Qoʻlingga topshiraman
Nagʻmachilar rahbari uchun. Dovudning zaburi.
Ov qilinib, ortidan shivirlashganidan qo'shnilari ko'chada undan qochadigan bo'lgan Dovud o'zini singan ko'zadek unutilgan his qiladi. Shunga qaramay, u kunlari Otasining qo'lida ekanini aytadi va ruhini O'shanga topshiradi, qamaldagi shaharda bir paytlar eshitilganini eslaydi.
31 1Senga, ey Otam, panoh topaman; hech qachon sharmanda boʻlmayin; Oʻz solihliging bilan meni qutqargin. 2Qulogʻingni menga tutgin; meni tezda qutqargin. Mening panoh qoyam boʻlgin, meni qutqaradigan mustahkam qalʼa boʻlgin. 3Chunki Sen mening qoyam va qalʼamsan; Oʻz noming haqqi-hurmati meni yetaklaysan va boshqarasan. 4Ular men uchun yashirgan tuzoqdan meni xalos qilasan, chunki Sen mening panohimsan.
5Ruhimni Qoʻlingga topshiraman; Sen meni xalos etding, ey sodiq va haqiqiy Otam. a a v5 Iso jon berayotgan payti bu soʻzlarni ibodat qildi — “Ey Ota, ruhimni Qoʻlingga topshiraman” (Luqo 23:46) — va shu zabur ishongan Otaga Oʻzini topshirdi. 6Behuda butlarga yopishib olganlarni yomon koʻraman, biroq men Otamga ishonaman. 7Sening sodiq sevgingdan shodlanib quvonaman, chunki Sen azobimni koʻrding; jonimning iztiroblarini bilding, 8Sen meni dushman qoʻliga topshirmading; oyoqlarimni keng maydonga qoʻyding. 9Menga marhamat qilgin, ey Otam, chunki darddaman; koʻzlarim gʻamdan toliqdi, jonim ham, tanam ham. 10Zero, umrim gʻam-anduhda, yillarim oh-nolada tugayapti; gunohim tufayli kuchim ketyapti, suyaklarim esa qurib bormoqda. 11Barcha dushmanlarim tufayli men sharmandaga aylandim, ayniqsa qoʻshnilarim oldida, tanish-bilishlarimga esa dahshat boʻldim; koʻchada meni koʻrganlar mendan qochadi. 12Oʻlgan kishidek unutildim, xotiradan koʻtarildim; siniq sopol idishga oʻxshab qoldim.
13Zero, koʻplarning pichirlashini eshitaman — har tomonda dahshat — ular menga qarshi til biriktirmoqda, rejalar tuzib, jonimni olmoqchi. 14Biroq men Senga ishonaman, ey Otam; aytaman: “Sen mening Otamsan.” 15Mening vaqtlarim Sening qoʻlingda; meni dushmanlarim qoʻlidan va taʼqib etuvchilarimdan qutqargin. 16Oʻz yuzingni quling uzra porlatgin; sodiq sevging bilan meni qutqargin. 17Ey Otam, sharmanda boʻlmayin, chunki Senga iltijo qilaman; fosiqlar sharmanda boʻlsin, goʻrda jimib qolsin.
18Yolgʻonchi lablar jim boʻlsin, solihlarga qarshi takabburlik bilan, manmanlik va nafrat bilan soʻzlaydigan. 19Sening ezguliging naqadar moʻl-koʻl, Sendan qoʻrqadiganlar uchun gʻamlab qoʻygan, Senga panoh topganlarga hammaning koʻz oldida namoyon etgan ezguliging.
20Oʻz huzuring panohida ularni odamlarning fitnalaridan yashirasan; Oʻz panohingda ularni bexatar saqlaysan, buhtonchi tillardan. 21Otamga hamdlar boʻlsin, chunki men qamaldagi shaharda boʻlganimda, U menga Oʻzining ajoyib sodiq sevgisini koʻrsatdi.
22Men sarosimada aytib edim: “Sening koʻz oldingdan uzib tashlandim.” Biroq Senga iltijo qilib yordam soʻraganimda, Sen rahm-shafqat soʻragan faryodimni eshitding. 23Otamizni seving, ey Uning barcha sodiq bandalari. Otamiz sodiqlarni asraydi, biroq manmanlik bilan ish tutganga toʻlaligicha evaz qaytaradi. 24Mustahkam boʻling, dadil boʻling, ey Otamizni kutayotganlarning bari.