Yopilgan, Pok deb Sanalgan
Dovud zaburi. Hikmat zaburi.
Dovud sukunat unga nimaga tushganini tasvirlaydi — suyaklari quriydi, kuchi yoz jaziramasidagidek qurib bitadi — va iqror buni bir jumlada qanday tugatganini. So'ng u o'rgatishga o'tadi: sudrab olib boriladigan xachirdek bo'lmang; Otamizni topish mumkin bo'lgan paytda keling.
32 1Isyoni kechirilgan, gunohi yopib qoʻyilgan inson qanchalar baxtlidir! a a v1 Pavlus bu oyatni va undan keyingisini Otamiz oldida oqlanishning asosi sifatida keltiradi — kechirilish biz qozongan hech narsaga bogʻliq boʻlmay, bizga hisobga olinadi (Rimliklarga 4:7-8). 2Otamiz aybini hisobga olmaydigan, ruhida hiyla boʻlmagan inson qanchalar baxtlidir!
3Men jim turganimda, kun boʻyi nolaganim sabab suyaklarim holdan ketdi. 4Chunki kechayu kunduz Sening qoʻling ustimga ogʻir botdi; yoz jaziramasidagidek madorim quridi.
5Shunda men gunohimni Senga tan oldim, aybimni yashirmadim; “Isyonlarimni Otamizga iqror qilaman”, dedim — Sen esa gunohimning aybini kechirding.
6Shu sababli, Seni topsa boʻladigan vaqtda har bir sodiq inson Senga iltijo qilsin; ulkan suvlar toshib kelganda ham, albatta, ular unga yetib bormaydi. 7Sen men uchun panohgohsan; Sen meni balolardan saqlaysan; najot sadolari bilan meni oʻrab olasan.
8Men seni oʻrgataman, yurishing kerak boʻlgan yoʻlni koʻrsataman; Oʻz nazarim senda boʻlib, senga maslahat beraman. 9Aqli yoʻq ot yoki xachirga oʻxshama; ularning injiqligini suvluq va yugan bilan jilovlash kerak, aks holda ular senga yaqinlashmaydi.
10Fosiqlarning dardlari koʻpdir, lekin Otamizga tayangan insonni Uning ahd sevgisi oʻrab oladi. 11Otamizdan shodlaning va quvoning, ey solihlar; ey qalbi toʻgʻri boʻlganlar, hammangiz shodlikdan nido qilinglar!