Asaf Ya Yi Kuka a Cikin Duhu

Don mai bi da waƙa; bisa ga Yedutun. Zabura ta Asaf.

Asaf ya kasa barci ko magana, ya kuma tambayi abin da mutane sukan ji tsoron tambaya: ƙaunar Ubansa ta ƙare ne? Ya manta yadda ake yin alheri ne? Ba abin da ya canja sai tunaninsa. Da gangan ya tuna da teku, inda hanyar ta tabbata amma ba a ga sawayen ba.

Babi na 77.

Na yi kuka da ƙarfi ga Ubanmu; muryata ta tashi zuwa ga Ubanmu, domin shi ji ni. A ranar wahalata na nemi Uba Mai Iko Duka; da dare hannuna ya miƙe bai kuwa gaji ba; raina ya ƙi a yi masa ta'aziyya. Na tuna da Ubanmu, sai na yi nishi; na yi tunani, sai ruhuna ya karaya.

Ka riƙe idanuna a buɗe; na damu har ban iya magana ba. Na yi tunanin kwanakin dā, shekarun da suka shuɗe da dadewa. Na tuna da waƙata da dare; na yi tunani a zuciyata, ruhuna kuma ya yi bincike, “Uba Mai Iko Duka zai yi ƙi har abada ne, ba kuwa zai ƙara nuna tagomashi ba? Madawwamiyar ƙaunarsa ta ƙare har abada ne? Alkawarinsa ya ƙare wa dukan tsararraki ne? Ubanmu ya manta yă yi alheri ne? A cikin fushi ya hana jinƙansa ne?”

Sa'an nan na ce, “Wannan shi ne roƙona: shekarun hannun dama na Maɗaukaki.” ^a Zan tuna da ayyukan Ubanmu; I, zan tuna da abubuwan banmamakinka na dā. Zan yi tunani a kan dukan aikinka, in kuma lura da manyan ayyukanka. Hanyarka, ya Ubanmu, mai tsarki ce. Wane allah ne yake da girma kamar Ubanmu? Kai ne Ubanmu wanda yake aikata abubuwan banmamaki; ka sanar da ƙarfinka a cikin mutane. Da hannunka ka fanshi mutanenka, 'ya'yan Yaƙub da Yusufu.

Ruwaye suka gan ka, ya Ubanmu; ruwaye suka gan ka suka kuwa murɗe; lalle, zurfafa suka yi rawar jiki. Gizagizai suka zubo ruwa; sararin sama ya yi tsawa; kibiyoyinka suka wulga ko'ina. Karar tsawarka ta birkito cikin guguwa; walƙiyoyinka suka haskaka duniya; ƙasa ta yi rawa ta kuma girgiza. Hanyarka ta ratsa cikin teku, turbarka ta bi manyan ruwaye; duk da haka ba a ga sawunka ba. Ka bi da mutanenka kamar garke ta hannun Musa da Haruna.