Bungaha karo bojomu dhewe, lan ngertia yen Rama kita mirsani saben dalan.

Pasal 5.

Anakku, gatekna kawicaksananku; rungokna kanthi premati pangertenku, supaya kowe bisa njaga kawaspadan lan lambemu ngreksa kawruh. Awit lambene wong wadon ina iku netesake madu, lan cangkeme luwih lunyu tinimbang lenga, nanging wekasane dheweke pait kaya wisa, landhep kaya pedhang mata loro. Sikile mudhun tumuju marang pati; lakune nggayuh alam maut. ^a Dheweke ora nggatekake dalaning urip; dalane kesasar, lan dheweke ora rumangsa.

Lan saiki, anak-anakku, padha rungokna aku, lan aja padha nyingkur tembunging cangkemku. Edohna dalanmu saka dheweke, lan aja nyedhaki lawanging omahe, supaya kowe ora masrahake kaurmatanmu marang wong liya lan taun-taunmu marang wong kang kejem, supaya wong-wong liya ora padha wareg saka kakuwatanmu, lan asiling kangelanmu tumiba ing omahe wong manca, lan ing wekasanmu kowe sambat, nalika daging lan awakmu wis entek, lan kowe ngucap: “Saiba anggonku sengit marang pamerdi, lan atiku ngremehake pameleh! Aku ora ngrungokake swaraning guru-guruku lan ora ngrewes marang para pamulangku. Aku meh nemahi karusakan kang gedhe ana ing satengahing pasamuwan kang nglumpuk.”

Ngombea banyu saka blumbangmu dhewe, banyu mili saka sumurmu dhewe. Apa sumber-sumbermu kudu luber ing lurung-lurung, iline banyumu ing alun-alun? Kareben iku dadi duwekmu dhewe, lan aja diedum karo wong liya. Muga tuk banyumu binerkahan, lan bungaha marang bojoning nom-nomanmu, kaya kidang wadon kang asih, menjangan kang luwes. Muga katresnane tansah marem-maremi kowe; muga kowe kesengsem terus-terusan dening katresnane. Yagene, anakku, kowe nganti kesengsem marang wong wadon ina lan ngrangkul bojoning wong liya?

Awit dalaning manungsa iku katon ing paningale Rama kita, lan Panjenengane mirsani sakehing lurung kang diambah dening manungsa iku. Wong duraka iku kecekel dening pialane dhewe lan kejiret ing taline dosane dhewe. Dheweke bakal mati awit kekurangan pamerdi, lan bakal kesasar marga saka gedhening kabodhoane.