Asaf di tariyê de hawar dike

Ji serokê sazbendan re; li gorî Yedûtûn. Zebûra Asaf.

Asaf nikare razê yan biaxive, û ew tiştê dipirse ku mirov bi gelemperî ditirsin bipirsin: ma dilovaniya Bavê wî qediya, ma wî ji bîr kiriye ku keremdar be? Tiştek naguhere ji bilî bîra wî. Ew bi zanetî behrê tîne bîra xwe, ku rê rastîn bû û şopên lingan nedihatin dîtin.

Beş 77.

Ez bi dengekî bilind ji Bavê me re diqîrim; dengê min ji Bavê me re bilind dibe, da ku ew min bibihîze. Di roja tengahiya xwe de ez li Bavê Serwer geriyam; bi şev destê min dirêjkirî bû û nediwestiya; canê min nexwest ku teselî bibe. Ez Bavê me tînim bîra xwe û dinalim; ez difikirim û ruhê min bê hal dibe.

Te pêlûyên çavên min vekirî hiştin; ez tengav bûm û nikarîbûm biaxivim. Ez li ser rojên berê fikirîm, li ser salên ku ji mêj ve derbas bûne. Min strana xwe anî bîra xwe bi şev; ez di dilê xwe de fikirîm û ruhê min lê geriya: “Gelo Bavê Serwer wê her û her me red bike û êdî tu carî xêrxwaziya xwe nîşan nede? Ma dilovaniya wî ya peymanê her û her qediyaye? Ma soza wî ji bo hemû nifşan bi dawî bûye? Ma Bavê me ji bîr kiriye ku keremdar be? Ma wî bi hêrsa xwe dilrehmiya xwe girtiye?”

Piştre min got: “Daxwaza min ev e: salên destê rastê yê Yê Herî Jor.” ^a Ezê kirinên Bavê me bînim bîra xwe; erê, ezê kerametên te yên berê bînim bîra xwe. Ezê li ser hemû karê te bifikirim û li kirinên te yên mezin hûr bibim. Riya te, ya Bavê me, pîroz e. Kîjan xweda wek Bavê me mezin e? Tu Bavê me yî, yê ku kerametan dike; te hêza xwe di nav gelan de da naskirin. Te bi milê xwe gelê xwe rizgar kir, zarokên Aqûb û Ûsiv.

Avan tu dîtî, ya Bavê me; avan tu dîtî û ew di êşê de guvişîn; bi rastî, kûrahî jî lerizîn. Ewran av rijandin; ezmanan bi gurmînê olan da; tîrên te li her alî biriqîn. Dengê gurmîna te di nav bahozê de gindirî; birûskên te dinya ronî kir; erd lerizî û hejiya. Riya te di nav deryayê re bû, rêça te di nav avên mezin re; lê şopên lingên te nehatin dîtin. Te gelê xwe wek keriyekî bi destê Mûsa û Harûn bi rê ve bir.