કતલ માટે ઠરાવેલું ટોળું

પોતાના પિતાના વચનથી ઝખાર્યા કતલ માટે ઠરાવેલા ટોળાના ઘેટાંપાળકની ભૂમિકા ભજવે છે, કૃપા અને એકતા નામની પોતાની બે લાકડીઓ ભાંગે છે, અને તેને ચાંદીના ત્રીસ સિક્કા ચૂકવીને વિદાય કરાય છે, જે કુંભાર તરફ ફેંકી દેવાય છે. તે પછી ટોળાને ખાઈ જનાર નકામો ઘેટાંપાળક આવે છે.

અધ્યાય 11.

હે લબાનોન, તારા દરવાજા ઉઘાડ— અગ્નિ તારાં દેવદારને ભસ્મ કરે! હે સરુ, વિલાપ કર, કેમ કે દેવદાર પડી ગયું છે, પ્રતાપી વૃક્ષો નાશ પામ્યાં છે! હે બાશાનના એલોન વૃક્ષો, વિલાપ કરો, કેમ કે ગાઢ વન ધરાશાયી થયું છે! સાંભળો—ભરવાડોનો વિલાપ, કેમ કે તેમનો મહિમા નાશ પામ્યો છે! સાંભળો—જુવાન સિંહોની ગર્જના, કેમ કે યર્દનનાં ઝાડી-ઝાંખરાં નાશ પામ્યાં છે!

મારા પિતા આમ કહે છે: કતલ માટે ઠરાવેલા ટોળાને ચરાવ.

તેમને ખરીદનારા તેમને કાપી નાખે છે છતાં તેમને કશી સજા થતી નથી; તેમને વેચનારા કહે છે, “ઈશ્વરની સ્તુતિ હો, હું ધનવાન થયો છું!”—અને તેમના પોતાના ભરવાડો તેમના પર કશી દયા દાખવતા નથી. કેમ કે હવેથી હું આ દેશના લોકો પર દયા કરીશ નહિ, એમ આપણા પિતા કહે છે. હું દરેક જણને સોંપી દઉં છું—પ્રત્યેકને તેના પડોશીના તથા તેના રાજાના હાથમાં; તેઓ આ દેશને છૂંદી નાખશે, અને હું કોઈને તેમના હાથમાંથી છોડાવીશ નહિ.

તેથી મેં કતલ માટે ઠરાવેલા ટોળાને, એટલે ટોળામાંનાં સૌથી પીડિતોને ચરાવ્યાં. મેં બે લાકડી લીધી, એકનું નામ કૃપા અને બીજીનું નામ એકતા રાખ્યું, અને ટોળાને ચરાવ્યું. એક મહિનામાં મેં ત્રણ ભરવાડોને દૂર કર્યા. હું તેમનાથી કંટાળી ગયો, અને તેઓએ પણ મારો દ્વેષ કર્યો. ^a ત્યારે મેં કહ્યું, “હું તમને ચરાવીશ નહિ. મરનારાં મરી જાય, નાશ પામનારાં નાશ પામે, અને બાકી રહેલાં એકબીજાનું માંસ ખાય.”

મેં મારી લાકડી કૃપા લઈને તેને ભાંગી નાખી, આમ મેં સર્વ લોકો સાથે કરેલા કરારને તોડ્યો. તેથી તે દિવસે તે તૂટી ગયો, અને મારી સામે જોઈ રહેલાં ટોળાનાં ગરીબોએ જાણ્યું કે આ આપણા પિતાનો શબ્દ હતો. મેં તેમને કહ્યું, “જો યોગ્ય લાગે, તો મને મારી મજૂરી આપો; નહિ તો રહેવા દો.” તેથી તેઓએ મારી મજૂરી તોળી આપી—ચાંદીના ત્રીસ સિક્કા. ^b

ત્યારે આપણા પિતાએ મને કહ્યું, “તે કુંભારને ફેંકી દે”—જે ભવ્ય કિંમતે તેઓએ મારું મૂલ્ય આંક્યું! તેથી મેં ચાંદીના ત્રીસ સિક્કા લઈને તેમને આપણા પિતાના ઘરમાં, કુંભાર પાસે ફેંકી દીધા.

ત્યારે મેં મારી બીજી લાકડી, એકતા, ભાંગી નાખી, આમ યહૂદા તથા ઇઝરાયલ વચ્ચેના ભાઈચારાને રદ કર્યો.

ત્યારે આપણા પિતાએ મને કહ્યું, “ફરી એક વાર મૂર્ખ ભરવાડનો સરંજામ હાથમાં લે. કેમ કે આ દેશમાં હું એક એવા ભરવાડને ઊભો કરું છું જે નાશ પામનારાંની સંભાળ લેશે નહિ, વિખેરાઈ ગયેલાંને શોધશે નહિ, ઘાયલ થયેલાંને સાજાં કરશે નહિ, તંદુરસ્તને નિભાવશે નહિ—પણ પુષ્ટ ઘેટાંનું માંસ ખાશે અને તેમની ખરીઓ ઉખાડી નાખશે. મારા નકામા ભરવાડને અફસોસ, જે ટોળાને તજી દે છે! તેના હાથ પર અને તેની જમણી આંખ પર તરવાર પડો! તેનો હાથ સંપૂર્ણપણે સુકાઈ જાઓ, અને તેની જમણી આંખ તદ્દન આંધળી થઈ જાઓ!”