Umat Padha Ngakoni Dosa ing Ngarsane Sang Rama
Kanthi nganggo bagor, para buwangan kang wus bali nyritakake maneh kabeh lelakone kanthi sora marang Ramane: Abraham katimbalan, segara kabelah, manna kaparingake, pedhet dicithak, para nabi dipateni, para juru luwar kautus bola-bali. Padha mungkasi tanpa kalegan, isih dadi batur ing tanahe dhewe, lan padha napak-asmani prajanjian kang mengku.
9 1Ing tanggal patlikur sasi iku, wong Israel padha nglumpuk kanthi pasa, nganggo bagor, lan sirahe padha kasiram lebu. a a v1 Nyiram lebu ing sirah, bebarengan karo pasa lan nganggo bagor kang kasar, iku pratandha kuna anggone nelakake kasusahan kang jero lan pamratobat. 2Turune Israel padha misahake awake saka wong manca kabeh, banjur padha ngadeg lan ngakoni dosane dhewe sarta kaluputane para leluhure. 3Padha ngadeg ing panggonane dhewe-dhewe lan maca Kitab Torete Rama kita udakara telung jam, banjur padha ngakoni dosa lan nyembah marang Rama kita telung jam maneh. 4Yesua, Bani, Kadmiel, Sebanya, Buni, Serebya, Bani, lan Khenani padha ngadeg ing undhak-undhakane para wong Lewi, lan sesambat kanthi swara seru marang Rama kita. 5Banjur para wong Lewi, yaiku Yesua, Kadmiel, Bani, Hasabneya, Serebya, Hodiya, Sebanya, lan Petahya, padha kandha: “Padha ngadega, memujia marang Ramamu, saka ing kalanggengan tekan ing kalanggengan. Binerkahana asma Paduka kang mulya, kang linuwihake ngungkuli sakehing berkah lan pangalembana. 6Namung Paduka piyambak ingkang jumeneng Rama kawula. Paduka ingkang nitahaken langit, inggih langit ingkang inggil piyambak, saisinipun sadaya, bumi saisinipun, saha saganten dalah sadaya ingkang wonten ing salebetipun. Paduka ingkang nggesangi sadaya punika, saha wadyabala ing langit sami nyembah dhumateng Paduka. 7Paduka punika Rama kawula, ingkang milih Abram saha ngentasaken piyambakipun saking Ur ing tanah Kasdim, sarta paring asma Abraham dhateng piyambakipun. 8Paduka manggihi manahipun ingkang setya wonten ing ngarsa Paduka, saha Paduka damel prajanjian kaliyan piyambakipun, badhe maringaken tanahipun bangsa Kanaan, Het, Amori, Feris, Yebus, saha Girgasi—inggih badhe maringaken dhateng turunipun. Saha Paduka sampun netepi prasetya Paduka, amargi Paduka punika adil. 9Paduka sampun mirsani sangsaranipun para leluhur kawula wonten ing tanah Mesir; Paduka midhanget sesambatipun wonten ing Saganten Abrit. 10Paduka ngutus pratandha saha mukjijat nglawan Firaun, nglawan sadaya punggawanipun saha sakehing rakyat ing tanahipun, amargi Paduka pirsa anggenipun gumunggung tiyang Mesir anggenipun nindhes bangsa kawula. Pramila Paduka damel asma kangge Paduka piyambak, ingkang lestantun dumugi dinten punika. 11Paduka mbengkah saganten wonten ing ngajeng para leluhur, satemah sami nglangkungi ing papan ingkang asat, nanging tiyang ingkang mbujeng sami Paduka cemplungaken ing telenging saganten, kados sela ingkang kacemplungaken ing toya ingkang santer. 12Ing wanci siyang Paduka nuntun para leluhur kanthi tugu mega, saha ing wanci dalu kanthi tugu latu, kangge madhangi margi ingkang badhe dipunlampahi. 