ਜ਼ਬੂਰ 77

77 ¹ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣੇ। ²ਆਪਣੀ ਬਿਪਤਾ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਪਸਾਰਿਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਥੱਕਿਆ ਨਾ; ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੇ ਦਿਲਾਸਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ³ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੌਕੇ ਭਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਤਮਾ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

⁴ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ; ਮੈਂ ਏਨਾ ਘਬਰਾਇਆ ਕਿ ਬੋਲ ਵੀ ਨਾ ਸਕਿਆ। ⁵ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਬੀਤ ਗਏ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਰੇ। ⁶ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਚੇਤੇ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ: ⁷“ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਲਈ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਕਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ⁸ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸਦਾ ਲਈ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੀੜ੍ਹੀਓਂ-ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ? ⁹ਕੀ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਦਯਾਲੂ ਹੋਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤਰਸ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ?”

¹⁰ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਹੈ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ: ਅੱਤ ਮਹਾਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ।” ^a a v10 ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੀਤੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵੱਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅੱਤ ਮਹਾਨ ਦੇ ਬਲਵੰਤ ਹੱਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ¹¹ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਾਂਗਾ। ¹²ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਬਲਵੰਤ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ। ¹³ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ਹੈ? ¹⁴ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ¹⁵ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਯਾਕੂਬ ਤੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।

¹⁶ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਤੜਫ਼ ਉੱਠੇ; ਹਾਂ, ਡੂੰਘਿਆਈਆਂ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ¹⁷ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਇਆ; ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਗੂੰਜੀ; ਤੇਰੇ ਤੀਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਿਸ਼ਕੇ। ¹⁸ਤੇਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਾਵਰੋਲੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ; ਤੇਰੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ ਤੇ ਹਿੱਲ ਗਈ। ¹⁹ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਪਗਡੰਡੀ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ; ਫੇਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਦਿਸੇ। ²⁰ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜੜ ਵਾਂਗ ਮੂਸਾ ਤੇ ਹਾਰੂਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰਿਆ।