Ayeuna parantos aya citakanana

Nehemia 2 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Panangan Rama Ngutus Nehemia

Beungeut sedih saurang juru inuman kaperhatikeun, sarta ku panangan Ramana anu hade nyarengan anjeunna, Nehemia nyuhunkeun ka raja kai jeung jaminan kasalametan di jalan pikeun ngawangun deui kota karuhunna anu geus ruksak. Anjeunna nyusuran ruruntuk Yerusalem nyalira dina peuting saacan nyarita ka saha bae, tuluy ngumpulkeun para tukang ngawangun bari Sanbalat jeung Tobia nyungseurikeun.

Pasal 2.

Dina bulan Nisan, taun kaduapuluh pamarentahan Raja Artahsasta, aya anggur di payuneun anjeunna; anggur teh ku sim kuring dicandak tuluy dihaturkeun ka raja. Saacanna sim kuring tacan kungsi katembong sedih di payuneun anjeunna. a a v1 Nisan teh bulan kahiji dina taun urang Ibrani, anu ragrag dina awal usum semi (kira-kira Maret–April). Saur raja, “Ku naon beungeut maneh katembong sedih, padahal teu gering? Ieu mah tangtu lantaran hate nu nalangsa.” Harita sim kuring kacida sieunna.

Piunjuk sim kuring ka raja, “Mugi raja jumeneng salalanggengna! Kumaha pameunteu abdi teu kedah sedih, da kota tempat makam karuhun abdi parantos ruksak, sarta gapura-gapurana parantos kaduruk ku seuneu?”

Saur raja ka sim kuring, “Maneh rek menta naon?” Harita sim kuring neneda ka Rama urang nu di sawarga, tuluy unjukan ka raja, “Upami raja kersa, sareng upami abdi kenging sih piwelas ti raja, mugi abdi diutus ka tanah Yuda, ka kota tempat makam karuhun abdi, supados tiasa ngadegkeun deui kota eta.”

Raja, anu harita calik jajar sareng prameswari, mariksa ka sim kuring, “Sabaraha lila perjalanan maneh, jeung iraha rek balik?” Raja kersa ngutus sim kuring, nya sim kuring nyebutkeun waktuna.

Sim kuring oge unjukan ka raja, “Upami raja kersa, mugi abdi dipaparin serat-serat kanggo para gubernur propinsi Sabrang Walungan, supados abdi diwidian ngaliwat dugi ka tanah Yuda. Sareng serat kanggo Asap, anu ngurus leuweung raja, supados maparin kai kanggo sendi gapura-gapura benteng anu deukeut Bait Allah, tembok kota, sareng imah anu bakal dicicingan ku abdi.” Raja ngabulkeun sadaya paneda sim kuring, karana panangan Rama abdi anu murah teh nyarengan sim kuring.

Tuluy sim kuring datang ka para gubernur propinsi Sabrang Walungan, sarta mihaturkeun serat-serat ti raja ka maranehna. Raja oge geus ngutus para perwira jeung pasukan kuda pikeun ngabarengan sim kuring. Barang ngadenge hal eta, Sanbalat urang Horon jeung Tobia pajabat urang Amon kacida teu panujuna, lantaran aya jelema anu datang rek neangan kahadean pikeun bangsa Israil.

Nyusuran Tembok nu Rarempag dina Peuting

Tuluy sim kuring nepi ka Yerusalem, sarta cicing di dinya tilu poe. Peutingna sim kuring hudang jeung sababaraha urang. Sim kuring teu bebeja ka saha-saha ngeunaan naon anu ku Rama abdi diselapkeun kana hate sim kuring pikeun Yerusalem. Taya sato anu dibawa, iwal ti sato anu ditumpakan ku sim kuring. Peutingna sim kuring kaluar ngaliwatan Gapura Lebak, nuju ka Sumur Ajag, terus ka Gapura Runtah, bari niliti tembok-tembok Yerusalem anu geus rarempag jeung gapura-gapurana anu geus kaduruk. Sim kuring terus ka Gapura Cinyusu jeung Kulah Raja, tapi euweuh tempat pikeun sato tumpakan sim kuring ngaliwat. Peutingna sim kuring naek nuturkeun lebak, bari niliti tembok, tuluy malik deui, asup ngaliwatan Gapura Lebak, tuluy mulang. Para pajabat teu nyarahoeun ka mana sim kuring indit atawa naon anu keur dipigawe ku sim kuring; sim kuring tacan bebeja ka urang Yahudi, ka para imam, ka para menak, ka para pajabat, atawa ka nu lianna anu bakal ngalakonan pagawean eta. Tuluy sim kuring ngomong, “Aranjeun ningali kasusah urang: Yerusalem geus ruksak, gapura-gapurana kaduruk. Hayu urang ngadegkeun deui tembok Yerusalem, supaya urang teu jadi bahan hinaan deui.” Sim kuring nyaritakeun ka maranehna kumaha panangan Rama abdi anu murah geus nyarengan sim kuring, katut naon anu geus diomongkeun ku raja. Ceuk maranehna, “Hayu urang ngadeg jeung ngawangun.” Tuluy maranehna nguatkeun leungeunna pikeun pagawean nu hade eta.

Sanggeus Sanbalat urang Horon, Tobia pajabat urang Amon, jeung Gesem urang Arab ngadenge hal eta, maranehna nyampahan jeung ngahina ka kami, pokna, “Naon ieu anu keur dipigawe ku maraneh? Rek barontak ka raja?”

Sim kuring ngawalon, “Rama urang nu di sawarga anu bakal maparin kajayaan ka kami. Kami, abdi-abdi Mantenna, rek mimiti ngawangun deui, tapi maraneh mah teu boga bagian, hak, atawa pangakuan di Yerusalem.”