Asaf roep uit in die duisternis
Vir die koorleier; volgens Jedutun. ’n Psalm van Asaf.
Asaf kan nie slaap of praat nie, en vra wat mense gewoonlik bang is om te vra: het sy Vader se liefde opgehou, het hy vergeet hoe om genadig te wees? Niks verander behalwe sy herinnering nie. Hy roep doelbewus die see in herinnering, waar die pad werklik was en die voetspore onsigbaar.
77 1Ek roep hardop na ons Vader; my stem styg op na ons Vader, sodat hy my kan hoor. 2In die dag van my nood het ek die soewereine Vader gesoek; in die nag was my hand uitgestrek en het nie moeg geword nie; my siel het geweier om getroos te word. 3Ek dink aan ons Vader, en ek kreun; ek peins, en my gees word swak.
4U het my ooglede oop gehou; ek was ontsteld en kon nie praat nie. 5Ek het gedink aan die dae van ouds, die jare van lank gelede. 6Ek het gedink aan my lied in die nag; ek het met my hart gepeins, en my gees het gesoek: 7“Sal die soewereine Vader vir ewig verwerp, en nooit weer guns bewys nie? 8Het sy verbondsliefde vir ewig opgehou? Het sy belofte tot ’n einde gekom vir alle geslagte? 9Het ons Vader vergeet om genadig te wees? Het hy in toorn sy medelye teruggehou?”
10Toe het ek gesê: “Dit is my beroep: die jare van die regterhand van die Allerhoogste.” a a v10 Die beroep is op die verbye jare toe die Allerhoogste se magtige hand kragtig vir sy volk gewerk het. 11Ek sal die dade van ons Vader onthou; ja, ek sal u wonders van ouds onthou. 12Ek sal peins oor al u werk, en u magtige dade oorweeg. 13U weg, ons Vader, is heilig. Watter god is so groot soos ons Vader? 14U is ons Vader wat wonders doen; u het u krag onder die volke bekend gemaak. 15Met u arm het u u volk verlos, die kinders van Jakob en Josef.
16Die waters het u gesien, ons Vader; die waters het u gesien en ineengekrimp; ja, die dieptes het gebewe. 17Die wolke het water uitgestort; die hemele het van donderweer weergalm; u pyle het na alle kante geflits. 18Die geluid van u donder het deur die warrelwind gerol; u weerligte het die wêreld verlig; die aarde het gebewe en geskud. 19U weg was deur die see, u pad deur die groot waters; tog is u voetspore nie gesien nie. 20U het u volk soos ’n kudde gelei deur die hand van Moses en Aäron.
