آسف په تيارۀ کښې فرياد کوى

د موسيقۍ د مشر دپاره؛ د يدوتون په طريقه. د آسف زبور.

آسف نه خوب کولی شي او نه خبرې، او هغه پوښتنه کوي چې خلک يې معمولاً له پوښتلو وېرېږي: آيا د خپل پلار مينه پای ته رسېدلې ده، آيا هغه مهرباني کول هېر کړي دي؟ پرته له حافظې يې هېڅ شی نه بدلېږي. هغه په قصد سمندر رايادوي، چېرې چې لار رښتيني وه او د پښو نښې نه ليدل کېدې.

څپرکی 77.

زۀ په چغو زمونږ پلار ته فرياد کوم؛ زما آواز زمونږ پلار ته پورته کيږى، ترڅو چې هغه زما واورى. د خپلې مصيبت په ورځ کښې ما بادشاه پلار ولټولو؛ په شپه کښې زما لاس غځېدلے وو او نۀ ستړې کېدو؛ زما روح د تسلۍ منلو نه انکار وکړو. زۀ زمونږ پلار يادوم، نو زۀ آه کوم؛ زۀ غور کوم، نو زما روح کمزورے کيږى.

تا زما د سترګو پاڼې خلاصې ساتلې؛ زۀ پرېشانه وم او خبرې مې نۀ شوې کولے. ما د پخوا ورځو، د ډېرو مخکښې کالونو په حقله غور وکړو. ما د شپې خپله سندره ياده کړه؛ ما په خپل زړۀ کښې غور وکړو، او زما روح پلټنه وکړه: ”آيا بادشاه پلار به د تل دپاره رد کوى، او بيا به هيچرې مهربانى نۀ ښائى؟ آيا د هغۀ مينه د تل دپاره ختمه شوه؟ آيا د هغۀ وعده د ټولو نسلونو دپاره پاے ته ورسېده؟ آيا زمونږ پلار مهربانى کول هير کړل؟ آيا هغۀ په غصه کښې خپل رحم بند کړو؟“

بيا ما ووئيل چې، ”دا زما فرياد دے: د هغه اعلىٰ د ښى لاس کالونه.“ ^a زۀ به د زمونږ پلار کارونه يادوم؛ هو، زۀ به ستا د پخوا معجزې يادوم. زۀ به ستا په ټولو کارونو غور کوم، او ستا په طاقتورو کارونو فکر کوم. اے زمونږ پلاره، ستا لار پاکه ده. کوم خُدائ د زمونږ پلار په شان لوئ دے؟ تۀ زمونږ هغه پلار يې چې معجزې کوى؛ تا په قومونو کښې خپل طاقت څرګند کړو. تا په خپل بازو سره خپل خلق خلاص کړل، د يعقوب او يوسف اولاد.

اے زمونږ پلاره، اوبو تۀ وليدې؛ اوبو تۀ وليدې او وپرْزېدلې؛ بے‌شکه، ژورو اوبو رپېدل وکړل. بادلونو اوبۀ تويې کړې؛ آسمانونه په تندر سره وګړزېدل؛ ستا غشى په هر طرف ځلېدل. ستا د تندر آواز په بوړبوکۍ کښې وګړزېدلو؛ ستا بريښناؤ دُنيا روښانه کړه؛ زمکه ولړزېده او وخوځېده. ستا لار د سمندر نه تېره شوه، ستا رسته د لويو اوبو نه تېره شوه؛ خو ستا د قدمونو نښې ونۀ ليدلے شوې. تا خپل خلق د رمې په شان لار ښودله، د موسىٰ او هارون په لاس.