Σκεπασμένος, Λογαριασμένος Καθαρός
Του Δαβίδ. Ψαλμός σοφίας.
Ο Δαβίδ περιγράφει τι του κόστισε η σιωπή — κόκαλα που έλιωναν, δύναμη που ξεράθηκε όπως στην κάψα του καλοκαιριού — και τι τερμάτισε η εξομολόγηση μέσα σε μία μόνο πρόταση. Έπειτα στρέφεται στη διδαχή: μη γίνεσαι μουλάρι που πρέπει να το σέρνουν· έλα όσο ο Πατέρας μας μπορεί να βρεθεί.
32 1Πόσο ευτυχισμένος είναι εκείνος που η ανταρσία του συγχωρήθηκε, που η αμαρτία του σκεπάστηκε! a a v1 Ο Παύλος παραθέτει αυτόν τον στίχο και τον επόμενο ως την καρδιά του να γίνουμε δίκαιοι ενώπιον του Πατέρα μας — μια συγχώρηση που μας λογαριάζεται ανεξάρτητα από οτιδήποτε κερδίζουμε (Ρωμαίους 4:7-8). 2Πόσο ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος στον οποίο ο Πατέρας μας δεν καταλογίζει ενοχή, και στο πνεύμα του οποίου δεν υπάρχει δόλος!
3Όσο σιωπούσα, τα κόκαλά μου έλιωναν από το βογκητό μου όλη την ημέρα. 4Γιατί μέρα και νύχτα το χέρι σου βάραινε πάνω μου· η δύναμή μου στέρεψε σαν μέσα στον καύσωνα του καλοκαιριού.
5Τότε σου ομολόγησα την αμαρτία μου, και δεν έκρυψα την ενοχή μου· είπα: «Θα εξομολογηθώ τις ανταρσίες μου στον Πατέρα μας» — κι εσύ συγχώρησες την ενοχή της αμαρτίας μου.
6Γι' αυτό ας προσεύχεται σε σένα καθένας που είναι πιστός όσο μπορείς να βρεθείς· σίγουρα όταν φουσκώσουν τα μεγάλα νερά, δεν θα τον φτάσουν. 7Εσύ είσαι καταφύγιο για μένα· με φυλάς από τη συμφορά· με περιβάλλεις με κραυγές λύτρωσης.
8Θα σε συνετίσω και θα σε διδάξω τον δρόμο που οφείλεις να πας· θα σε συμβουλέψω με το μάτι μου πάνω σου. 9Μην είσαι σαν το άλογο ή το μουλάρι, που δεν έχουν κατανόηση, που το πνεύμα τους πρέπει να δαμαστεί με το χαλινάρι και το γκέμι, αλλιώς δεν θα σε πλησιάσουν.
10Πολλές είναι οι λύπες των ασεβών, αλλά εκείνον που εμπιστεύεται τον Πατέρα μας τον περιβάλλει η αγάπη της διαθήκης του. 11Χαρείτε στον Πατέρα μας και αγαλλιάστε, εσείς οι δίκαιοι· κραυγάστε από χαρά, όλοι εσείς που είστε ευθείς στην καρδιά!
