ڍڪيل، پاڪ ڳڻيل
داؤد جو. هڪ حڪمت وارو زبور.
دائود ٻڌائي ٿو ته خاموشيءَ کيس ڪهڙي قيمت ڏياري — هڏا ڳرندا، زور سُڪي ويو جيئن اونهاري جي گرميءَ ۾ — ۽ اقرار هڪ ئي جملي ۾ ان کي ڪيئن ختم ڪيو. پوءِ هو سيکارڻ ڏانهن موٽي ٿو: خچر نه ٿيو جنهن کي گهلڻو پوي؛ ان وقت اچو جڏهن اسان جو پيءُ ملي سگهي ٿو.
32 1مبارڪ آهي اهو، جنهن جي بغاوت معاف ڪئي وئي آهي، جنهن جو گناهه ڍڪيو ويو آهي! a a v1 پولس هيءَ آيت ۽ ايندڙ آيت اسان جي پيءُ آڏو سچار ٿيڻ جي دل طور نقل ٿو ڪري — اها معافي جيڪا اسان جي ڪنهن ڪمائيءَ کان سواءِ اسان جي کاتي ۾ ڳڻي وڃي ٿي (روميون 4: 7-8). 2مبارڪ آهي اهو ماڻهو، جنهن جي ڏوهه کي اسان جو پيءُ نہ ٿو ڳڻي، ۽ جنهن جي روح ۾ ڪو ڪپٽ ناهي!
3جڏهن آءٌ چپ رهيس، تڏهن سڄو ڏينهن منهنجي ڪراهڻ سبب منهنجا هڏا ڳرندا رهيا. 4ڇاڪاڻ تہ ڏينهن ۽ رات تنهنجو هٿ مون تي ڳرو هو؛ منهنجي طاقت اونهاري جي گرميءَ وانگر سڪي وئي.
5پوءِ مون پنهنجو گناهه تو وٽ مڃيو، ۽ پنهنجو ڏوهه مون نہ لڪايو؛ مون چيو تہ ”آءٌ پنهنجون بغاوتون اسان جي پيءُ وٽ مڃيندس“— ۽ تو منهنجي گناهه جو ڏوهه معاف ڪيو.
6تنهنڪري هر وفادار ماڻهو تو کي دعا ڪري، جيستائين تون ملي سگھين ٿو؛ يقينن جڏهن وڏا پاڻي چڙهندا، تڏهن اهي هن تائين نہ پهچندا. 7تون منهنجي لاءِ لڪڻ جي جاءِ آهين؛ تون مون کي مصيبت کان بچائين ٿو؛ تون مون کي ڇوٽڪاري جي نعرن سان گھيرين ٿو.
8آءٌ تو کي سمجھاءِ ڏيندس ۽ جنهن واٽ تي تو کي هلڻ گھرجي، اها واٽ تو کي سيکاريندس؛ تو تي نظر رکي تو کي صلاح ڏيندس. 9گھوڙي يا خچر وانگر نہ ٿيءُ، جنهن کي سمجھ ناهي، جنهن جي طبيعت کي لغام ۽ واڳ سان قابو ڪرڻو پوي ٿو، نہ تہ اهو تو وٽ نہ ايندو.
10بدڪارن جا ڏک گھڻا آهن، پر جيڪو اسان جي پيءُ تي ڀروسو ٿو ڪري، تنهن کي سندس عهد جي لافاني شفقت گھيريو بيٺي آهي. 11اي سچارؤ! اسان جي پيءُ ۾ خوش ٿيو ۽ شادمان ٿيو؛ اي سڀ سڌي دل وارؤ، خوشيءَ جا نعرا هڻو!
