Nehemia 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Dina poé kaping dua puluh opat bulan éta, urang Israil karumpul bari paruasa, maké pakéan tina karung goni, sarta sirahna dibaruran lebu. ^a a v1 Nyawuran lebu kana sirah, bareng jeung puasa sarta karung goni anu kasar, téh tanda baheula pikeun kasedih anu jero jeung kahanjakalan. ²Turunan Israil misahkeun maranéhna ti sakabéh urang asing, tuluy narangtung, sarta ngaraku dosana sorangan katut kasalahan karuhunna. ³Maranéhna narangtung di tempatna séwang-séwangan, tuluy maca Kitab Hukum Rama urang kira-kira tilu jam, geus kitu ngaraku dosa jeung ngabakti ka Rama urang tilu jam deui. ⁴Yésua, Bani, Kadmiel, Sébania, Buni, Sérébia, Bani, jeung Kénani narangtung dina tangga urang Léwi, tuluy sasambat kalawan tarik ka Rama urang. ⁵Tuluy urang Léwi—Yésua, Kadmiel, Bani, Hasabnéya, Sérébia, Hodia, Sébania, Pétahia—nyarios: “Geura narangtung, puji Rama maranéh, ti salalanggengna dugi ka salalanggengna. Mugia pajenengan Ama anu mulya dipuji, anu luhung ngungkulan sagala berkah jeung pujian. ⁶Mung Ama anu jadi Rama kami. Ama anu ngadamel langit, nya éta langit anu pangluhurna, sareng sakumna baladna, bumi sareng sagala anu aya di luhurna, lautan sareng sagala eusina. Ama anu maparin hirup ka sadayana, sareng balad sawarga nyembah ka Ama. ⁷Ama téh Rama kami, anu kersa milih Abram sareng ngaluarkeun anjeunna ti Ur nagri urang Kaldéa, tuluy maparin jenengan Ibrahim ka anjeunna. ⁸Ama uninga yén haténa satia di payuneun Ama, tuluy Ama ngadamel perjangjian sareng anjeunna, rék maparin tanah urang Kanaan, urang Hét, urang Emor, urang Péris, urang Yébus, jeung urang Girgasi— rék dipaparinkeun ka turunanana. Sarta Ama geus ngalaksanakeun jangji Ama, karana Ama téh adil. ⁹Ama uninga kasangsaraan karuhun kami di Mesir; Ama ngadangu panyambatna di Laut Beureum. ¹⁰Ama ngadatangkeun tanda-tanda sareng mujijat ka Piraon, ka sakumna pajabatna sareng sakabéh rahayat di nagarana, karana Ama uninga kumaha adigungna urang Mesir ka bangsa kami. Nya ku kituna Ama ngadamel pajenengan keur Ama nyalira, anu tetep aya nepi ka kiwari. ¹¹Ama ngabengkah laut di hareupeunana, nepi ka maranéhna bisa meuntas dina taneuh garing, tapi anu ngudag-ngudag maranéhna ku Ama dibalangkeun ka jero jurang, lir batu kana cai anu rongkah. ¹²Ti beurang Ama nungtun maranéhna ku tihang mega, ti peuting ku tihang seuneu, pikeun nyaangan jalan anu kudu disorang ku maranéhna. ¹³Ama lungsur ka Gunung Sinai; Ama ngandika ka maranéhna ti sawarga. Ama maparin pikukuh anu adil sareng hukum anu bener, katangtuan sareng paréntah anu hadé. ¹⁴Ama ngawartoskeun ka maranéhna perkara Sabat Ama anu suci, sarta maparin paréntah, katangtuan, jeung hukum ngaliwatan abdi Ama, Musa. ¹⁵Waktu maranéhna lapar, ku Ama dipaparin roti ti sawarga, sarta waktu hanaang, ku Ama dikaluarkeun cai tina batu cadas. Ama nimbalan maranéhna supaya asup jeung ngarebut tanah anu ku Ama geus disumpahkeun rék dipaparinkeun ka maranéhna. ¹⁶Tapi maranéhna—karuhun kami—jadi adigung jeung wangkelang, sarta embung nurut kana paréntah Ama. ¹⁷Maranéhna embung ngadéngékeun sarta poho kana kaahéngan anu geus dipidamel ku Ama di antara maranéhna. Maranéhna jadi wangkelang, tur dina pangberontakanana milih hiji pamingpin pikeun balik deui kana perbudakan. Tapi Ama téh Rama anu kersa ngahampura, murah asih tur welas, sabar tur lubak-libuk ku kaasih anu satia, sarta Ama henteu ngantunkeun maranéhna. ¹⁸Malah waktu maranéhna nyitak hiji arca anak sapi pikeun dirina sorangan tuluy ngaromong, ‘Ieu téh allah maneh anu geus mawa maneh kaluar ti Mesir,’ sarta ngalampahkeun panghinaan anu kacida gorengna, ¹⁹Ama, ku karana kaasih Ama anu kacida ageungna, henteu ngantunkeun maranéhna di gurun keusik. Tihang mega tetep nungtun maranéhna di jalan ti beurang, sarta tihang seuneu tetep nyaangan jalanna ti peuting. ²⁰Ama maparin Roh Ama anu saé pikeun ngawurukan maranéhna. Ama henteu nyegah manna Ama tina sungutna, sarta Ama maparin cai pikeun ngaleungitkeun hanaangna. ²¹Salila opat puluh taun Ama ngarawatan maranéhna di gurun keusik, sarta