Kana Panangan Ama Abdi Masrahkeun
Kanggo pamingpin biduan. Jabur anggitan Daud.
Diburu jeung digunjingkeun nepi ka tatanggana ngajauhan anjeunna di jalan, Daud ngarasa dipopohokeun lir kendi anu peupeus. Tapi anjeunna tetep nyebutkeun yén mangsa-mangsana aya dina leungeun Ramana sarta nyerenkeun nyawana ka dinya, émut kana waktu anjeunna kungsi didangukeun di hiji kota anu keur dikepung.
31 1Ka Ama, nun Ama, abdi nyalindung; mugi abdi ulah pisan diwiwirang; ku kaadilan Ama, luputkeun abdi. 2Mugi Ama ngupingkeun ka abdi; luputkeun abdi geuwat. Mugi janten batu panyalindungan abdi, kuta pertahanan pikeun nyalametkeun abdi. 3Karana Ama teh batu karang sareng kuta abdi; demi jenengan Ama, Ama nungtun sareng mingpin abdi. 4Ama ngabebaskeun abdi tina jaring anu disilibkeun pikeun abdi, karana Ama teh panyalindungan abdi.
5Kana panangan Ama abdi masrahkeun roh abdi; Ama parantos nebus abdi, nun Ama, anu satia tur sajati. a a v5 Yesus ngado'a ieu kecap-kecap nalika Anjeunna pupus — “Nun Ama, kana panangan Ama Kami masrahkeun roh Kami” (Lukas 23:46) — masrahkeun salira-Na ka Rama anu dipercaya dina ieu jabur. 6Abdi ijid ka jalma anu napel kana brahala anu teu aya gunana, tapi abdi percanten ka Rama abdi. 7Abdi bakal gumbira tur bungah ku asih satia Ama, karana Ama parantos ningali kasangsaraan abdi; Ama parantos uninga kana kabingung jiwa abdi, 8sareng Ama henteu masrahkeun abdi ka musuh; Ama parantos netepkeun suku abdi di tempat anu lega. 9Mugi Ama welas ka abdi, nun Ama, karana abdi keur kasusahan; panon abdi geus letoy ku kasedih, kitu deui jiwa sareng raga abdi. 10Karana hirup abdi beak ku kasedih, sareng taun-taun abdi ku humaregung; kakuatan abdi ambruk karana dosa abdi, sareng tulang-tulang abdi garing. 11Ku sabab sakabeh musuh abdi, abdi jadi bahan wiwirang, pangpangna ka tatangga abdi, sareng jadi pikasieuneun ka nu wawuh ka abdi; nu ningali abdi di jalan pada lumpat ngajauhan. 12Abdi dipopohokeun lir jalma anu geus maot, teu diinget-inget deui; abdi jadi lir parabot anu geus peupeus.
13Karana abdi ngadangu bisik-bisik loba jalma—kasieun di saban juru—nalika maranehna sakait ngalawan abdi, ngarencanakeun rek nyabut nyawa abdi. 14Tapi abdi percanten ka Ama, nun Ama; abdi unjukan, “Ama teh Rama abdi.” 15Waktu-waktu abdi aya dina panangan Ama; luputkeun abdi tina genggeman musuh abdi sareng tina nu ngudag-ngudag abdi. 16Mugi raray Ama sumirat ka abdi, kaula Ama; salametkeun abdi ku asih satia Ama. 17Nun Ama, mugi abdi ulah diwiwirang, karana abdi sasambat ka Ama; mugi jalma jahat diwiwirang tur dijempekeun di jero kubur.
18Mugi biwir anu bohong dijempekeun, nya eta anu nyarita gumede ngalawan jalma bener kalawan adigung sareng ngahina. 19Sakitu lobana kasaean Ama, anu ku Ama disimpen pikeun jalma anu sieun ka Ama, anu ku Ama ditembongkeun ka jalma anu nyalindung ka Ama, dina payuneun sarerea.
20Dina pangraksa ayana Ama, ku Ama disumputkeun tina rarancang jahat manusa; ku Ama dijagi aman dina pangiuhan Ama tina letah anu mitenah. 21Mujia ka Rama abdi, karana Mantenna parantos nembongkeun asih satia-Na anu ajaib ka abdi nalika abdi aya di kota anu keur dikepung.
22Abdi kantos ngucapkeun basa keur reuwas, “Abdi geus dipegatkeun ti payuneun Ama.” Tapi Ama kersa ngadangu panyambat abdi nalika abdi sasambat menta tulung ka Ama. 23Kudu mikaasih ka Rama urang, eh sakabeh jalma-Na anu satia. Rama urang ngaraksa jalma anu satia, tapi Mantenna males sagemblengna ka jalma anu adigung. 24Masing kuat, sarta masing wani, eh sakabeh jalma anu ngarep-ngarep ka Rama urang.