Salmo 31

31 ¹Kanimo, akong Amahan, modangop ako; ayaw gayod itugot nga maulawan ako; sa imong pagkamatarong luwasa ako. ²Ikiling ang imong dalunggan kanako; luwasa ako sa madali. Mahimo kang akong bato nga dalangpanan, usa ka kuta nga salipdanan aron luwason ako. ³Kay ikaw ang akong bato ug akong kuta; tungod sa imong ngalan ginatultolan mo ako ug ginagiyahan. ⁴Luwason mo ako gikan sa pukot nga ilang gitagoan alang kanako, kay ikaw ang akong dalangpanan.

⁵Sa imong kamot itugyan ko ang akong espiritu; gilukat mo ako, akong Amahan, matinud-anon ug tinuod. ^a a v5 Giampo ni Jesus kini nga mga pulong samtang siya namatay — “Amahan, sa imong mga kamot itugyan ko ang akong espiritu” (Lucas 23:46) — gitugyan niya ang iyang kaugalingon ngadto sa Amahan nga gisaligan niini nga salmo. ⁶Gikasilagan ko kadtong nagakupot sa walay pulos nga mga dios-dios, apan nagasalig ako sa akong Amahan. ⁷Magmaya ako ug maglipay sa imong gugmang walay paglubad, kay nakita mo ang akong kasakit; nasayran mo ang mga kaguol sa akong kalag, ⁸ug wala mo ako itugyan ngadto sa kaaway; gipahimutang mo ang akong mga tiil sa halapad nga dapit. ⁹Kaloy-i ako, akong Amahan, kay ania ako sa kalisod; ang akong mga mata naluya sa kaguol, ang akong kalag ug ang akong lawas usab. ¹⁰Kay ang akong kinabuhi naut-ot sa kasubo, ug ang akong mga tuig sa pag-agulo; ang akong kusog nagkahuyang tungod sa akong sala, ug ang akong mga bukog nangaluya. ¹¹Tungod sa tanan kong mga kaaway nahimo akong kaulawan, ilabina sa akong mga silingan, ug usa ka kahadlok sa akong mga kaila; kadtong nakakita kanako sa dalan mikalagiw gikan kanako. ¹²Gikalimtan ako sama sa usa ka patay nga tawo, wala na sa hunahuna; nahimo akong sama sa usa ka buak nga kolon.

¹³Kay nadungog ko ang hunghong sa daghan—kalisang sa matag kilid—samtang sila nagsabot batok kanako, nagplano sa pagkuha sa akong kinabuhi. ¹⁴Apan nagasalig ako kanimo, akong Amahan; miingon ako, “Ikaw ang akong Amahan.” ¹⁵Ang akong mga panahon anaa sa imong kamot; luwasa ako gikan sa kamot sa akong mga kaaway ug gikan sa akong mga maglulutos. ¹⁶Padan-aga ang imong nawong diha sa imong alagad; luwasa ako diha sa imong gugmang walay paglubad. ¹⁷Akong Amahan, ayaw itugot nga maulawan ako, kay nagatawag ako kanimo; pamaulawi ang mga daotan ug pahiloma sila didto sa lubnganan.

¹⁸Pahiloma ang bakakon nga mga ngabil, nga nagsulti nga mapahitas-on batok sa matarong uban ang garbo ug pagtamay. ¹⁹Pagkadagaya sa imong kaayo, nga imong gitagana alang niadtong nagakahadlok kanimo, nga imong gipakita niadtong nagadangop kanimo, aron makita sa tanan.

²⁰Sa salipod sa imong presensya gitagoan mo sila gikan sa mga laraw sa mga tawo; giamping mo sila nga luwas sa imong salipdanan gikan sa malibakanong mga dila. ²¹Dalaygon ang akong Amahan, kay gipakita niya kanako ang iyang kahibulongang gugmang walay paglubad sa dihang didto ako sa usa ka siyudad nga gilibotan sa kaaway.

²²Miingon ako sa akong kalisang, “Gilayo ako gikan sa atubangan sa imong mga mata.” Apan nadungog mo ang akong pagpakiluoy sa dihang mitawag ako kanimo alang sa tabang. ²³Higugmaa ang atong Amahan, kamong tanan nga iyang mga matinud-anon. Ang atong Amahan nagabantay sa mga matinud-anon, apan iyang balosan sa bug-os ang nagabuhat uban ang garbo. ²⁴Magmalig-on kamo, ug pagmaisogon, kamong tanan nga nagahulat sa atong Amahan.