Die volk bely voor hulle Vader
In rouklere vertel die teruggekeerde ballinge hulle hele geskiedenis hardop aan hul Vader: Abraham geroep, die see verdeel, manna gegee, die kalf gegiet, profete gedood, verlossers telkens weer gestuur. Hulle eindig sonder verligting, steeds slawe in hul eie land, en onderteken 'n bindende ooreenkoms.
9 1Op die vier-en-twintigste dag van hierdie maand het die Israeliete bymekaargekom en gevas, met rouklere aan en met grond op hulle koppe. a a v1 Om stof op die kop te gooi, saam met vas en growwe rouklere, was in die ou tyd ’n teken van diep hartseer en berou. 2Die afstammelinge van Israel het hulle van al die vreemdelinge afgesonder, gaan staan en hulle eie sondes en hulle voorvaders se skuld bely. 3Hulle het op hulle plekke bly staan en omtrent drie uur lank uit die Boek van die Wet van ons Vader gelees, en toe nog drie uur lank bely en ons Vader aanbid. 4Jesua, Bani, Kadmiël, Sebanja, Bunni, Serebja, Bani en Kenani het op die Leviete se trap gaan staan en hard tot ons Vader geroep. 5Toe sê die Leviete—Jesua, Kadmiël, Bani, Gasabneja, Serebja, Hodija, Sebanja, Petagja—: “Staan op, loof julle Vader, van ewigheid tot ewigheid. Geloofd sy u heerlike naam, verhewe bo alle seën en lof. 6U alleen is ons Vader. U het die hemel gemaak, selfs die hoogste hemele, met al hulle leërskare, die aarde en alles daarop, die see en alles wat daarin is. U gee aan hulle almal lewe, en die leërskare van die hemel aanbid u. 7U is ons Vader, wat vir Abram gekies het en hom uit Ur van die Chaldeërs uitgelei het en aan hom die naam Abraham gegee het. 8U het sy hart getrou bevind voor u, en u het ’n verbond met hom gesluit om die land van die Kanaäniete, Hetiete, Amoriete, Feresiete, Jebusiete en Girgasiete aan sy afstammelinge te gee. En u het u belofte gehou, want u is regverdig. 9U het die ellende van ons voorvaders in Egipte gesien; u het hulle hulpgeroep by die Rooisee gehoor. 10U het tekens en wonders teen die farao gestuur, teen al sy amptenare en al die mense van sy land, want u het geweet hoe hoogmoedig die Egiptenaars ons mense behandel het. So het u vir u ’n naam gemaak wat tot vandag toe bly staan. 11U het die see voor hulle verdeel sodat hulle op droë grond daardeur getrek het, maar u het hulle agtervolgers in die dieptes gegooi, soos ’n klip in die magtige waters. 12Bedags het u hulle met ’n wolkkolom gelei, en snags met ’n vuurkolom, om vir hulle lig te gee op die pad wat hulle moes gaan. 13U het op die berg Sinai neergedaal; u het uit die hemel met hulle gepraat. U het aan hulle regverdige verordeninge en ware wette gegee, goeie insettinge en gebooie. 14U het aan hulle u heilige sabbat bekend gemaak en aan hulle gebooie, insettinge en wette deur u dienaar Moses gegee. 15In hulle honger het u aan hulle brood uit die hemel gegee, en in hulle dors het u vir hulle water uit die rots laat kom. U het vir hulle gesê om in te gaan en die land in besit te neem wat u met ’n eed beloof het om aan hulle te gee. 16Maar hulle—ons voorvaders—het hoogmoedig en hardkoppig geword, en hulle het geweier om u gebooie te gehoorsaam. 17Hulle het geweier om te luister en het nie gedink aan die wonders wat u onder hulle gedoen het nie. Hulle het hardkoppig geword, en in hulle opstand het hulle ’n leier aangestel om na hulle slawerny terug te keer. Maar u is ’n vergewende Vader, genadig en barmhartig, geduldig en oorvloedig in troue liefde, en u het hulle nie verlaat nie. 18Selfs toe hulle vir hulleself ’n beeld van ’n kalf gegiet en gesê het: ‘Dit is jou god wat jou uit Egipte laat optrek het,’ en vreeslike godslasteringe gepleeg het, 19het u, in u groot medelye, hulle nie in die woestyn verlaat nie. Die wolkkolom het hulle steeds bedags op hulle pad gelei, en die vuurkolom het snags steeds hulle pad verlig. 