ዝተኸደነ፥ ንፁህ ኮይኑ ዝተቘፀረ

ናይ ዳዊት። መዝሙር ጥበብ።

ዳዊት እቲ ስቕታ ዘኽፈሎ ይገልፅ — ኣዕፅምቱ እናነቐፃ፥ ሓይሉ ኸም ሃሩር ሓጋይ እናነቐፀ — እቲ ናዝዛ ኸዓ ብሓንቲ ዘረባ ዝተወደአ። ሽዑ ናብ ምምሃር ይምለስ፦ ክትስሓብ ዘለዋ በቕሊ ኣይትኹን፤ ኣቦና ኽርከብ እንተሎ ንዓ።

ምዕራፍ 32።

እቲ ምትሕልላፉ ይቕረ ዝተባህለሉ፥ ሓጢኣቱ ዝተኸደነ ኽንደይ ብፁእ እዩ! ^a እቲ ኣቦና በደል ዘይቘፅረሉ፥ ኣብ መንፈሱ ድማ ተንኰል ዘይብሉ ሰብ ኽንደይ ብፁእ እዩ!

ስቕ ኢለ ኣብ ዝነበርኩሉ ጊዜ፥ ኣዕፅምተይ ምሉእ መዓልቲ ብምቝዛመይ መንመኑ። ኢድካ ለይትን መዓልትን ኣብ ልዕለይ ከቢዳ ነበረት፤ ሓይለይ ከም ሃሩር ሓጋይ ነቐፀ።

ሽዑ ሓጢኣተይ ኣፍለጥኩልካ፥ በደለይ ድማ ኣይሓባእኩን፤ “ንኣቦና ምትሕልላፈይ ክናዘዝ እየ” በልኩ፤ ንስኻ ኸዓ በደል ሓጢኣተይ ይቕረ በልካለይ።

ስለዙይ እሙን ዝኾነ ዅሉ፥ ንስኻ ኽትርከብ እንተለኻ ይለምነካ፤ ብሓቂ ዓብዪ ማይ ምስ ወሓዘ፥ ናብኡ ኣይበፅሕን እዩ። ንስኻ መሕብኢየይ ኢኻ፤ ካብ መከራ ትሕልወኒ፤ ብዕልልታ ምድሓን ትኸበኒ።

ኣነ ኽምህረካ፥ በታ እትኸዳ መንገዲ ክመርሓካ እየ፤ ዓይነይ ኣብ ልዕሌኻ ገይረ ክመኽረካ እየ። ከም ፈረስ ወይ ከም በቕሊ ኣይትኹን፤ ምስትውዓል የብሎምን፤ መንፈሶም ብልጓም እንተዘይተገትአ፥ ናባኻ ኣይቀርቡን እዮም።

ናይ ሓጥኣን ስቓይ ብዙሕ እዩ፤ እቲ ብኣቦና ዝኣምን ግና፥ ብምሕረቱ ተኸቢቡ ኣሎ። ኣቱም ፃድቃን፥ ብኣቦና ተሓጐሱ ደስውን ይበልኩም፤ ኣቱም ቅኑዓት ልቢ ዅላትኩም፥ ዕልል በሉ!