Örtülen, Temiz Sayılan
Davut'un mezmuru. Bir bilgelik ilahisi.
Davut suskunluğun kendisine neye mal olduğunu anlatır — kemikleri eriyor, gücü yaz sıcağındaki gibi kuruyor — ve itirafın tek bir cümleyle neye son verdiğini. Sonra öğretmeye döner: sürüklenmesi gereken bir katır olma; Babamız bulunabilirken gel.
32 1Ne mutlu isyanı bağışlanan, günahı örtülen insana! a a v1 Pavlus, bu ayeti ve sonrakini, Babamız'la doğru ilişkiye kavuşmanın özü olarak alıntılar — hak ettiğimiz hiçbir şeye dayanmadan bize sayılan bağışlanma (Romalılar 4:7-8). 2Ne mutlu Babamız'ın suç saymadığı, ruhunda hile bulunmayan insana!
3Sustuğum sürece, gün boyu inlemekten kemiklerim eridi. 4Çünkü gece gündüz elin üzerimde ağırlaştı; gücüm yaz sıcağındaki gibi tükendi.
5O zaman günahımı sana açıkladım, suçumu gizlemedim; «İsyanlarımı Babamız'a itiraf edeceğim» dedim—sen de günahımın suçunu bağışladın.
6Bu yüzden her sadık kul, sen bulunurken sana dua etsin; büyük sular kabardığında bile ona erişemeyecekler. 7Sen benim sığınağımsın; beni sıkıntıdan korursun; çevremi kurtuluş çığlıklarıyla sararsın.
8Sana akıl vereceğim, gideceğin yolu öğreteceğim; gözüm üzerinde, sana öğüt vereceğim. 9At ya da katır gibi anlayışsız olma; onların huyu gem ve dizginle zaptedilmeli, yoksa sana yaklaşmaz.
10Kötülerin acıları çoktur, ama Babamız'a güveneni vefalı sevgisi kuşatır. 11Ey doğrular, Babamız'da sevinin ve coşun; ey yüreği dürüst olanlar, hepiniz sevinç çığlıkları atın!
