स्तोत्रसंहिता 77

77 ¹ मी आमच्या पित्याकडे मोठ्याने आरोळी मारतो; माझा आवाज आमच्या पित्याकडे चढतो, यासाठी की त्याने माझे ऐकावे. ² माझ्या संकटाच्या दिवशी मी सार्वभौम पित्याचा शोध घेतला; रात्री माझा हात पसरलेला होता आणि थकला नाही; माझ्या जिवाने सांत्वन नाकारले. ³ मी आमच्या पित्याची आठवण करतो, आणि मी कण्हतो; मी मनन करतो, आणि माझा आत्मा खचून जातो. सेला.

⁴ तू माझ्या पापण्या उघड्या ठेवल्यास; मी व्याकुळ झालो आणि बोलू शकलो नाही. ⁵ मी प्राचीन काळाच्या दिवसांचा विचार केला, फार पूर्वीच्या वर्षांचा. ⁶ मी माझ्या गीताची आठवण केली रात्री; मी माझ्या हृदयाशी मनन केले, आणि माझ्या आत्म्याने शोध घेतला: ⁷ “सार्वभौम पिता सर्वकाळ नाकारील का, आणि पुन्हा कधीही कृपा दाखवणार नाही का? ⁸ त्याची प्रेमदया सर्वकाळासाठी संपली का? त्याचे वचन सर्व पिढ्यांसाठी खंडित झाले का? ⁹ आमचा पिता कृपाळू होण्यास विसरला का? त्याने रागाने आपला कळवळा आवरून धरला का? सेला.

¹⁰ मग मी म्हणालो, “हीच माझी विनवणी आहे: परात्पराच्या उजव्या हाताची वर्षे.” ^a a v10 ही विनवणी त्या पूर्वीच्या वर्षांना उद्देशून आहे, जेव्हा परात्पराच्या समर्थ हाताने त्याच्या लोकांसाठी सामर्थ्याने कार्य केले. ¹¹ मी आमच्या पित्याच्या कृत्यांची आठवण करीन; होय, मी तुझ्या प्राचीन काळच्या आश्चर्यकर्मांची आठवण करीन. ¹² मी तुझ्या सर्व कार्यांवर मनन करीन, आणि तुझ्या पराक्रमी कृत्यांचा विचार करीन. ¹³ हे आमच्या पित्या, तुझा मार्ग पवित्र आहे. आमच्या पित्यासारखा थोर देव कोणता? ¹⁴ तू आश्चर्यकर्मे करणारा आमचा पिता आहेस; तू लोकांमध्ये आपले सामर्थ्य प्रकट केले आहेस. ¹⁵ तू आपल्या बाहूने आपल्या लोकांना खंडून घेतले, याकोब व योसेफाच्या संतानांना. सेला.

¹⁶ हे आमच्या पित्या, जलांनी तुला पाहिले; जलांनी तुला पाहिले आणि ती विव्हळली; खरोखर, खोल सागरही थरथरले. ¹⁷ मेघांनी जल ओतले; आकाश गर्जनेने निनादले; तुझे बाण चहूकडे चमकले. ¹⁸ तुझ्या गर्जनेचा नाद वावटळीतून घुमला; तुझ्या विजांनी जग उजळले; पृथ्वी कंपित झाली व हादरली. ¹⁹ तुझा मार्ग समुद्रातून होता, तुझी वाट महाजलांतून होती; तरी तुझ्या पाऊलखुणा दिसल्या नाहीत. ²⁰ तू आपल्या लोकांना कळपाप्रमाणे चालवले मोशे व अहरोन यांच्या हाताने.