خلق د خپل پلار په وړاندې اِقرار کوى

په ټاټ کې راستانه شوي جلاوطنان خپله ټوله کیسه په لوړ غږ خپل پلار ته بیا بیانوي: ابراهیم راوبلل شو، سمندر ووېشل شو، من ورکړل شو، خوسکی جوړ شو، پیغمبران ووژل شول، ژغورونکي بیا بیا ولېږل شول. هغوی پرته له آرامۍ پای ته رسوي، لا هم په خپله ځمکه کې غلامان، او یو ټینګ تړون لاسلیک کوي.

څپرکی 9.

د دې مياشتې په څلورويشتمه ورځ، بنى اِسرائيل روژه نيولې، ټاټ اغوستى او په سرونو خاورې اچولې راغونډ شول. ^a د اِسرائيل اولاد د ټولو پردو نه بېل شول، ودرېدل او د خپلو ګناهونو او د خپلو پلرونو د جُرمونو اِقرار يې وکړو. هغوئ په خپلو ځايونو کښې ودرېدل او د خپل پلار د شريعت کتاب يې نژدې درې ساعته ولوستو، بيا يې اِقرار وکړو او درې نور ساعته يې د خپل پلار عبادت وکړو. يشوع، بانى، قدميئيل، شبنياه، بُنى، شربياه، بانى او کنانى د لاويانو په زينو ودرېدل او خپل پلار ته يې په لوړ آواز چغې کړې. بيا لاويانو — يشوع، قدميئيل، بانى، حشبنياه، شربياه، هودياه، شبنياه، فتحياه — ووئيل چې، ”پاڅئ، خپل پلار ته برکت ووايئ، د ازل نه تر ابد پورې. مبارک دې وى ستا د جلال نوم، چې د هر برکت او صفت نه اوچت دے. تۀ يوازې زمونږ پلار يې. تا آسمانونه جوړ کړل، حتىٰ تر ټولو اوچت آسمانونه، د هغوئ د ټول لښکر سره، زمکه او څۀ چې په هغې کښې دى، سمندرونه او څۀ چې په هغوئ کښې دى. تۀ دې ټولو ته ژوند ورکوې، او د آسمان لښکر ستا عبادت کوى. تۀ زمونږ پلار يې، چا چې اَبرام غوره کړو او د کلدانيانو د اُور د ښار نه دې راووستو او د اِبراهيم نوم دې ورکړو. تا د هغۀ زړۀ ستا په وړاندې وفادار وموندلو، او تا د هغۀ سره لوظ وکړو چې د کنعانيانو، حِتيانو، اموريانو، فرِزيانو، يبوسيانو او جرجاشيانو ملک — چې هغه د هغۀ اولاد ته ورکړې. او تا خپل وعده پوره کړه، ځکه چې تۀ صادق يې. تا د مصر په ملک کښې زمونږ د پلرونو تکليف وليدلو؛ تا د سور سمندر په غاړه د هغوئ فرياد واورېدلو. تا د فرعون په خلاف، د هغۀ د ټولو عملدارانو او د هغۀ د ملک د ټولو خلقو په خلاف نښانې او معجزې ولېږلې، ځکه چې تا ته معلومه وه چې مصريانو زمونږ د خلقو سره څومره په تکبر برتاؤ کولو. نو تا د خپل ځان دپاره يو نوم جوړ کړو، چې تر نن ورځې پورې پاتې دے. تا د هغوئ په مخکښې سمندر څيرې کړو، چې هغوئ په وچه زمکه باندې ترې تېر شول، خو تا د هغوئ تعقيبونکى په ژورو اوبو کښې داسې وغورزول لکه يو ګټه چې په تېزو اوبو کښې. په ورځ کښې تا هغوئ د وريځې په ستن سره لارښوونه وکړه، او په شپه کښې د اور په ستن سره، چې په هغه لار چې هغوئ پرې تلل رڼا ورکړې. تۀ د سينا په غر باندې راکوز شوې؛ تا له هغوئ سره د آسمان نه خبرې وکړې. تا