مزامیر 31

31 ¹ در تو، ای پدرِ من، پناه می‌گیرم؛ مگذار هرگز شرمسار شوم؛ به عدالتِ خود مرا رهایی ده. ² گوشِ خود را به من فراده؛ مرا برهان به‌زودی. صخرهٔ پناهِ من باش، و دژی استوار تا مرا نجات دهی. ³ زیرا تو صخره و دژِ من هستی؛ به‌خاطرِ نامِ خود مرا هدایت و راهنمایی می‌کنی. ⁴ مرا از دامی که برایم پنهان کرده‌اند می‌رهانی، زیرا تو پناهِ من هستی.

⁵ روحِ خود را به دستِ تو می‌سپارم؛ تو مرا فدیه داده‌ای، ای پدرِ من، ای امین و راستین. ^a a v5 عیسی هنگامِ مرگ این کلمات را به دعا بر زبان آورد — «پدر، روحِ خود را به دستهای تو می‌سپارم» (لوقا ۲۳:۴۶) — و خویشتن را به همان پدری سپرد که این مزمور بدو توکل می‌کند. ⁶ بیزارم از آنان که به بت‌های بی‌ارزش چنگ می‌زنند، اما من به پدرِ خود توکل دارم. ⁷ در محبتِ عهدِ تو وجد و شادی خواهم کرد، زیرا رنجِ مرا دیده‌ای؛ اندوهِ جانم را دانسته‌ای، ⁸ و مرا به دستِ دشمن نسپرده‌ای؛ پاهایم را در جایی فراخ نهاده‌ای. ⁹ بر من رحم کن، ای پدرِ من، زیرا در تنگنا هستم؛ چشمانم از غم فرسوده شده است، و جان و تنم نیز. ¹⁰ زیرا زندگی‌ام در اندوه سپری می‌شود و سالهایم در ناله؛ توانم به‌سببِ گناهم از میان می‌رود و استخوانهایم می‌پوسد. ¹¹ به‌سببِ همهٔ دشمنانم مایهٔ ننگ شده‌ام، به‌ویژه نزدِ همسایگانم، و وحشتی برای آشنایانم؛ آنان که مرا در کوچه می‌بینند از من می‌گریزند. ¹² همچون مرده‌ای از یادها رفته‌ام، از خاطرها محو شده‌ام؛ مانندِ کوزه‌ای شکسته گشته‌ام.

¹³ زیرا نجوای بسیاری را می‌شنوم — وحشت از هر سو — چون بر ضدِ من هم‌دست می‌شوند و در قصدِ جانم توطئه می‌چینند. ¹⁴ اما من به تو توکل دارم، ای پدرِ من؛ می‌گویم: «تو پدرِ من هستی.» ¹⁵ روزگارانم در دستِ توست؛ مرا از دستِ دشمنانم برهان و از آزاردهندگانم. ¹⁶ رویِ خود را بر بنده‌ات تابان ساز؛ به محبتِ عهدِ خود مرا نجات ده. ¹⁷ ای پدرِ من، مگذار شرمسار شوم، زیرا تو را می‌خوانم؛ شریران شرمسار شوند و در گور خاموش گردند.

¹⁸ لبهای دروغگو خاموش شوند، که با تکبر بر ضدِ عادلان سخن می‌گویند از سرِ غرور و تحقیر. ¹⁹ چه فراوان است نیکوییِ تو، که برای آنان که می‌ترسند اندوخته‌ای از تو، و به آنان که به تو پناه می‌آورند نموده‌ای، تا همه ببینند.

²⁰ در پناهِ حضورِ خود آنان را از دسیسه‌های مردمان پنهان می‌کنی؛ در سایبانِ خود ایشان را ایمن نگاه می‌داری از زبانهای تهمت‌زن. ²¹ متبارک باد پدرِ من، زیرا محبتِ عهدِ شگفت‌انگیزِ خود را به من نشان داده است، آنگاه که در شهری در محاصره بودم.

²² گفته بودم در هراسِ خود: «از برابرِ چشمانِ تو منقطع شده‌ام.» اما تو آوازِ استغاثهٔ مرا شنیدی آنگاه که برای یاری نزدِ تو فریاد برآوردم. ²³ پدر ما را دوست بدارید، ای همهٔ وفادارانِ او. پدر ما امینان را نگاه می‌دارد، اما آن را که از سرِ تکبر رفتار می‌کند به‌تمامی سزا می‌دهد. ²⁴ قوی باشید و دل قوی دارید، ای همهٔ شما که منتظرِ پدر ما هستید.