Księga Psalmów 77

77 ¹Wołam głośno do naszego Ojca; mój głos wznosi się do naszego Ojca, aby mnie usłyszał. ²W dniu mego utrapienia szukałem wszechwładnego Ojca; nocą moja ręka była wyciągnięta i nie ustawała; moja dusza nie chciała dać się pocieszyć. ³Wspominam naszego Ojca i wzdycham; rozmyślam, a mój duch omdlewa.

⁴Trzymałeś otwarte moje powieki; byłem strwożony i nie mogłem mówić. ⁵Rozważałem dni dawne, lata dawno minione. ⁶Przypominałem sobie moją pieśń w nocy; rozmyślałem w sercu, a mój duch dociekał: ⁷„Czy wszechwładny Ojciec odrzuci na zawsze i nigdy już nie okaże łaski? ⁸Czy jego wierna miłość ustała na zawsze? Czy jego obietnica wygasła na wszystkie pokolenia? ⁹Czy nasz Ojciec zapomniał o łasce? Czy w gniewie powstrzymał swoje miłosierdzie?”

¹⁰Wtedy powiedziałem: „To jest moja prośba: lata prawicy Najwyższego.” ^a a v10 Ta prośba odwołuje się do dawnych lat, gdy potężna ręka Najwyższego działała mocno dla swojego ludu. ¹¹Będę wspominał czyny naszego Ojca; tak, będę wspominał twoje cuda sprzed wieków. ¹²Będę rozmyślał o wszystkich twoich dziełach i rozważał twoje potężne czyny. ¹³Twoja droga, Ojcze nasz, jest święta. Jaki bóg jest tak wielki jak nasz Ojciec? ¹⁴Ty jesteś naszym Ojcem, który czyni cuda; objawiłeś swoją moc wśród ludów. ¹⁵Swoim ramieniem odkupiłeś swój lud, synów Jakuba i Józefa.

¹⁶Ujrzały cię wody, Ojcze nasz; ujrzały cię wody i zatrwożyły się; tak, zadrżały głębiny. ¹⁷Chmury wylały wody; niebo rozbrzmiało gromem; twoje strzały błyskały na wszystkie strony. ¹⁸Huk twego gromu rozległ się w wichrze; twoje błyskawice rozświetliły świat; ziemia zadrżała i zatrzęsła się. ¹⁹Twoja droga wiodła przez morze, twoja ścieżka przez wielkie wody; lecz twoich śladów nie było widać. ²⁰Prowadziłeś swój lud jak trzodę ręką Mojżesza i Aarona.