نحمياه 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹نيسان جي مهيني ۾، بادشاهه ارتخششتا جي ويهين سال ۾، جڏهن سندس اڳيان شراب رکيل هو، تڏهن مون شراب کڻي بادشاهه کي ڏنو. ان کان اڳ مان سندس حضور ۾ ڪڏهن بہ اداس نہ ٿيو هوس. ^a a v1 نيسان عبراني سال جو پهريون مهينو هو، جيڪو بهار جي شروعات ۾ (اٽڪل مارچ–اپريل) ايندو هو. ²بادشاهه مون کان پڇيو تہ ”تنهنجو منهن اداس ڇو آهي، جڏهن تہ تون بيمار ناهين؟ هي دل جي اداسي کانسواءِ ٻيو ڪجهه ٿي نہ ٿو سگهي.“ تڏهن آءٌ ڏاڍو ڊڄي ويس.

³مون بادشاهه کي چيو تہ ”بادشاهه سدائين جيئرو رهي! منهنجو منهن اداس ڇو نہ هجي، جڏهن منهنجن ابن ڏاڏن جي قبرن وارو شهر کنڊر ٿيل پيو آهي ۽ ان جا دروازا باھ سان سڙيل آهن؟“

⁴بادشاهه مون کان پڇيو تہ ”تون ڇا گهرين ٿو؟“ تڏهن مون اسان جي آسمان واري پيءُ ڏانهن دعا ڪئي، ⁵۽ بادشاهه کي چيم تہ ”جيڪڏهن بادشاهه کي وڻي، ۽ جيڪڏهن تنهنجي ٻانهي تي تنهنجي مهرباني آهي، تہ مون کي يهوداه ۾، منهنجي ابن ڏاڏن جي قبرن واري شهر ڏانهن موڪل، تہ جيئن آءٌ ان کي ٻيهر اڏايان.“

⁶بادشاهه، جنهن جي ڀرسان راڻي ويٺي هئي، مون کان پڇيو تہ ”تنهنجي سفر ۾ ڪيترو وقت لڳندو ۽ تون ڪڏهن موٽندين؟“ کيس مون کي موڪلڻ وڻيو، سو مون کيس هڪ مدت مقرر ڪري ڏني.

⁷مون بادشاهه کي اهو بہ چيو تہ ”جيڪڏهن بادشاهه کي وڻي تہ دريا جي پار واري صوبي جي گورنرن ڏانهن مون کي خط ڏي، جيئن اهي مون کي يهوداه پهچڻ تائين لنگهڻ ڏين. ⁸ان سان گڏ بادشاهه جي بن جي نگهبان آسف ڏانهن بہ هڪ خط ڏي، تہ هو مون کي هيڪل جي ڀرسان قلعي جي دروازن، شهر جي ديوار ۽ منهنجي رهڻ واري گهر لاءِ ڪڙين جي ڪاٺ ڏئي.“ بادشاهه منهنجيون گذارشون منظور ڪيون، ڇاڪاڻ تہ منهنجي پيءُ جو سٺو هٿ مون تي هو.

⁹پوءِ مان دريا جي پار واري صوبي جي گورنرن وٽ وڃي کين بادشاهه جا خط ڏنم. بادشاهه مون سان گڏ لشڪري سردار ۽ گهوڙي سوار بہ موڪليا هئا. ¹⁰اهو ٻڌي سنبلط حوروني ۽ طوبياه عموني عملدار کي ڏاڍو ناگوار گذريو تہ ڪو ماڻهو بني اسرائيل جي ڀلائي گهرڻ آيو آهي.

رات جو ٽٽل ديوارن جو چڪر

¹¹پوءِ يروشلم پهچي اتي ٽي ڏينهن رهيس. ¹²آءٌ رات جو ٿورن ماڻهن سان گڏ اُٿيس. منهنجي پيءُ يروشلم لاءِ ڪرڻ جو جيڪو خيال منهنجي دل ۾ وڌو هو، سو مون ڪنهن کي نہ ٻڌايو. مون سان گڏ انهيءَ جانور کانسواءِ ٻيو ڪو جانور نہ هو، جنهن تي آءٌ سوار هوس. ¹³رات جو آءٌ وادي واري دروازي مان نڪتس ۽ گدڙ جي کوھ ڏانهن ٿيندي گوبر واري دروازي تائين ويس، ۽ يروشلم جي ڊٺل ديوارن ۽ باھ سان سڙيل دروازن کي جاچيندو رهيس. ¹⁴پوءِ چشمي واري دروازي ۽ بادشاهه جي حوض ڏانهن ويس، پر منهنجي سواريءَ جي لنگهڻ لاءِ ڪا جاءِ نہ هئي. ¹⁵رات جو آءٌ واديءَ مان مٿي چڙهي ديوار کي جاچيندو رهيس، پوءِ موٽي وادي واري دروازي مان داخل ٿي واپس آيس. ¹⁶حاڪمن کي خبر نہ هئي تہ آءٌ ڪيڏانهن ويو هوس يا ڇا ڪري رهيو هوس. مون اڃا تائين يهودين، ڪاهنن، اميرن، حاڪمن ۽ ٻين ڪم ڪرڻ وارن کي ڪجهه نہ ٻڌايو هو. ¹⁷پوءِ مون کين چيو تہ ”اوهان اسان جي مصيبت ڏسو ٿا: يروشلم ويران پيو آهي ۽ ان جا دروازا سڙيل آهن. اچو، يروشلم جي ديوار ٻيهر اڏايون، تہ جيئن اسان جي بي عزتي وڌيڪ نہ رهي.“ ¹⁸مون کين ٻڌايو تہ منهنجي پيءُ جو سٺو هٿ مون تي ڪيئن هو، ۽ بادشاهه ڇا چيو هو. هنن چيو تہ ”اچو، اُٿون ۽ اڏايون.“ پوءِ هنن انهيءَ سٺي ڪم لاءِ پنهنجا هٿ مضبوط ڪيا.

¹⁹جڏهن سنبلط حوروني، طوبياه عموني عملدار ۽ جشم عربيءَ اهو ٻڌو، تڏهن اسان جي ٺٺولي ڪيائون ۽ اسان کي حقير سمجهي چيائون تہ ”هي اوهين ڇا ٿا ڪريو؟ ڇا اوهين بادشاهه خلاف بغاوت ٿا ڪريو؟“

²⁰مون وراڻيو تہ ”اسان جو آسمان وارو پيءُ اسان کي ڪامياب ڪندو. اسين سندس ٻانها اڏاوت شروع ڪنداسين، پر يروشلم ۾ اوهان جو نہ ڪو حصو آهي، نہ ڪو حق ۽ نہ ڪو دعوي.“