آسف اونداهيءَ ۾ دانهن ڪري ٿو

ڳائڻ جي اڳواڻ لاءِ؛ يدوتون جي سر موجب. آسف جو زبور.

آسف نه سمهي ٿو نه ڳالهائي ٿو، ۽ اهو پڇي ٿو جيڪو ماڻهو عام طور پڇڻ کان ڊڄن ٿا: ڇا سندس پيءُ جي محبت ختم ٿي وئي، ڇا کيس مهربان ٿيڻ وسري ويو آهي؟ سندس ياداشت کانسواءِ ڪجهه نٿو بدلجي. هو عمدي طرح سمنڊ کي ياد ڪري ٿو، جتي واٽ حقيقي هئي ۽ پيرن جا نشان ڏسڻ ۾ نه ايندا هئا.

باب 77.

آءٌ اسان جي پيءُ ڏانهن وڏي آواز سان دانهن ڪريان ٿو؛ منهنجو آواز اسان جي پيءُ ڏانهن بلند ٿئي ٿو، تہ هو مون کي ٻُڌي. پنهنجي ڏک جي ڏينهن ۾ مون مالڪ پيءُ کي ڳولهيو؛ رات جو منهنجو هٿ ٽڙيل رهيو ۽ نہ ٿڪو؛ منهنجي جان تسلي وٺڻ کان انڪار ڪيو. آءٌ اسان جي پيءُ کي ياد ڪريان ٿو ۽ ڪراهيان ٿو؛ ويچار ڪريان ٿو ۽ منهنجو روح ڪمزور ٿيندو وڃي ٿو.

تو منهنجيون پلڪون کليل رکيون؛ آءٌ ايترو پريشان هوس جو ڳالهائي نہ سگهيس. مون پراڻن ڏينهن تي، گذريل ڊگهن ورهين تي غور ڪيو. مون رات جو پنهنجو گيت ياد ڪيو؛ دل ۾ ويچار ڪيم، ۽ منهنجو روح ڳولا ڪندو رهيو: ”ڇا مالڪ پيءُ هميشہ لاءِ رد ڪندو رهندو، ۽ وري ڪڏهن بہ مهرباني نہ ڪندو؟ ڇا سندس عهد وارو پيار هميشہ لاءِ ختم ٿي ويو آهي؟ ڇا سندس واعدو سڀني نسلن لاءِ پورو ٿي ويو آهي؟ ڇا اسان جي پيءُ مهربان ٿيڻ وساري ڇڏيو آهي؟ ڇا هن غصي ۾ اچي پنهنجو رحم روڪي ڇڏيو آهي؟“

پوءِ مون چيو تہ ”منهنجي اپيل هيءَ آهي: سڀ کان مٿانهي جي ساڄي هٿ جا ورهيه.“ ^a آءٌ اسان جي پيءُ جا ڪم ياد ڪندس؛ ها، آءٌ تنهنجا پراڻا عجيب ڪم ياد ڪندس. آءٌ تنهنجي سڀني ڪمن تي ويچار ڪندس، ۽ تنهنجن وڏن ڪمن تي غور ڪندس. اي اسان جا بابا، تنهنجو رستو پاڪ آهي. اسان جي پيءُ جيترو وڏو ڪهڙو معبود آهي؟ تون اسان جو پيءُ آهين جيڪو عجيب ڪم ڪري ٿو؛ تو قومن ۾ پنهنجي طاقت ظاهر ڪئي آهي. تو پنهنجي ٻانهن سان پنهنجي قوم کي، يعقوب ۽ يوسف جي اولاد کي ڇوٽڪارو ڏنو.

اي اسان جا بابا، پاڻيءَ تو کي ڏٺو؛ پاڻيءَ تو کي ڏٺو ۽ تڙپي ويو؛ ها، اونهائيون ڏڪي ويون. ڪڪرن پاڻي وسايو؛ آسمانن گجگوڙ جو آواز ڏنو؛ تنهنجا تير چوڌاري چمڪيا. تنهنجي گجگوڙ جو آواز واچوڙي ۾ گونجيو؛ تنهنجين بجلين دنيا کي روشن ڪيو؛ ڌرتي ڏڪي ۽ لڏي وئي. تنهنجو رستو سمنڊ مان هو، تنهنجي واٽ وڏن پاڻين مان؛ تڏهن بہ تنهنجي پيرن جا نشان نظر نہ آيا. تو پنهنجي قوم کي رڍ جيان موسيٰ ۽ هارون جي هٿان هلايو.