20U het u goeie Gees gegee om hulle te onderrig. U het u manna nie van hulle monde weerhou nie, en u het aan hulle water gegee vir hulle dors. 21Veertig jaar lank het u hulle in die woestyn onderhou, en hulle het aan niks gebrek gehad nie; hulle klere het nie verslyt nie, en hulle voete het nie geswel nie. 22U het aan hulle koninkryke en volke gegee en aan hulle gebied in elke hoek van die land toegedeel. So het hulle die land van Sihon, die koning van Gesbon, en die land van Og, die koning van Basan, in besit geneem. 23U het hulle kinders so talryk soos die sterre aan die hemel gemaak, en u het hulle in die land ingebring wat u hulle voorvaders beveel het om binne te gaan en in besit te neem. 24Hulle kinders het ingegaan en die land in besit geneem. U het die Kanaäniete wat daar gewoon het, voor hulle onderwerp, en u het die Kanaäniete aan hulle oorgegee, met hulle konings en die volke van die land, om met hulle te doen soos hulle wou. 25Hulle het versterkte stede en vrugbare grond verower; hulle het huise vol van allerhande goeie dinge, reeds gegrawe putte, wingerde, olyfboorde en vrugtebome in oorvloed in besit geneem. So het hulle geëet en versadig geword en vet geword, en hulle het hulle verlustig in u groot goedheid. 26Maar hulle was ongehoorsaam en het teen u in opstand gekom; hulle het u wet agter hulle rûe weggegooi. Hulle het u profete doodgemaak, wat hulle gewaarsku het om hulle na u toe terug te bring, en hulle het vreeslike godslasteringe gepleeg. 27So het u hulle oorgegee in die hand van hulle vyande, wat hulle verdruk het. Maar in die tyd van hulle nood, toe hulle tot u geroep het, het u hulle uit die hemel gehoor, en in u groot medelye het u aan hulle verlossers gegee, wat hulle uit die hand van hulle vyande gered het. 28Maar sodra hulle rus gehad het, het hulle weer kwaad gedoen voor u. So het u hulle oorgelaat aan die hand van hulle vyande, wat oor hulle geheers het. Tog, toe hulle teruggekeer en tot u geroep het, het u uit die hemel gehoor, en keer op keer, in u medelye, het u hulle gered. 29U het hulle gewaarsku om na u wet terug te keer, maar hulle het hoogmoedig geword en u gebooie nie gehoorsaam nie. Hulle het gesondig teen u bepalings, wat lewe gee aan elkeen wat dit gehoorsaam. Hardkoppig het hulle hulle rûe gedraai, hulle nekke verhard en wou nie luister nie. 30Baie jare lank was u geduldig met hulle. Deur u Gees het u hulle deur u profete gewaarsku, tog wou hulle nie ag gee nie. So het u hulle oorgegee aan die volke van die lande. 31Maar in u groot medelye het u nie ’n einde aan hulle gemaak of hulle verlaat nie, want u is ’n genadige en barmhartige Vader. 32En nou, ons Vader—groot en magtig en ontsagwekkend, wat sy verbond van troue liefde hou—laat al hierdie ellende nie gering lyk voor u nie: die ellende wat oor ons gekom het, oor ons konings en leiers, ons priesters en profete, ons voorvaders en al u volk, van die dae van die konings van Assirië af tot vandag toe. 33In alles wat oor ons gekom het, was u regverdig; u het getrou gehandel, terwyl ons verkeerd gedoen het. 34Ons konings en leiers, ons priesters en voorvaders het u wet nie gehou nie; hulle het nie ag gegee op u gebooie of op die waarskuwings wat u hulle gegee het nie. 35Selfs toe hulle in hulle eie koninkryk was, terwyl hulle die groot goedheid geniet het wat u aan hulle gegee het en die wye, vrugbare land wat u voor hulle gestel het, wou hulle u nie dien of van hulle bose weë wegdraai nie. 36En kyk nou—ons is vandag slawe, slawe in juis die land wat u aan ons voorvaders gegee het sodat hulle die vrugte en die goeie dinge daarvan kon eet. 37Sy oorvloedige oes gaan na die konings toe wat u oor ons aangestel het vanweë ons sondes. Hulle heers oor ons liggame en ons vee soos hulle wil, en ons is in groot nood.”
38Daarom sluit ons ’n bindende ooreenkoms op skrif, verseël deur ons leiers, Leviete en priesters.
