ኣቱም ደቀይ ስምዑ

ሓደ ኣቦ ነቲ ኣቦኡ ዝነገሮ የመሓላልፍ፥ እቲ ምዕራፍ ከዓ ነቲ ሰንሰለት እቱይ ኣብ ቅድሚኡ የንብሮ። ምስልታቱ ብዛዕባ ኣንፈት እዩ፦ ናብ ብርሃን መዓልቲ እናበርሀ ዝኸይድ መንገዲ ኣንፃር እቲ ዝዓንቀፈካ ኽሳዕ ዘይትርኢ ድቕድቕ ፀልማት ዝኾነ። ልብኻ ሓሉ፥ ቀጥ ኢልካ ድማ ናብ ቅድሚት ጠምት።

ምዕራፍ 4።

ኣቱም ደቀይ፥ ትምህርቲ ኣቦ ስምዑ፤ እዝንኹም ኣድንኑ፥ ምስትውዓል ድማ ኣጥርዩ። ፅቡቕ ትምህርቲ እህበኩም ኣለኹ እሞ፥ ንትምህርተይ ኣይትሕደግዎ። ኣነውን ንኣቦይ ወዱ ነበርኩ፤ ልዙብን ናይ ኣደይ ሓደ ፍቑርን ነበርኩ። ንሱ ኸዓ ከምዙይ ኢሉ መሃረኒ፦ “ልብኻ ንቓላተይ ይሓዞ፤ ትእዛዛተይ ሓሉ እሞ ብህይወት ክትነብር ኢኻ። ጥበብ ኣጥሪ፥ ምስትውዓል ኣጥሪ፤ ኣይትረስዕ፥ ካብ ቃላት ኣፈይ ከዓ ኣይትረሓቕ። ንኣኣ ኣይትሕደጋ እሞ ክትዕቅበካ እያ፤ ንኣኣ ኣፍቅር እሞ ክትሕልወካ እያ። መጀመርታ ጥበብ እዙይ እዩ፦ ጥበብ ኣጥሪ፤ በቲ እተጥርዮ ዅሉ ከዓ ምስትውዓል ኣጥሪ። ንኣኣ ኣኽብር እሞ ልዕል ከተብለካ እያ፤ ሓቝፋ እሞ ኽብሪ ከተልብሰካ እያ። ኣብ ርእስኻ ናይ ፀጋ ዘውዲ ክትገብረልካ እያ፤ ናይ ክብሪ ኣኽሊልውን ክትህበካ እያ።”

ኦ ወደይ ስማዕ፤ ንቓላተይ ከዓ ተቐበል፤ ዓመታት ህይወትካ ኸዓ ክበዝሕ እዩ። መንገዲ ጥበብ መሃርኩኻ፤ ብቕኑዕ ጐደናታት ከዓ መራሕኩኻ። ክትከይድ እንተለኻ ስጕምትኻ ኣይእገትን፤ ክትጎዪ እንተለኻ ኸዓ ኣይትዕንቀፍን ኢኻ። ንትምህርቲ ሓዛ፥ ኣይተፍትሓ፤ ንሳ ህይወትካ እያ እሞ ሓልዋ።

ኣብ መንገዲ ሓጢኣተኛታት እግርኻ ኣይተንብር፤ ብመንገዲ ዓመፀኛታት ከዓ ኣይትኺድ። ርሓቐሉ፥ ኣብኡ ኣይትጎዓዝ፤ ካብኡ ተመለስ እሞ ሕለፍ። እከይ እንተ ዘይገበሩ ክድቅሱ ኣይኽእሉን እዮም እሞ፤ ንሓደ ሰብ እንተ ዘየዕነቐፉ ኸዓ ዕረፍቲ ይስእኑ። እንጀራ ክፍኣት ይበልዑን፥ ወይኒ ዓመፅ ከዓ ይሰትዩን እዮም።

መንገዲ ፃድቃን ግና ከም ብርሃን ወጋሕታ እዩ፤ ክሳዕ ምሉእ ብርሃን መዓልቲ እናበርሀ ይኸይድ። መንገዲ ሓጢኣተኛታት ግና ከም ድቕድቕ ፀልማት እዩ፤ በየናይ ከም ዝዕንቀፉ ኣይፈልጡን።

ኦ ወደይ፥ ንቓላተይ እዝንኻ ኣድንን፤ ንዘረባይ ኣፅቂብካ ስማዕ። ካብ ዓይንኻ ኣይፈለዩኻ፤ ኣብ ውሽጢ ልብኻ ኸዓ ሓዞም። ንዝረኽብዎም ህይወት፥ ንብዘሎ ስጋኦም ከዓ ፈውሲ እዮም እሞ።

ልዕሊ ዅሉ ልብኻ ሓልዎ፤ ዅሉ እትገብሮ ኻብኡ ይፍልፍል እዩ እሞ። ጠዋይ ዘረባ ኻብ ኣፍካ ኣርሕቕ፤ መታለሊ ከናፍር ከዓ ኻባኻ ኣርሕቕ። ኣዒንትኻ ናብ ቅድሚት ይጠምታ፤ ቐጥ ኢልካ ድማ ኣብ ቅድሜኻ ጠምት። ነቲ እግርኻ ዝኸዶ መንገዲ ተጠንቂቕካ ሕሰበሉ፤ ኵሉ መንገድኻ ኸዓ ፅኑዕ ክኸውን እዩ። ንየማን ወይ ንፀጋም ኣይተግልስ፤ እግርኻ ኻብ እከይ ኣርሕቕ።