ਨਹਮਯਾਹ 2 FHB ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਾਈਬਲ™

2 ¹ਨੀਸਾਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਅਰਤਹਸ਼ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਵੀਹਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ, ਉਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈ ਪਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ—ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ^a a v1 ਨੀਸਾਨ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰ੍ਹੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਹੀਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਸੰਤ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ (ਲਗਭਗ ਮਾਰਚ–ਅਪ੍ਰੈਲ) ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ²ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਤੂੰ ਬੀਮਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।” ਤਦ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ।

³ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਾ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ! ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉੱਜੜਿਆ ਪਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਫਾਟਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਨ?”

⁴ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ?” ਤਦ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ⁵ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਹੂਦਾਹ ਨੂੰ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਬਰਾਂ ਹਨ, ਭੇਜ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਹ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਾਰਾਂ।”

⁶ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਦ ਰਾਣੀ ਉਹ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਮੁੜੇਂਗਾ?” ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋ ਮੈਂ ਉਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

⁷ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਦੇ ਸੂਬੇ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਹੂਦਾਹ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਲੰਘਣ ਦੇਣ। ⁸ਨਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਖੇ ਆਸਾਫ਼ ਦੇ ਨਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਵੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਗੜ੍ਹ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੰਧ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਘਰ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ, ਸ਼ਤੀਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇਵੇ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਲਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ।

⁹ਮੈਂ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਦੇ ਸੂਬੇ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਅਫ਼ਸਰ ਅਤੇ ਘੋੜਚੜ੍ਹੇ ਵੀ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ¹⁰ਜਦ ਸਨਬੱਲਟ ਹੋਰੋਨੀ ਅਤੇ ਅੰਮੋਨੀ ਹਾਕਮ ਟੋਬੀਯਾਹ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਏ ਕਿ ਕੋਈ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਨਾ

¹¹ਸੋ ਮੈਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਿਹਾ। ¹²ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕੁ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਪਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ¹³ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਵਾਦੀ ਦੇ ਫਾਟਕ ਥਾਣੀਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਖੂਹ ਵੱਲ, ਕੂੜੇ ਦੇ ਫਾਟਕ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਫਾਟਕਾਂ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ¹⁴ਮੈਂ ਸੋਤੇ ਦੇ ਫਾਟਕ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵੱਲ ਲੰਘਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਵਾਰੀ ਦੇ ਲੰਘਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ¹⁵ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਦੀ ਵੱਲੋਂ ਉੱਪਰ ਗਿਆ, ਕੰਧ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਪਿਆ, ਵਾਦੀ ਦੇ ਫਾਟਕ ਥਾਣੀਂ ਵੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ¹⁶ਹਾਕਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਯਹੂਦੀਆਂ, ਨਾ ਜਾਜਕਾਂ, ਨਾ ਪਤਵੰਤਿਆਂ, ਨਾ ਹਾਕਮਾਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਾਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ। ¹⁷ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਬਿਪਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ: ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਜੜਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਫਾਟਕ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਾਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਰਹੀਏ।” ¹⁸ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਲਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਾਰੀਏ।” ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਭਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤਕੜੇ ਕੀਤੇ।

¹⁹ਜਦ ਸਨਬੱਲਟ ਹੋਰੋਨੀ, ਅੰਮੋਨੀ ਹਾਕਮ ਟੋਬੀਯਾਹ, ਅਤੇ ਅਰਬੀ ਗਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਦਰੋਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?”

²⁰ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਦੇ ਦਾਸ ਉੱਠ ਕੇ ਮੁੜ ਉਸਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ, ਪਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ, ਨਾ ਹੱਕ, ਅਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਹੈ।”