Ao An-tananao no Ametrahako

Ho an’ny mpiventy hira. Salamo nataon’i Davida.

Enjehina sady ampitaraina hatramin'ny hialan'ny mpiara-monina aminy eny an-dalana, dia mahatsapa i Davida fa hadino tahaka ny siny vaky. Na izany aza dia lazainy fa ao an-tanan'i Rainy ny fotoanany ary ataony ao ny fanahiny, mahatsiaro ny nandrenesana azy fahiny tao an-tanàna voahodidina.

Toko 31.

Ianao no ialofako, Ray ô; aza avela ho menatra mandrakizay aho; vonjeo aho amin’ny fahamarinanao. Atongilano ny sofinao ho ahy; vonjeo faingana aho. Aoka ho vatolampy fialofana ho ahy Ianao, tanàna mimanda fiarovana hamonjy ahy. Fa Ianao no vatolampiko sy tanàna mimanda ahy; noho ny anaranao dia mitarika sy mitantana ahy Ianao. Ianao no manafaka ahy amin’ny harato nafeniny ho ahy, fa Ianao no fialofako.

Ao an-tananao no ametrahako ny fanahiko; efa nanavotra ahy Ianao, Ray ô, Izay mahatoky sy marina. ^a Mankahala izay mifikitra amin’ny sampy tsy misy dikany aho, fa ny Raiko no itokiako. Hifaly sy ho faly aho amin’ny famindramponao, fa hitanao ny fahoriako; fantatrao ny fahoriana nahazo ny fanahiko, ary tsy natolotrao tamin’ny fahavalo aho; napetrakao amin’ny toerana malalaka ny tongotro. Mamindrà fo amiko, Ray ô, fa ory aho; reraka noho ny alahelo ny masoko, ny fanahiko sy ny vatako koa. Fa lany tamin’ny alahelo ny fiainako, ary tamin’ny fisentoana ny taonako; reraka ny heriko noho ny heloko, ary mihalevona ny taolako. Noho ny fahavaloko rehetra dia tonga henatra aho, indrindra fa tamin’ny mpiara-monina amiko, ary fahatahorana ho an’ny namako; ireo mahita ahy eny an-dalana dia mandositra ahy. Hadino toy ny maty aho, tsy tadidina; tonga tahaka ny vilany torotoro aho.

Fa mandre ny fibitsibitsiky ny maro aho—fahatahorana manodidina—dia izy ireo miara-mivoady hamely ahy, mamoron-kevitra hakana ny aiko. Fa Ianao no itokiako, Ray ô; hoy aho: «Ianao no Raiko.» Eo an-tananao ny fotoanako; vonjeo aho amin’ny tanan’ny fahavaloko sy ny mpanenjika ahy. Ampamirapirao ny tavanao amin’ny mpanomponao; vonjeo aho amin’ny famindramponao. Ray ô, aza avela ho menatra aho, fa Ianao no antsoiko; aoka ho menatra ny ratsy fanahy ary hangina any am-pasana.

Aoka hangina ny molotra mandainga, izay miteny amim-pirehareham-be manohitra ny olo-marina amin’ny avonavona sy ny fanamavoana. Akory ny haben’ny hatsaranao, izay notehirizinao ho an’izay matahotra Anao, izay nasehonao tamin’izay mialoka aminao, eo imason’ny olona rehetra!

Ao amin’ny fierena eo anatrehanao no anafenanao azy ireo amin’ny tetiky ny olona; no arovanao azy ao amin’ny trano-lainao amin’ny lela manaratsy. Isaorana anie ny Raiko, fa nasehony ahy ny famindrampony mahagaga fony aho tao an-tanàna voahodidina.

Hoy aho tamin’ny fahatahorako: «Voaroaka tsy ho eo imasonao aho.» Nefa renao ny feon’ny fitalahoako fony aho niantso Anao mba hanampy. Tiavo Raintsika, ry mahatoky Azy rehetra. Miaro ny mahatoky Raintsika, nefa mamaly tanteraka ny manao avonavona Izy. Mahereza, ary matanjaha ny fo, ry rehetra miandry an’i Raintsika.