13Paduka tumurun ing redi Sinai; Paduka ngandika dhateng para leluhur saking swarga. Paduka maringi pranatan ingkang adil saha angger-angger ingkang leres, katetepan saha pepaken ingkang sae. 14Paduka martosaken dinten Sabat Paduka ingkang suci dhateng para leluhur, saha maringi pepaken, katetepan, tuwin angger-angger lumantar Musa, abdi Paduka. 15Nalika sami kaluwen, Paduka maringi roti saking swarga, saha nalika sami kasatan, Paduka ngedalaken toya saking sela. Paduka dhawuh supados sami lumebet saha ngejegi tanah ingkang sampun Paduka prasetyakaken badhe kaparingaken dhateng para leluhur. 16Nanging para leluhur kawula—inggih piyambakipun—sami dados gumunggung saha wangkot, saha sami mboten purun nggatosaken pepaken Paduka. 17Sami mboten purun mirengaken saha mboten enget dhateng kaelokan ingkang sampun Paduka tindakaken ing antawisipun para leluhur. Sami dados wangkot, saha ing salebeting pambalelanipun sami netepaken pangarsa supados wangsul dhateng pangawulanipun. Nanging Paduka punika Rama ingkang remen ngapura, sih-rahmat saha welas asih, sabar saha luber ing sih-kadarman, saha Paduka mboten nilaraken para leluhur. 18Sanadyan sami yasa kangge piyambakipun reca pedhet tuwaran, saha sami cariyos, ‘Iki allahmu kang wis ngirid kowe metu saka tanah Mesir,’ saha sami nindakaken panyenyamah ingkang nggegirisi, 19Paduka, margi saking ageng welas Paduka, mboten nilaraken para leluhur ing ara-ara samun. Tugu mega tansah nuntun lampahipun ing wanci siyang, saha tugu latu tansah madhangi marginipun ing wanci dalu. 20Paduka maringaken Roh Paduka ingkang sae kangge mulang para leluhur. Paduka mboten ngampet manna Paduka saking tutukipun, saha Paduka maringi toya kangge ngicali kasatanipun. 21Salebetipun kawan dasa taun Paduka ngopeni para leluhur ing ara-ara samun, satemah mboten sami kekirangan menapa-menapa; rasukanipun mboten rusak, saha sukunipun mboten sami aboh. 22Paduka maringi karajan-karajan saha bangsa-bangsa dhateng para leluhur, saha maringi laladan ing saben pojoking tanah. Pramila sami ngejegi tanahipun Sihon, ratu ing Hesbon, saha tanahipun Og, ratu ing Basan. 23Paduka ndadosaken anak-anakipun kathahipun kados lintang ing langit, saha Paduka nglebetaken para leluhur dhateng tanah ingkang sampun Paduka dhawuhaken dhateng para leluhuripun supados dipunlebeti saha dipunejegi. 24Anak-anakipun lajeng lumebet saha ngejegi tanah punika. Paduka nelukaken bangsa Kanaan ingkang manggen ing ngriku wonten ing ngarsanipun, saha Paduka masrahaken bangsa Kanaan dhateng para leluhur, dalah para ratunipun saha rakyat ing tanah punika, supados dipuntindakaken manut sakersanipun piyambak. 25Sami ngrebat kitha-kitha ingkang santosa saha siti ingkang loh; sami ngejegi griya-griya ingkang kebak sawarnining barang sae, sumur-sumur ingkang sampun kadhudhuk, kebon anggur, kebon jaitun, saha wit-witan woh ingkang kathah. Satemah sami nedha ngantos tuwuk saha lema, sarta sami bingah-bingah margi saking ageng kasaenan Paduka. 26Nanging para leluhur sami mbangkang saha mbalela dhateng Paduka; angger-angger Paduka sami dipunbucal wonten ing wingkingipun. Sami mejahi para nabi Paduka, ingkang sampun melingaken supados sami wangsul dhateng Paduka, saha sami nindakaken panyenyamah ingkang nggegirisi. 