நெகேமியா 2

2 ¹நிசான் மாதத்தில், அர்தசஷ்டா ராஜாவின் இருபதாம் வருஷத்தில், திராட்சரசம் அவர் முன்பாக இருந்தது; நான் அதை எடுத்து ராஜாவுக்குக் கொடுத்தேன்—இதற்கு முன் அவருடைய சமுகத்தில் நான் ஒருபோதும் துக்கமாயிருந்ததில்லை. ^a a v1 நிசான் எபிரெய வருஷத்தின் முதலாம் மாதம், இளவேனிற்காலத்தின் துவக்கத்தில் (சுமார் மார்ச்–ஏப்ரல்) வருகிறது. ²ராஜா என்னை நோக்கி, “நீ வியாதிப்படாதிருந்தும், உன் முகம் ஏன் துக்கமாயிருக்கிறது? இது இருதயத்தின் துக்கமேயன்றி வேறல்ல” என்றார். அப்பொழுது நான் மிகவும் பயந்தேன்.

³நான் ராஜாவை நோக்கி, “ராஜா என்றென்றைக்கும் வாழ்க! என் முன்னோர்களின் கல்லறைகளுள்ள நகரம் பாழாய்க்கிடந்து, அதின் வாசல்கள் அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டிருக்கையில், என் முகம் துக்கமாயிராமல் எப்படியிருக்கும்?” என்றேன்.

⁴அப்பொழுது ராஜா என்னை நோக்கி, “நீ கேட்கிறது என்ன?” என்றார். உடனே நான் பரலோகத்திலிருக்கிற எங்கள் பிதாவை நோக்கி ஜெபம்பண்ணி, ⁵ராஜாவை நோக்கி, “ராஜாவுக்குச் சித்தமாயிருந்து, உமது அடியேன்மேல் தயவாயிருந்தால், என் முன்னோர்களின் கல்லறைகளுள்ள நகரத்தைத் திரும்பக் கட்டுவதற்கு என்னை யூதாவுக்கு அனுப்பவேண்டும்” என்றேன்.

⁶ராஜாவின் அருகே ராஜாத்தி உட்கார்ந்திருக்க, ராஜா என்னை நோக்கி, “உன் பிரயாணம் எத்தனை நாள் ஆகும்? நீ எப்பொழுது திரும்பிவருவாய்?” என்று கேட்டார். என்னை அனுப்ப ராஜாவுக்குப் பிரியமாயிருந்தது; ஆகையால் நான் அவருக்கு ஒரு காலத்தைக் குறித்துச் சொன்னேன்.

⁷பின்னும் நான் ராஜாவை நோக்கி, “ராஜாவுக்குச் சித்தமாயிருந்தால், நான் யூதாவுக்குச் சேரும்வரைக்கும் நதிக்கு அப்பாலிருக்கிற நாட்டின் தேசாதிபதிகள் என்னைக் கடந்துபோகவிடும்படி, அவர்களுக்குக் கடிதங்களைத் தரவேண்டும்; ⁸ஆலயத்திற்கடுத்த கோட்டையின் வாசல்களுக்கும், நகரத்தின் மதிலுக்கும், நான் தங்கப்போகிற வீட்டிற்கும் வேண்டிய உத்திரங்களுக்கான மரங்களை எனக்குக் கொடுக்கும்படி, ராஜாவின் வனத்தைக் காக்கிற ஆசாபுக்கும் ஒரு கடிதம் தரவேண்டும்” என்றேன். என் பிதாவின் தயவுள்ள கரம் என்மேல் இருந்ததால், ராஜா என் விண்ணப்பங்களை எனக்கு அநுக்கிரகம்பண்ணினார்.

⁹நான் நதிக்கு அப்பாலிருக்கிற நாட்டின் தேசாதிபதிகளிடத்திற்குப் போய், ராஜாவின் கடிதங்களை அவர்களுக்குக் கொடுத்தேன். ராஜா என்னோடேகூடச் சேனாதிபதிகளையும் குதிரைவீரர்களையும் அனுப்பியிருந்தார். ¹⁰இதைக் கேள்விப்பட்டபோது, ஓரோனியனாகிய சன்பல்லாத்தும், அம்மோனியனாகிய தொபியா என்னும் அதிகாரியும், இஸ்ரவேல் புத்திரரின் நன்மையைத் தேட ஒருவன் வந்தானே என்று மிகவும் சினங்கொண்டார்கள்.

