Asaf zulmatda faryod qiladi

Hamdxonlar rahbariga; Yedutun uslubida kuylansin. Asaf zaburi.

Osof na uxlay oladi, na gapira oladi va odamlar odatda so'rashdan qo'rqadigan savolni beradi: Otasining sevgisi tugadimi, U inoyatli bo'lishni unutdimi? Uning xotirasidan boshqa hech narsa o'zgarmaydi. U ataylab dengizni eslaydi — u yerda yo'l haqiqiy edi, izlar esa ko'rinmas edi.

77-bob.

Otamizga baland ovozda nido qilaman; ovozim Otamizga koʻtariladi, toki U meni eshitsin. Musibatli kunimda Hukmron Otani izladim; kechasi qoʻlim choʻzilgan boʻlib, charchamasdi; jonim tasalli topishni istamadi. Otamizni eslayman-u, nola qilaman; oʻy surib, ruhim behol boʻladi.

Sen qovoqlarimni ochiq tutding; iztirobga tushib, gapira olmadim. Qadimgi kunlarni mulohaza qildim, allaqachon oʻtib ketgan yillarni. Oʻz qoʻshigʻimni esladim; kechasi yuragimda oʻy surdim, ruhim esa izladi: “Hukmron Ota abadiy rad etadimi, boshqa hech qachon marhamat koʻrsatmaydimi? Uning ahd sevgisi abadiy toʻxtadimi? Uning vaʼdasi avloddan-avlodga barham topdimi? Otamiz inoyat koʻrsatishni unutdimi? U gʻazab ila Oʻz rahm-shafqatini tutib qoldimi?”

Keyin shunday dedim: “Mening iltijom shu: Taoloning oʻng qoʻli yillaridir.” ^a Otamizning qilgan ishlarini eslayman; ha, qadimgi moʻjizalaringni eslayman. Barcha ishlaring haqida oʻy suraman, qudratli amallaringni mulohaza qilaman. Sening yoʻling, ey Otamiz, muqaddasdir. Qaysi xudo Otamiz kabi ulugʻdir? Sen moʻjizalar koʻrsatadigan Otamizsan; xalqlar aro qudratingni namoyon etding. Oʻz bilaging bilan xalqingni qutqarding, Yoqub va Yusuf farzandlarini.

Suvlar Seni koʻrdi, ey Otamiz; suvlar Seni koʻrib, larzaga keldi; chindan ham, tubsizliklar titrab ketdi. Bulutlar suv quydi; osmon momaqaldiroq bilan gumburladi; oʻqlaring har tomonga chaqnadi. Momaqaldirogʻing sadosi quyun ichra guldiradi; chaqmoqlaring olamni yoritdi; yer titrab, silkinib ketdi. Yoʻling dengiz ichidan oʻtdi, soʻqmogʻing ulkan suvlar orasidan; ammo izlaring koʻrinmasdi. Xalqingni poda misoli yetaklading, Muso va Horun qoʻli bilan.