maranéhna teu kakurangan nanaon; pakéanana henteu butut, sarta sukuna henteu bareuh. ²²Ama maparin ka maranéhna karajaan-karajaan sareng bangsa-bangsa, sarta maparin daérah di unggal juru nagri. Nya ku kituna maranéhna ngarebut tanah Sihon raja Hésbon jeung tanah Og raja Basan. ²³Ama ngalobakeun anak-anakna saloba béntang di langit, sarta Ama ngasupkeun maranéhna ka tanah anu ku Ama geus diparéntahkeun ka karuhunna supaya diasupan jeung dicangking. ²⁴Anak-anakna arasup tuluy ngarebut éta tanah. Ama néklukkeun urang Kanaan anu maratuh di dinya di hareupeun maranéhna, sarta Ama nyerenkeun urang Kanaan ka maranéhna, katut raja-rajana jeung bangsa-bangsa di éta nagri, pikeun diperlakukeun sakarep maranéhna. ²⁵Maranéhna ngarebut kota-kota anu dikubu jeung tanah anu subur; ngacangking imah-imah anu pinuh ku rupa-rupa barang nu aralus, sumur-sumur anu geus digali, kebon anggur, kebon jaitun, jeung tangkal bubuahan anu kacida lobana. Nya maranéhna dalahar nepi ka sareubeuh jeung jaradi lintuh, sarta suka bungah ku kahadéan Ama anu kacida ageungna. ²⁶Tapi maranéhna barangkang sarta barontak ka Ama; hukum Ama diantepkeun ka tukangeun maranéhna. Maranéhna maéhan nabi-nabi Ama, anu geus méré peringetan supaya maranéhna balik deui ka Ama, sarta ngalampahkeun panghinaan anu kacida gorengna. ²⁷Nya ku kituna ku Ama diserenkeun ka musuh-musuhna, anu nindes maranéhna. Tapi dina mangsa kasusahna, waktu maranéhna sasambat ka Ama, ku Ama didangu ti sawarga, sarta ku karana kaasih Ama anu kacida ageungna, maranéhna dipaparin juru salamet, anu ngaleupaskeun maranéhna tina genggeman musuh-musuhna. ²⁸Tapi sanggeus ngarasa aman, maranéhna migawé deui kajahatan di payuneun Ama. Nya ku Ama ditinggalkeun kana genggeman musuh-musuhna, anu ngawasaan maranéhna. Tapi waktu maranéhna balik deui jeung sasambat ka Ama, ku Ama didangu ti sawarga, sarta sababaraha kali, ku karana kaasih Ama, maranéhna ditulungan. ²⁹Ama geus méré peringetan ka maranéhna supaya balik deui kana hukum Ama, tapi maranéhna jadi adigung sarta teu nurut kana paréntah Ama. Maranéhna doraka kana katangtuan Ama, anu maparin hirup ka sing saha anu ngalakonanana. Kalawan wangkelang maranéhna malikkeun tonggong, mageuhan beuheung, sarta embung ngadéngékeun. ³⁰Mangtaun-taun lilana Ama sabar ka maranéhna. Ku Roh Ama, Ama méré peringetan ngaliwatan nabi-nabi Ama, tapi maranéhna teu malire. Nya ku kituna ku Ama diserenkeun ka bangsa-bangsa di sagala nagri. ³¹Tapi ku karana kaasih Ama anu kacida ageungna, maranéhna henteu dibasmi ku Ama, henteu ogé dipiceun, karana Ama téh Rama anu murah asih tur welas. ³²Jeung ayeuna, nun Ama—anu agung, perkasa, tur pikagimireun, anu tansah nyepeng perjangjian kaasih anu satia—mugi sagala kasangsaraan ieu ulah katingali leutik di payuneun Ama: kasangsaraan anu geus tumiba ka kami, ka raja-raja jeung pamingpin kami, ka imam-imam jeung nabi-nabi kami, ka karuhun kami jeung sakumna umat Ama, ti jaman raja-raja Asur nepi ka kiwari. ³³Dina sagala anu geus tumiba ka kami, Ama téh adil; Ama geus tumindak satia, sabalikna kami anu migawé salah. ³⁴Raja-raja jeung pamingpin kami, imam-imam jeung karuhun kami henteu nyekel hukum Ama; teu malire kana paréntah Ama atawa kana peringetan anu dipaparinkeun ku Ama ka maranéhna. ³⁵Sanajan maranéhna aya di karajaanana sorangan, bari ngarasakeun kahadéan anu kacida ageungna anu dipaparinkeun ku Ama jeung tanah anu lega tur subur anu disayagikeun ku Ama di hareupeun maranéhna, maranéhna embung ngabakti ka Ama atawa ninggalkeun paripolahna anu jahat. ³⁶Jeung ayeuna, tingali—kami geus jaradi badega ayeuna, badega di tanah anu ku Ama dipaparinkeun ka karuhun kami supaya bisa ngadahar bungbuahanana jeung sagala hasilna anu alus. ³⁷Hasil panénna anu loba téh kabéh ka raja-raja anu ku Ama diangkat pikeun ngawasaan kami, ku sabab dosa-dosa kami. Maranéhna ngawasaan badan kami jeung ingon-ingon kami sakarepna, sarta kami aya dina kasusah anu kacida beuratna.”

³⁸Ku kituna, kami nyieun hiji perjangjian anu ngiket sacara tinulis, anu dicap ku para pamingpin, urang Léwi, jeung imam-imam kami.