هغوئ ته منصفانه قاعدې او رښتونى شريعتونه، ښۀ قانونونه او حُکمونه ورکړل. تا هغوئ ته خپله پاکه سبت ورپېژندله، او د خپل خادم موسىٰ په وسيله دې هغوئ ته حُکمونه، قانونونه او شريعتونه ورکړل. د هغوئ په لوږه کښې تا هغوئ ته د آسمان نه ډوډۍ ورکړه، او د هغوئ په تندې کښې تا هغوئ ته د ګټې نه اوبۀ راووستلې. تا هغوئ ته ووئيل چې ننوځئ او هغه ملک قبضه کړئ چې تا د هغوئ د ورکولو قسم خوړلے وو. خو هغوئ — زمونږ پلرونو — تکبر او سرکشى وکړه، او ستا د حُکمونو د منلو نه يې اِنکار وکړو. هغوئ د اورېدلو نه اِنکار وکړو او هغه معجزې چې تا د هغوئ په مينځ کښې کړې وې هېرې کړې. هغوئ سرکشه شول، او په خپل بغاوت کښې يې يو مشر مقرر کړو چې خپلې غلامۍ ته بېرته لاړ شى. خو تۀ معاف کوونکے پلار يې، فضل کوونکے او رحم کوونکے، ورو په غصه کېدونکے او د وفاداره مينې نه ډک، او تا هغوئ پرېنښودل. حتىٰ کله چې هغوئ د خپل ځان دپاره د سخى يوه مجسمه جوړه کړه او ويې وئيل چې، ”دا ستاسو خُدائ دے چې تاسو يې د مصر نه راووستئ،“ او سختې کُفرى يې وکړې، تا، په خپل لوئ رحم کښې، هغوئ په بيابان کښې پرېنښودل. د وريځې ستن لا هم هغوئ ته په ورځ کښې پر لار لارښوونه کوله، او د اور ستن لا هم هغوئ ته په شپه کښې لار رڼاوله. تا خپل ښۀ روح ورکړو چې هغوئ ته تعليم ورکړى. تا خپل من د هغوئ د خولو نه نۀ منع کړو، او تا هغوئ ته د هغوئ د تندې دپاره اوبۀ ورکړې. څلويښت کاله تا هغوئ په بيابان کښې وساتل، او هغوئ د هېڅ شى کمى ونۀ لرو؛ د هغوئ جامې زړې نۀ شوې، او د هغوئ پښې نۀ پړسېدلې. تا هغوئ ته بادشاهۍ او قومونه ورکړل، چې د ملک په هره ګوټه کښې دې هغوئ ته علاقه ورکوله. نو هغوئ د حشبون د بادشاه سيحون ملک او د بشان د بادشاه عوج ملک قبضه کړو. تا د هغوئ بچى د آسمان د ستورو په شان ډېر کړل، او تا هغوئ هغه ملک ته راوستل چې تا د هغوئ پلرونو ته وئيلى وو چې ننوځى او قبضه يې کړى. د هغوئ بچى ننوتل او هغه ملک يې قبضه کړو. تا د هغوئ په مخکښې هغه کنعانيان چې هلته اوسېدل تابع کړل، او تا کنعانيان د هغوئ د بادشاهانو او د ملک د قومونو سره هغوئ ته حواله کړل، چې له هغوئ سره څنګه چې يې خوښه وى برتاؤ وکړى. هغوئ محکم ښارونه او زرخېز ملک ونيولو؛ هغوئ د هر ښۀ شى نه ډک کورونه، مخکښې کيندلے کوهيان، د انګورو باغونه، د زيتون باغونه او په ډېرو شمار مېوه لرونکى ونې قبضه کړې. نو هغوئ وخوړل او ماړۀ شول او چاغ شول، او ستا په لوئ ښېګړه کښې يې خوشحالى وکړه. خو هغوئ نافرمانه شول او ستا په خلاف يې بغاوت وکړو؛ ستا شريعت يې د خپلو شاګانو شا ته وغورزولو. هغوئ ستا هغه نبيان ووژل، چا چې هغوئ ته خبردارے ورکړے وو چې بېرته تا ته يې راوګرځوى، او سختې