مزامیر 31

31 ¹ای پدرم، به تو پناه می‌برم؛ مگذار هرگز شرمسار شوم؛ به عدالت خود مرا برهان. ²گوش خود را به من فراگیر؛ به‌شتاب مرا برهان. صخرهٔ پناه من باش، دژی استوار برای نجات من. ³زیرا تو صخره و دژ من هستی؛ به‌خاطر نام خود مرا هدایت و راهنمایی می‌کنی. ⁴مرا از دامی که برایم پنهان کرده‌اند می‌رهانی، زیرا تو پناهگاه من هستی.

⁵روح خود را به دست تو می‌سپارم؛ تو مرا فدیه داده‌ای، ای پدرم، ای امین و راستین. ^a a v5 عیسی هنگام مرگ خود این کلمات را دعا کرد — «ای پدر، روح خود را به دستان تو می‌سپارم» (لوقا ۲۳:۴۶) — و خویشتن را به همان پدری سپرد که این مزمور بر او توکل می‌کند. ⁶از آنان که به بت‌های باطل چنگ می‌زنند بیزارم، اما من بر پدرم توکل می‌کنم. ⁷در محبتِ پایدار تو شادی و وجد خواهم کرد، زیرا رنج مرا دیده‌ای؛ تو از تنگی‌های جان من آگاه بوده‌ای، ⁸و مرا به دست دشمن نسپرده‌ای؛ پاهایم را در مکانی فراخ قرار داده‌ای. ⁹ای پدرم، بر من فیض فرما، زیرا در تنگنایم؛ چشمانم از اندوه فرسوده شده، و جان و تنم نیز. ¹⁰زیرا زندگی‌ام در غم به‌سر آمده، و سال‌هایم در ناله؛ نیرویم به‌سبب گناهم از پای درآمده، و استخوان‌هایم می‌پوسند. ¹¹به‌سبب همهٔ دشمنانم مایهٔ ننگ گشته‌ام، به‌ویژه نزد همسایگانم، و باعث وحشت آشنایانم؛ آنان که مرا در کوچه می‌بینند از من می‌گریزند. ¹²همچون مرده‌ای از یادها رفته‌ام، از خاطرها محو گشته‌ام؛ مانند ظرفی شکسته شده‌ام.

¹³زیرا نجوای بسیاری را می‌شنوم — وحشت از هر سو — چون بر ضد من هم‌دست می‌شوند و در پی جان من توطئه می‌چینند. ¹⁴اما من بر تو توکل می‌کنم، ای پدرم؛ می‌گویم: «تو پدر من هستی.» ¹⁵روزگارم در دست توست؛ مرا از دست دشمنانم و از آزاردهندگانم برهان. ¹⁶روی خود را بر بنده‌ات تابان ساز؛ در محبتِ پایدار خود مرا نجات ده. ¹⁷ای پدرم، مگذار شرمسار شوم، زیرا تو را می‌خوانم؛ بگذار شریران شرمسار گردند و در گور خاموش شوند.

¹⁸بگذار لبان دروغگو خاموش شوند، که با گستاخی بر ضد پارسایان سخن می‌گویند، با غرور و تحقیر. ¹⁹چه بی‌کران است نیکویی تو، که برای آنان اندوخته‌ای که از تو می‌ترسند، و در برابر چشمان همه بر آنان که به تو پناه می‌آورند نمایان ساخته‌ای.

²⁰در پناه حضور خود، ایشان را از دسیسه‌های آدمیان پنهان می‌کنی؛ آنان را در سایبان خود از زبان‌های تهمت‌زن در امان نگاه می‌داری. ²¹متبارک باد پدرم، زیرا محبتِ پایدارِ شگفت‌انگیز خود را به من نشان داده است، آنگاه که در شهری در محاصره بودم.

²²در هراس خود گفته بودم: «از برابر دیدگان تو منقطع شده‌ام.» اما تو فریاد رحمت‌خواهی‌ام را شنیدی، آنگاه که برای یاری تو را خواندم. ²³ای همهٔ وفادارانِ او، پدر ما را دوست بدارید. پدر ما امینان را نگاه می‌دارد، اما آن را که به تکبر رفتار می‌کند به‌تمامی سزا می‌دهد. ²⁴قوی باشید و دل قوی دارید، ای همهٔ شما که منتظر پدر ما هستید.