کلام هوسيع ته راځى
يو نبي ته حکم کېږي چې له يوې بېوفا ښځې سره مينه وکړي، ترڅو اسرائيل وګوري چې زموږ پلار له يو بېوفا قوم سره څنګه مينه کوي. دا په ټولو نبيانو کې د پلار تر ټولو نرم انځور وړاندې کوي.
1 1د زمونږ پلار هغه کلام چې د بيرى زوئ هوسيع ته راغلو، د يهوداه د بادشاهانو عُزياه، يوتام، آخاز او حِزقياه په ورځو کښې، او د اِسرائيل د بادشاه د يوآش د زوئ د يربعام په ورځو کښې.
زمونږ پلار د هوسيع د درد په وسيله خبرې کوى
2کله چې زمونږ پلار اول د هوسيع په وسيله خبرې وکړلې، نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”لاړ شه، د بدکارۍ يوه ښځه واخله او د بدکارۍ بچى پېدا کړه، ځکه چې دې مُلک زۀ پوره پرېښودلے يم، او زما د پيروۍ پر ځائ بدکارۍ ته اوختلے دے.“ a a v2 د هوسيع نکاح د جومر سره د بېوفا قوم دپاره د زمونږ پلار د وفاداره مينې يو ژوندے انځور دے. ټول کتاب د هغۀ زړۀ د عدالت، صبر، غم او د خپلو بچو د نۀ ستومانه کوونکى تعاقب په مينځ کښې ښايى.
3نو هغه لاړو او د دِبلايم لور جومر يې واخسته، هغه اُميدواره شوه او يو زوئ يې وزېږولو.
4بيا زمونږ پلار هغۀ ته وفرمائيل چې، ”د دۀ نوم يزرعيل کېږده، ځکه چې زۀ به ډېر ژر د يِزرعيل د وينو دپاره د ياهو کور ته سزا ورکړم، او د اِسرائيل د کور بادشاهى به ختمه کړم. b b v4 يزرعيل معنىٰ ده ”خُدائ پاک کرى“ يا ”خُدائ پاک خوروى“ — دا نوم هم هغه وينه ښايى چې زمونږ پلار به يې عدالت کوى، او هم هغه خوروونه چې راتلونکې ده. 5او په هغه ورځ به زۀ د اِسرائيل لينده د يزرعيل په وادۍ کښې ماته کړم.“
6هغه بيا اُميدواره شوه او يوه لور يې وزېږوله. نو زمونږ پلار هغۀ ته وفرمائيل چې، ”د دې نوم لو-رُحاماه کېږده، ځکه چې زۀ به نور د اِسرائيل کور باندې رحم ونۀ کړم، او نۀ به يې هيڅ معاف کړم. c c v6 لو-رُحاماه معنىٰ ده ”بېرحمه“ يا ”په چا نۀ ترس کېدونکے“ — دا نوم زمونږ پلار ورکوى چې د داسې يو زمانې نښه وى کله چې د هغۀ نرم، د زړۀ د ژورې نه راوتونکے رحم ساتلے شى. 7خو زۀ به د يهوداه کور باندې رحم وکړم او د هغوئ د پلار په حېث به يې خلاص کړم — زۀ به يې نۀ په لينده، نۀ په تُوره او نۀ په جنګ، نۀ په آسونو او نۀ په آس سوارو خلاص کړم.“
8کله چې هغې لو-رُحاماه د شيدو نه بنده کړه، نو بيا اُميدواره شوه او يو زوئ يې وزېږولو.
9نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”د دۀ نوم لو-عمى کېږده، ځکه چې تاسو زما قوم نۀ ياست، او زۀ به ستاسو پلار نۀ يم.“ d d v9 لو-عمى معنىٰ ده ”زما قوم نۀ“ — د لوظ هغه وعده چې ”تاسو زما قوم ياست، زۀ ستاسو خُدائ يم“ په اُلټه خبره وئيلے شوې. دا د کتاب تر ټولو تياره خبره ده، او زمونږ پلار به يې هم په راتلونکى آيت کښې ختمه کړى.
10د اِسرائيل بچى به د سمندر د شګو په شان بېشماره وى چې نۀ به مالومېدلے شى او نۀ به شمارلے شى. چرته چې ورته وئيلے شوى وُو چې، ”تاسو زما قوم نۀ ياست،“ هلته به ورته وئيلے شى چې، ”د ژوندى پلار بچى.“ 11د يهوداه بچى او د اِسرائيل بچى به سره راجمع شى، يو سردار به مقرر کړى او د مُلک نه به پورته لاړ شى، ځکه چې د يزرعيل ورځ به لويه وى.
