Mga Awit 77

77 ¹ Malakas akong humihiyaw sa ating Ama; ang aking tinig ay umaakyat sa ating Ama, upang ako'y kanyang marinig. ² Sa araw ng aking kabalisahan ay hinanap ko ang Panginoong Ama; sa gabi ay nakaunat ang aking kamay at hindi napagod; tumangging maaliw ang aking kaluluwa. ³ Naaalala ko ang ating Ama, at ako'y dumaraing; nagninilay ako, at ang aking espiritu ay nanghihina. Selah.

⁴ Iyong pinanatiling bukas ang aking mga talukap; ako'y nabagabag at hindi makapagsalita. ⁵ Inisip ko ang mga araw noong una, ang mga taóng matagal nang lumipas. ⁶ Naalaala ko ang aking awit sa gabi; nagninilay ako sa aking puso, at ang aking espiritu ay nagsaliksik: ⁷ “Magtatakwil ba magpakailanman ang Panginoong Ama, at hindi na muling magpapakita ng lingap? ⁸ Naglaho na ba magpakailanman ang kanyang pag-ibig sa tipan? Natapos na ba ang kanyang pangako sa lahat ng salinlahi? ⁹ Nalimutan na ba ng ating Ama na maging mapagbiyaya? Sa galit ba'y ipinagkait niya ang kanyang habag? Selah.

¹⁰ Kaya't sinabi ko, “Ito ang aking daing: ang mga taon ng kanang kamay ng Kataas-taasan.” ^a a v10 Ang daing ay tumutukoy sa mga nagdaang taon nang ang makapangyarihang kamay ng Kataas-taasan ay kumilos nang buong lakas para sa kanyang bayan. ¹¹ Aalalahanin ko ang mga gawa ng ating Ama; oo, aalalahanin ko ang iyong mga kababalaghan noong una. ¹² Pagninilayan ko ang lahat ng iyong gawa, at isasaalang-alang ang iyong makapangyarihang mga gawain. ¹³ Ang iyong landas, ating Ama, ay banal. Sinong diyos ang kasindakila ng ating Ama? ¹⁴ Ikaw ang ating Ama na gumagawa ng mga kababalaghan; ipinakilala mo ang iyong lakas sa mga bayan. ¹⁵ Sa pamamagitan ng iyong bisig ay tinubos mo ang iyong bayan, ang mga anak ni Jacob at ni Jose. Selah.

¹⁶ Nakita ka ng mga tubig, ating Ama; nakita ka ng mga tubig at nangilabot; tunay ngang nanginig ang mga kalaliman. ¹⁷ Ibinuhos ng mga ulap ang tubig; ang mga langit ay dumagundong sa kulog; ang iyong mga palaso ay kumislap sa bawat dako. ¹⁸ Ang ugong ng iyong kulog ay gumulong sa buhawi; ang iyong mga kidlat ay nagliwanag sa sanlibutan; ang lupa ay nanginig at umuga. ¹⁹ Ang iyong daan ay sa gitna ng dagat, ang iyong landas sa gitna ng malalawak na tubig; gayunma'y hindi nakita ang iyong mga bakas. ²⁰ Pinangunahan mo ang iyong bayan na parang kawan sa pamamagitan ni Moises at ni Aaron.