27Pramila Paduka masrahaken para leluhur dhateng mengsahipun, ingkang nindhes para leluhur. Nanging ing wekdal karupekanipun, nalika sami sesambat dhateng Paduka, Paduka midhanget saking swarga, saha margi saking ageng welas Paduka, Paduka maringi para juru pangentas, ingkang ngluwari para leluhur saking tanganing mengsahipun. 28Nanging sareng sami angsal katentreman, sami nglampahi piawon malih wonten ing ngarsa Paduka. Pramila Paduka nilaraken para leluhur dhateng tanganing mengsahipun, ingkang nguwaosi para leluhur. Ewadene nalika sami wangsul saha sesambat dhateng Paduka, Paduka midhanget saking swarga, saha wongsal-wangsul, margi saking welas Paduka, Paduka ngluwari para leluhur. 29Paduka melingaken supados sami wangsul dhateng angger-angger Paduka, nanging sami gumunggung saha mboten ngestokaken pepaken Paduka. Sami nglampahi dosa dhateng pranatan Paduka, ingkang maringi gesang dhateng sinten kemawon ingkang nindakaken. Kanthi wangkot sami mengkeraken geger, mangkotaken githokipun, saha mboten purun mirengaken. 30Pinten-pinten taun laminipun Paduka sabar dhateng para leluhur. Kanthi Roh Paduka, Paduka melingaken para leluhur lumantar para nabi Paduka, ewadene sami mboten purun nggatosaken. Pramila Paduka masrahaken para leluhur dhateng bangsa-bangsa ing tanah-tanah. 31Nanging margi saking ageng welas Paduka, Paduka mboten numpes para leluhur utawi nilaraken piyambakipun, amargi Paduka punika Rama ingkang sih-rahmat saha welas asih. 32Wondene samenika, Dhuh Rama kawula—ingkang agung, santosa, saha nggegirisi, ingkang netepi prajanjian sih-kadarman—sampun ngantos sadaya karupekan punika katingal sepele wonten ing ngarsa Paduka: inggih karupekan ingkang sampun nempuh dhateng kawula sadaya, dhateng para ratu saha para pangarsa kawula, para imam saha para nabi kawula, para leluhur kawula saha sakehing umat Paduka, wiwit jamanipun para ratu ing Asyur dumugi dinten punika. 33Ing salebeting samukawis ingkang nempuh kawula, Paduka tansah adil; Paduka tumindak kanthi setya, mangka kawula sami tumindak lepat. 34Para ratu saha para pangarsa kawula, para imam saha para leluhur kawula, mboten netepi angger-angger Paduka; sami mboten nggatosaken pepaken Paduka utawi pepeling ingkang sampun Paduka paringaken dhateng piyambakipun. 35Sanadyan sami wonten ing karajanipun piyambak, ngraosaken ageng kasaenan ingkang Paduka paringaken saha siti ingkang jembar tur loh ingkang Paduka sadhiyakaken wonten ing ngajeng para leluhur, ewadene sami mboten purun ngabekti dhateng Paduka utawi mratobat saking pandamelipun ingkang awon. 36Wondene samenika mugi kersaa mirsani—kawula sami dados batur tukon ing dinten punika, batur tukon ing tanah ingkang Paduka paringaken dhateng para leluhur kawula, supados sami saged nedha wohipun saha barang-barangipun ingkang sae. 37Pametunipun ingkang mirah dhateng para ratu ingkang sampun Paduka adegaken nguwaosi kawula, amargi saking dosa kawula. Piyambakipun nguwaosi badan kawula saha raja-kaya kawula manut sakersanipun, satemah kawula sami ngraosaken karupekan ageng.”
38Mulane kita padha nganakake prajanjian kang teguh kanthi tinulis, kang dicap dening para pangarsa, para wong Lewi, lan para imam kita.