Otamizning qoʻli Naximiyoni yuboradi
Sharob tutuvchining gʻamgin yuzi koʻzga tashlanadi va Otasining marhamatli qoʻli ustida boʻlgan Naximiyo shohdan ota-bobolarining vayron shahrini qayta qurish uchun yogʻoch va xavfsiz yoʻl soʻraydi. Hech kimga aytmasdan oldin u kechasi yolgʻiz Quddus xarobalari boʻylab otda aylanadi, soʻng Sanballat va Toviyo masxara qilib turganda quruvchilarni toʻplaydi.
2 1Nison oyida, shoh Artaxshasta hukmronligining yigirmanchi yilida, uning oldida sharob bor edi. Men sharobni olib, shohga uzatdim. Ilgari hech qachon uning huzurida gʻamgin boʻlmagan edim. a a v1 Nison yahudiy yilining birinchi oyi boʻlib, erta bahorga (taxminan mart–aprelga) toʻgʻri kelgan. 2Shoh soʻradi: “Kasal boʻlmasang-da, nega yuzing gʻamgin? Bu, albatta, yuragingdagi gʻamdandir.” Shunda men juda qoʻrqib ketdim.
3Men shohga dedim: “Shoh abadiy yashasin! Ota-bobolarim dafn etilgan shahar vayrona boʻlib yotgan, uning darvozalari olovda yondirilgan boʻlsa, qanday qilib yuzim gʻamgin boʻlmasin?”
4Shoh mendan soʻradi: “Nima istaysan?” Shunda men osmondagi Otamizga ibodat qildim, 5soʻngra shohga dedim: “Agar shohga maʼqul boʻlsa va qulingizdan rozi boʻlsangiz, meni Yahudoga, ota-bobolarimning qabrlari boʻlgan shaharga, uni qayta qurishim uchun yuboring.”
6Malika yonida oʻtirgan shoh mendan soʻradi: “Safaring qancha davom etadi, qachon qaytasan?” Meni yuborish unga maʼqul keldi, shuning uchun men unga muddat belgilab berdim.
7Yana shohga dedim: “Agar shohga maʼqul boʻlsa, Daryoning narigi tomonidagi viloyat hokimlariga maktublar bering, toki Yahudoga yetib borgunimcha ular oʻtishimga ruxsat bersinlar. 8Shuningdek, shohning oʻrmonzori qoʻriqchisi Asafga ham bir maktub bering, toki u menga maʼbad yonidagi qalʼa darvozalari, shahar devori va men yashaydigan uy uchun yogʻoch-taxta bersin.” Shoh iltimoslarimni qondirdi, chunki Otamizning marhamatli qoʻli menda edi.
9Men Daryoning narigi tomonidagi viloyat hokimlari huzuriga borib, ularga shohning maktublarini berdim. Shoh men bilan birga lashkarboshilar va otliqlarni ham yuborgan edi. 10Buni eshitgach, xoronlik Sanballat va ammoniylik amaldor Toviyo kimdir Isroil xalqining farovonligini izlab kelganidan juda norozi boʻlishdi.
Tunda vayron boʻlgan devorlar boʻylab yurish
11Shunday qilib, men Quddusga yetib keldim va u yerda uch kun qoldim. 12Men bir necha kishi bilan kechasi turdim. Otamiz Quddus uchun yuragimga solgan ishni hech kimga aytmagan edim. Yonimda minib yurganimdan boshqa hech qanday hayvon yoʻq edi. 13Kechasi men Vodiy darvozasidan chiqib, Chiyaboʻri qudugʻi tomon, Axlat darvozasiga qarab yurdim va Quddusning vayron boʻlgan devorlarini hamda yondirilgan darvozalarini koʻzdan kechirdim. 14Soʻng Buloq darvozasi va Shoh hovuzi tomon oʻtdim, biroq ulovim oʻtishiga joy yoʻq edi. 15Kechasi vodiy boʻylab yuqoriga chiqib, devorni koʻzdan kechirdim, soʻngra ortga qaytib, Vodiy darvozasidan kirib, uyga qaytdim. 16Amaldorlar mening qayerga borganimni ham, nima qilayotganimni ham bilishmasdi. Men hali yahudiylarga ham, ruhoniylarga ham, zodagonlarga ham, amaldorlarga ham, ishni bajaradigan boshqalarga ham hech narsa aytmagan edim. 17Shunda men dedim: “Qanday ahvolga tushganimizni koʻryapsizlar: Quddus vayrona boʻlib yotibdi, darvozalari yondirilgan. Kelinglar, Quddus devorini qayta quraylik, shunda biz endi sharmanda boʻlib yurmaymiz.” 18Otamizning marhamatli qoʻli menda boʻlganini va shoh menga aytgan gaplarni ularga soʻzlab berdim. Ular: “Qani, oʻrnimizdan turib, bino qilaylik,” deyishdi. Shunday qilib, ular bu ezgu ishni boshlashga bel bogʻladilar.
19Xoronlik Sanballat, ammoniylik amaldor Toviyo va arab Geshem buni eshitganlarida, bizni masxara qilib, haqorat qilishdi va: “Bu nima qilayotganingiz? Shohga qarshi isyon koʻtaryapsizlarmi?” — deyishdi.
20Men javob berdim: “Osmondagi Otamiz bizni muvaffaqiyatga erishtiradi. Biz, Uning qullari, qayta qurishni boshlaymiz. Sizlarning esa Quddusda na nasibangiz, na haq-huquqingiz, na daʼvoyingiz bor.”