Padha Ngrungokna, He Anak-anakku

Sawijining bapak nerusake apa sing biyen dikandhakake bapake dhewe, lan bab iki tansah nuduhake ranté mau. Gambarane bab arah: dalan sing saya padhang tumuju awan, lan dalan sing peteng banget nganti ora weruh apa sing nyandhung. Jaganen atimu, lan pandengen lurus ing ngarep.

Pasal 4.

Padha ngrungokna, he anak-anakku, marang piwulange bapak; padha nggatekna, supaya oleh pangerten. Aku menehi kowe piwulang kang becik, mulane aja padha ninggal piwulangku. Awit aku iki uga dadi anak tumrap bapakku, isih enom lan dadi anak ontang-anting kang ditresnani ibuku. Bapak mulang aku, kandhane: “Atimu nggegema marang tembung-tembungku; estokna pepakonku, temah kowe bakal urip. Golekana kawicaksanan, golekana pangerten; aja lali, lan aja nyingkur saka tembung kang metu saka cangkemku. Aja nyingkur dheweke, temah dheweke bakal ngreksa kowe; tresnanana dheweke, temah dheweke bakal njaga kowe. Wiwitaning kawicaksanan iku mangkene: golekana kawicaksanan; lan kanthi samubarang kang kokolehake, golekana pangerten. Ajenana dheweke, temah dheweke bakal ngluhurake kowe; rangkulen dheweke, temah dheweke bakal nggawa kaurmatan marang kowe. Dheweke bakal masang kalung sih-rahmat ing sirahmu; dheweke bakal menehi kowe makutha kamulyan.”

Rungokna, he anakku, lan tampanana tembung-tembungku, temah taun-tauning uripmu bakal akeh. Aku wis mulang kowe dalaning kawicaksanan; aku wis nuntun kowe ngliwati dalan-dalan kang jejeg. Nalika kowe mlaku, jangkahmu ora bakal kaalang-alangi; lan nalika kowe mlayu, kowe ora bakal kesandhung. Cekelana piwulang kanthi kenceng, aja ngeculake; reksanen dheweke, awit dheweke iku uripmu.

Aja ngambah dalaning wong duraka, lan aja mlaku ing margane wong kang nglakoni piala. Edohana, aja ngliwati ing dalan iku; nyingkira saka kono lan lakua terus. Awit wong-wong iku ora bisa turu yen durung nglakoni piala; wong-wong mau kelangan pangaso yen durung njalari wong liya kesandhung. Wong-wong mau mangan roti saka piala lan ngombe anggur saka tindak kekerasan.

Nanging dalaning wong mursid iku kaya pepadhanging bangun esuk, kang saya suwe saya mancorong nganti tekan padhang njingglang ing wayah awan. Margane wong duraka iku kaya pepeteng kang nggegirisi; wong-wong mau ora ngerti apa kang njalari dheweke kesandhung.

He anakku, gatekna tembung-tembungku; rungokna kanthi tliti marang pituturku. Aja nganti ilang saka pandelengmu; simpenen ana ing telenging atimu. Awit kuwi dadi urip tumrap wong kang nemokake, lan dadi tamba tumrap sakojuring badane.

Ngluwihi samubarang kabeh, reksanen atimu, awit sakehing lakumu mili metu saka kono. Edohna pangucap kang julig saka cangkemmu, lan edohna lambe kang goroh saka kowe. Mripatmu nyawanga lurus mangarep; pandelengmu tancepna jejeg ing ngarepmu. Timbang-timbangen kanthi premati dalan kanggo sikilmu, temah sakehing lakumu bakal santosa. Aja menggok nengen utawa ngiwa; edohna sikilmu saka piala.