Nehemya 2

2 ¹Kral Artahşasta'nın krallığının yirminci yılında, Nisan ayında, kralın önünde şarap vardı; şarabı alıp krala sundum. O güne dek onun huzurunda hiç üzgün görünmemiştim. ^a a v1 Nisan, İbrani yılının ilk ayıydı; ilkbaharın başına (aşağı yukarı mart–nisan) denk gelirdi. ²Kral bana, «Neden yüzün üzgün? Hasta değilsin. Bu ancak yüreğinde bir dert olduğunu gösterir» dedi. Çok korktum.

³Krala, «Kral sonsuza dek yaşasın!» dedim. «Atalarımın gömüldüğü kent yıkıntı halindeyken, kapıları ateşte yakılmışken yüzüm nasıl üzgün olmasın?»

⁴Kral, «Dileğin nedir?» diye sordu. Ben de göklerdeki Babamız'a dua ettim, ⁵sonra krala, «Kral uygun görürse ve kulun gözünde lütuf bulduysa, beni atalarımın gömüldüğü kente, Yahuda'ya gönder de kenti yeniden kurayım» dedim.

⁶Kraliçe de yanında oturuyordu. Kral bana, «Yolculuğun ne kadar sürer? Ne zaman dönersin?» diye sordu. Beni göndermek hoşuna gitti; ben de ona bir süre belirttim.

⁷Krala şöyle dedim: «Kral uygun görürse, Yahuda'ya varana dek geçişime izin vermeleri için bana Fırat'ın ötesindeki ilin valilerine yazılmış mektuplar versin. ⁸Ayrıca kralın ormanının bekçisi Asaf'a bir mektup versin de tapınağın yanındaki kalenin kapıları, kentin suru ve oturacağım ev için bana kereste versin.» Babam'ın iyiliksever eli üzerimde olduğu için kral dileklerimi yerine getirdi.

⁹Fırat'ın ötesindeki ilin valilerine gidip kralın mektuplarını verdim. Kral benimle birlikte ordu komutanları ve atlılar da göndermişti. ¹⁰Horonlu Sanballat ile Ammonlu görevli Toviya bunu duyunca, İsrail halkının iyiliğini arayacak birinin geldiğini görmekten büyük rahatsızlık duydular.

Yıkık Surları Gece Dolaşmak

¹¹Yeruşalim'e vardım ve orada üç gün kaldım. ¹²Gece yanıma birkaç adam alıp kalktım. Babam'ın Yeruşalim için yapmam üzere yüreğime koyduğu şeyi kimseye söylememiştim. Bindiğim hayvandan başka yanımda hiçbir hayvan yoktu. ¹³Gece Dere Kapısı'ndan çıkıp Ejder Pınarı'na doğru, Gübre Kapısı'na kadar gittim; Yeruşalim'in yıkık surlarını ve ateşte yanmış kapılarını inceledim. ¹⁴Pınar Kapısı'na ve Kral Havuzu'na geçtim, ama bindiğim hayvanın geçeceği yer yoktu. ¹⁵Gece vadi boyunca yukarı çıkıp suru inceledim; sonra geri dönüp Dere Kapısı'ndan girerek geri geldim. ¹⁶Görevliler nereye gittiğimi, ne yaptığımı bilmiyorlardı; çünkü o güne dek ne Yahudiler'e, ne kâhinlere, ne soylulara, ne görevlilere, ne de işi yapacak olan geri kalanlara bir şey söylemiştim. ¹⁷Sonra onlara, «İçinde bulunduğumuz sıkıntıyı görüyorsunuz: Yeruşalim yıkıntı halinde, kapıları ateşte yanmış. Gelin, Yeruşalim'in surunu yeniden kuralım da artık utanç içinde kalmayalım» dedim. ¹⁸Babam'ın iyiliksever elinin üzerimde olduğunu ve kralın bana söylediklerini onlara anlattım. Onlar da, «Haydi, kalkıp kuralım» dediler. Böylece bu iyi işe var güçleriyle giriştiler.

¹⁹Horonlu Sanballat, Ammonlu görevli Toviya ve Arap Geşem bunu duyunca bizimle alay edip bizi küçümsediler. «Bu yaptığınız da nedir? Krala mı başkaldırıyorsunuz?» dediler.

²⁰Onlara şöyle karşılık verdim: «Göklerdeki Babamız bizi başarıya ulaştıracak. Biz onun kulları kalkıp yeniden kuracağız; ama Yeruşalim'de sizin ne bir payınız, ne bir hakkınız, ne de bir anınız var.»