د حلالولو دپاره ټاکل شوې رمه

د خپل پلار په کلام زکريا د داسې رمې د شپون رول لوبوي چې د حلالېدو لپاره ټاکل شوې ده، خپلې دوه امساوې، مهرباني او يووالی، ماتوي، او په دېرشو سپينو زرو ورسره حساب پاکېږي، چې کلال ته غورځول کېږي. وروسته يو بې ګټې شپون راځي چې رمه خوري.

څپرکی 11.

اے لبنانه، خپل دروازې پرانيزه — اور دې ستا د ديار ونې وخورى! اے سروې، واويلا وکړه، ځکه چې ديار راپريوتو، شاندارې ونې برباد شوې! اے د بشان بلوطونو، واويلا وکړئ، ځکه چې ګڼ ځنګل راپريوتو! واورئ — د شپونو واويلا، ځکه چې د هغوئ لوئى برباده شوه! واورئ — د ځوانو زمريانو غُرهار، ځکه چې د اُردن ځنګلونه برباد شول!

زما پلار داسې فرمائى چې، ”د هغې رمې شپونه وکړه چې د حلالولو دپاره ټاکل شوې ده.“

د هغوئ اخيستونکى يې بې له کومې سزا حلالوى؛ خرڅوونکى يې وائى، ”د خُدائ پاک شکر، زۀ دولتمند شوم!“ — او د هغوئ خپل شپونه پرې هيڅ رحم نۀ کوى. ځکه چې زۀ به بيا د دې مُلک په خلقو باندې رحم ونۀ کړم، زمونږ پلار فرمائى. زۀ هر چا نور چا ته سپارم — هر يو د خپل ګاونډى او د خپل بادشاه په لاس کښې؛ هغوئ به دا مُلک ټوټه ټوټه کړى، او زۀ به هيڅوک د هغوئ د لاس نه خلاص نۀ کړم.

نو ما د هغې رمې شپونه وکړه چې د حلالولو دپاره ټاکل شوې وه، يعنې د رمې ډېر مظلوم. ما دوه امساوې راواخستلې، يوه مې ”فضل“ او بله مې ”اتحاد“ ونومولې، او د رمې شپونه مې وکړه. ما په يوه مياشت کښې درې شپونه لرې کړل. زۀ پرې بې صبره شوم، او هغوئ هم زما نه نفرت وکړو. ^a بيا ما ووئيل، ”زۀ به ستاسو شپونه ونۀ کړم. کوم چې مړ کيږى، مړ دې شى، او کوم چې د تباهۍ دپاره دى، تباه دې شى، او پاتې شوى دې د يو بل غوښه وخورى.“

ما خپله امسا ”فضل“ راواخستله او ماته مې کړه، ترڅو هغه لوظ مات کړم چې ما د ټولو قومونو سره کړے وو. نو هغه ورځ دا لوظ مات شو، او د رمې غريبانو چې ما ته يې کتل پوه شول چې دا د زمونږ پلار کلام وو. ما هغوئ ته ووئيل، ”کۀ تاسو ته ښۀ ښکارى، نو زما مزدورى راکړئ؛ کۀ نه، نو پاتې دې وى.“ نو هغوئ زما مزدورى وتله کړه — دېرش د سپينو زرو سکې. ^b

بيا زمونږ پلار ما ته وفرمائيل، ”دا کوزه ګر ته وغورځوه“ — هغه لوئ قيمت چې هغوئ زۀ پرې وتلم! نو ما دېرش د سپينو زرو سکې راواخستلې او د زمونږ پلار په کور کښې مې، کوزه ګر ته، وغورځولې.

بيا ما خپله دوېمه امسا ”اتحاد“ ماته کړه، ترڅو د يهوداه او اِسرائيل تر مينځه ورورولى ختمه کړم.

بيا زمونږ پلار ما ته وفرمائيل، ”بيا يو ځل د کم عقل شپون سامان راواخله. ځکه چې زۀ په دې مُلک کښې يو داسې شپون پورته کوم چې د تباه کېدونکو پرواه به نۀ کوى، د خوارو شوو لټون به نۀ کوى، ماتو شوو ته به شفا نۀ ورکوى، او روغو ته به خوراک نۀ ورکوى — بلکې د چاغو غوښه به خورى او د هغوئ سومونه به شکوى. افسوس زما په بې کاره شپون باندې، چې رمه پرېږدى! توره دې د هغۀ په لاس باندې او د هغۀ په ښۍ سترګه باندې راشى! د هغۀ لاس دې بالکل وچ شى، او د هغۀ ښۍ سترګه دې پوره ړنده شى!“