இரவில் இடிந்த மதில்களைச் சுற்றி நடத்தல்

¹¹நான் எருசலேமுக்கு வந்து, அங்கே மூன்று நாள் தங்கியிருந்தேன். ¹²இரவில் நான் சில மனிதரோடே எழுந்திருந்தேன். எருசலேமுக்காக நான் செய்யும்படி என் பிதா என் இருதயத்தில் வைத்ததை ஒருவருக்கும் நான் சொல்லவில்லை. நான் ஏறிச்சென்ற மிருகத்தைத் தவிர வேறே மிருகம் என்னோடே இல்லை. ¹³இரவில் நான் பள்ளத்தாக்கு வாசல் வழியாய், நரிக்கிணற்றுக்கு நேராகப் புறப்பட்டு, குப்பைமேட்டு வாசல்வரைக்கும் போய், எருசலேமின் இடிந்த மதில்களையும் அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அதின் வாசல்களையும் பரிசோதித்துப் பார்த்தேன். ¹⁴நான் ஊற்றுவாசலுக்கும் ராஜாவின் குளத்துக்கும் கடந்துபோனேன்; ஆனாலும் நான் ஏறியிருந்த மிருகம் கடந்துபோகிறதற்கு இடமில்லாதிருந்தது. ¹⁵இரவில் நான் பள்ளத்தாக்கின் வழியாய் ஏறிப்போய், மதிலைப் பரிசோதித்துப் பார்த்து, திரும்பிக்கொண்டு, பள்ளத்தாக்கு வாசல் வழியாய் உள்ளே பிரவேசித்துத் திரும்பிவந்தேன். ¹⁶நான் எங்கே போனேன், என்ன செய்தேன் என்று அதிகாரிகள் அறியாதிருந்தார்கள்; அந்த வேலையைச் செய்யப்போகிற யூதருக்காவது, ஆசாரியருக்காவது, பிரபுக்களுக்காவது, அதிகாரிகளுக்காவது, மற்றவர்களுக்காவது நான் இன்னும் அதை அறிவிக்கவில்லை. ¹⁷பின்பு நான் அவர்களை நோக்கி, “நாம் அகப்பட்டிருக்கிற துன்பத்தை நீங்கள் காண்கிறீர்கள்: எருசலேம் பாழாய்க்கிடக்கிறது, அதின் வாசல்கள் அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வாருங்கள், நாம் இனிமேல் நிந்தையாயிராதபடிக்கு, எருசலேமின் மதிலைத் திரும்பக் கட்டுவோம்” என்றேன். ¹⁸என் பிதாவின் தயவுள்ள கரம் என்மேல் இருந்ததையும், ராஜா எனக்குச் சொன்ன வார்த்தைகளையும் நான் அவர்களுக்கு அறிவித்தேன். அப்பொழுது அவர்கள், “நாம் எழுந்து கட்டுவோம்” என்று சொல்லி, அந்த நல்ல வேலைக்குத் தங்கள் கைகளைப் பலப்படுத்தினார்கள்.

¹⁹ஓரோனியனாகிய சன்பல்லாத்தும், அம்மோனியனாகிய தொபியா என்னும் அதிகாரியும், அரபியனாகிய கேஷேமும் இதைக் கேட்டபோது, எங்களைப் பரியாசம்பண்ணி அவமதித்து, “நீங்கள் செய்கிற இந்தக் காரியம் என்ன? ராஜாவுக்கு விரோதமாய்க் கலகம்பண்ணப்போகிறீர்களா?” என்றார்கள்.

²⁰அதற்கு நான்: “பரலோகத்திலிருக்கிற எங்கள் பிதா எங்களுக்கு வெற்றியைத் தந்தருளுவார். அவருடைய ஊழியக்காரராகிய நாங்கள் எழுந்து கட்டத்தொடங்குவோம்; உங்களுக்கோ எருசலேமிலே பங்குமில்லை, உரிமையுமில்லை, ஞாபகார்த்தமுமில்லை” என்றேன்.