Astane Sang Rama Ngutus Nehemia

Raine juru pangunjuk kang sedhih kawuningan, lan kanthi astane Ramane kang becik nunggil ing dheweke, Nehemia nyuwun marang sang prabu kayu lan pangayoman ing dalan kanggo mbangun maneh kuthane para leluhure kang rusak. Ing wayah bengi dheweke dhewekan nitih ngubengi reruntuhan Yerusalem sadurunge crita marang sapa wae, banjur ngempalake para tukang nalika Sanbalat lan Tobia padha ngece.

Pasal 2.

Ing sasi Nisan, ing taun kaping rong puluh jumenenge Prabu Artahsasta, ana anggur ing ngarsane; anggur mau dakjupuk lan dakaturake marang Sang Prabu—sadurunge aku ora tau katon susah ana ing ngarsane. ^a Sang Prabu banjur ndangu marang aku: “Yagene praupanmu katon susah, mangka kowe ora lara? Iki mesthi marga atimu susah.” Aku banjur wedi banget.

Aku banjur munjuk marang Sang Prabu: “Dhuh Sang Prabu, mugi Sang Prabu yuswa langgeng! Kadospundi dene kawula boten sisah, awit kitha, panggenan pasareyanipun para leluhur kawula, sampun dados jugrugan, lan gapura-gapuranipun sampun kabesmi ing latu?”

Sang Prabu banjur ndangu marang aku: “Apa kang kokkarepake?” Aku banjur ndedonga marang Rama kita ing swarga, banjur munjuk marang Sang Prabu: “Manawi Sang Prabu kepareng, lan manawi abdi Paduka pikantuk sih Paduka, mugi kawula Paduka utus dhateng tanah Yehuda, dhateng kitha pasareyanipun para leluhur kawula, supados kawula mbangun kitha wau malih.”

Sang Prabu, kalawan Sang Prameswari lenggah ing sisihe, banjur ndangu marang aku: “Nganti pira suwene lakumu, lan kapan kowe bakal bali?” Sang Prabu kepareng ngutus aku, mula aku ngaturake wektune.

Aku uga munjuk marang Sang Prabu: “Manawi Sang Prabu kepareng, mugi kawula kaparingan serat-serat kangge para bupati ing propinsi Sabrang Bengawan, supados kawula kaparengaken langkung ngantos dumugi tanah Yehuda. Punapadene serat kangge Asaf, juru ngreksa wana kagunganipun Sang Prabu, supados maringi kawula kajeng kangge balok gapura-gapuraning beteng ing sacelakipun padaleman suci, tembok kitha, saha griya ingkang badhe kawula enggeni.” Sang Prabu banjur ngabulake panyuwunku, amarga astane Ramaku kang becik ngayomi aku.

Aku banjur nekani para bupati ing propinsi Sabrang Bengawan lan masrahake serat-serate Sang Prabu marang wong-wong mau. Sang Prabu uga wis ngutus para perwira prajurit lan prajurit jaranan ndherekake aku. Bareng Sanbalat wong Horon lan Tobia, abdi wong Amon, krungu bab iku, banjur padha gela banget, dene ana wong kang teka arep ngupaya karaharjane bangsa Israel.

Ndlajahi Tembok kang Rusak ing Wayah Bengi

Aku banjur tekan ing Yerusalem lan manggon ana ing kono telung dina. Ing wayah bengi aku tangi karo wong sawetara. Aku ora ngandhani sapa-sapa bab apa kang wis diparingake dening Ramaku ing atiku, kang kudu daktindakake kanggo Yerusalem. Ora ana kewan kang melu aku kajaba kewan kang daktunggangi. Ing wayah bengi aku metu liwat Gapura Lebak, ngener menyang Sumur Asu Ajag, tekan Gapura Blethok, karo nliti tembok-tembok Yerusalem kang wis rusak lan gapura-gapurane kang wis kabesmi. Aku banjur nerusake menyang Gapura Tuk lan Blumbang Sang Prabu, nanging ora ana papan kanggo liwate kewan tunggangku. Ing wayah bengi aku munggah liwat lebak, karo nliti tembok mau, banjur mbalik maneh, lumebu liwat Gapura Lebak, lan bali. Para panggedhe ora ngerti menyang ngendi lungaku utawa apa kang daktindakake; aku durung ngandhani wong-wong Yahudi, para imam, para priyagung, para pejabat, utawa wong liyane kang bakal nggarap pakaryan mau. Aku banjur kandha: “Kowe padha ndeleng kasusahan kita: Yerusalem wis dadi jugrugan, gapura-gapurane wis kabesmi. Ayo, kita padha mbangun maneh tembok Yerusalem, supaya kita ora dadi cacadan maneh.” Aku banjur nyritakake marang wong-wong mau kepriye astane Ramaku kang becik anggone ngayomi aku, lan apa kang wis didhawuhake dening Sang Prabu. Wong-wong mau padha kandha: “Ayo kita padha tata-tata lan mbangun.” Mula padha ngiyatake tangane kanggo pakaryan kang becik mau.

Bareng Sanbalat wong Horon, Tobia abdi wong Amon, lan Gesem wong Arab padha krungu, banjur padha ngece lan ngremehake aku kabeh, pangucape: “Apa kang padha koktindakake iki? Apa kowe arep mbalela marang Sang Prabu?”

Aku banjur mangsuli: “Rama kita ing swarga bakal njalari kita bisa kasil. Kita, para abdine, bakal wiwit mbangun maneh, nanging kowe ora duwe panduman, hak, utawa pangaken apa-apa ing Yerusalem.”