کُفرى يې وکړې. نو تا هغوئ د هغوئ دښمنانو ته حواله کړل، چا چې په هغوئ ظلم وکړو. خو د هغوئ د تکليف په وخت کښې، کله چې هغوئ تا ته چغې کړې، تا د آسمان نه هغوئ واورېدل، او په خپل لوئ رحم کښې تا هغوئ ته خلاصونکى ورکړل، چا چې هغوئ د خپلو دښمنانو د لاس نه خلاص کړل. خو څنګه چې هغوئ ته آرام حاصل شو، هغوئ بيا ستا په وړاندې بدى وکړه. نو تا هغوئ د هغوئ دښمنانو د لاس ته پرېښودل، چا چې په هغوئ حُکومت وکړو. بيا هم کله چې هغوئ بېرته راوګرځېدل او تا ته يې چغې کړې، تا د آسمان نه واورېدل، او بار بار، په خپل رحم کښې، تا هغوئ خلاص کړل. تا هغوئ ته خبردارے ورکړو چې ستا شريعت ته بېرته راوګرځى، خو هغوئ تکبر وکړو او ستا د حُکمونو تابعدارى يې ونۀ کړه. هغوئ ستا د احکامو په خلاف ګناه وکړه، چې هر چا ته چې يې تابعدارى کوى ژوند ورکوى. په سرکشۍ سره هغوئ خپلې شاګانې واړولې، خپلې څټونه يې کلک کړل، او اورېدل يې ونۀ غوښتل. ډېر کاله تا په هغوئ صبر وکړو. د خپل روح په وسيله دې هغوئ ته د خپلو نبيانو په ذريعه خبردارے ورکړو، خو هغوئ غوږ ونۀ نيولو. نو تا هغوئ د ملکونو قومونو ته حواله کړل. خو په خپل لوئ رحم کښې تا هغوئ ختم نۀ کړل او نۀ دې پرېښودل، ځکه چې تۀ فضل کوونکے او رحم کوونکے پلار يې. او اوس، زمونږ پلاره — لوئ او قادر او هيبتناک، چا چې د خپلې وفاداره مينې لوظ ساتى — پرېږده مۀ چې دا ټول سختى ستا په وړاندې وړه ښکاره شى: هغه سختى چې پر مونږ راغلے دے، پر زمونږ بادشاهانو او مشرانو، زمونږ اِمامانو او نبيانو، زمونږ پلرونو او ستا ټولو خلقو، د اسور د بادشاهانو د ورځو نه تر نن ورځې پورې. په هغه هر څۀ کښې چې پر مونږ راغلى دى تۀ منصف يې؛ تا په وفادارۍ سره عمل کړے دے، حال دا چې مونږ خطا کړې ده. زمونږ بادشاهانو او مشرانو، زمونږ اِمامانو او پلرونو ستا شريعت ونۀ ساتلو؛ هغوئ ستا احکامو ته او هغه خبردارو ته چې تا هغوئ ته ورکړل غوږ ونۀ نيولو. حتىٰ کله چې هغوئ په خپله بادشاهۍ کښې وو، د هغې لوئ ښېګړې نه خوند اخستو چې تا هغوئ ته ورکړې وه او د هغه کشاده، زرخېز ملک چې تا د هغوئ په وړاندې کېښودلو، هغوئ ستا بندګى ونۀ کړه او نۀ د خپلو بدو لارو نه راوګرځېدل. او اوس وګوره — مونږ نن غلامان يُو، غلامان په هم هغه ملک کښې چې تا زمونږ پلرونو ته ورکړو چې هغوئ د هغه مېوه او د هغه ښۀ شيان وخورى. د هغه ډېره فصل هغو بادشاهانو ته ځى چې تا د زمونږ د ګناهونو په سبب پر مونږ مقرر کړى دى. هغوئ زمونږ په بدنونو او زمونږ په مالونو باندې څنګه چې يې خوښه وى حُکومت کوى، او مونږ په لوئ تکليف کښې يُو.“

نو مونږ په ليک کښې يو پخه تړون کوو، چې زمونږ د مشرانو، لاويانو او اِمامانو په مهر مُهر شوے دے.