Cilaka Keur Nu Ngaruksak

Panghianat nu can kungsi dihianat ayeuna nampa gilirannana. Jalan-jalan kosong, perjangjian dirempak, malah jalma-jalma di Sion nu teu malire ka Allah ogé nanya saha nu bisa hirup jeung seuneu nu ngahuru. Jawabanana nyaéta kajujuran biasa: nampik suap, nutup panon tina pertumpahan getih. Rama maranéhna téh hakim jeung raja.

Pasal 33.

Cilaka maneh, nu sok ngaruksak, padahal maneh sorangan can kungsi diruksak; maneh nu sok hianat, padahal maneh can kungsi dihianat ku saha-saha! Sanggeus maneh anggeus ngaruksak, maneh bakal diruksak; sanggeus maneh eureun hianat, maneh bakal dihianat.

Nun Ama, mugi Ama welas asih ka abdi sadaya; abdi sadaya ngarep-ngarep ka Ama. Mugi Ama jadi kakuatan abdi sadaya unggal isuk, jadi kasalametan abdi sadaya dina mangsa kasusah. Ku ngaguruh sora Ama, bangsa-bangsa lalumpatan; waktu Ama ngadeg, bangsa-bangsa paburencay. Rampasan maraneh dikumpulkeun lir simeut ngahakanan; lir simeut ngagarunggung, jalma-jalma ngagubrugan kana eta.

Rama urang diluhurkeun, karana Mantenna jumeneng di luhur; Mantenna ngeusian Sion ku kaadilan jeung kabeneran. Mantenna bakal jadi pademen anu kuat pikeun jaman maneh, jembar ku kasalametan, kawijaksanaan, jeung pangaweruh; sieun ka Rama urang eta harta banda Sion.

Tenjo, para gagahna midangdam di jalan-jalan; para utusan karapihan ceurik kayungyun. Jalan-jalan gede suwung; nu lalampah geus euweuh di jalan. Perjangjian geus dirempak, kota-kotana dihina-hina, euweuh saurang ge nu dihormat. Tanah midangdam sarta ngaroko; Libanon era sarta alum; Saron geus jadi lir gurun keusik, sarta Basan jeung Karmel maruragan dangdaunanana.

“Ayeuna Kami rek ngadeg,’ saur Rama urang, ‘ayeuna Kami rek diluhurkeun, ayeuna Kami rek ngunjukkeun maneh. Maraneh ngandung jarami, ngalahirkeun jukut garing; napas maraneh teh seuneu anu bakal ngahuru maraneh. Bangsa-bangsa bakal diduruk jadi lebu, lir cucuk nu ditaruaran tuluy dihuru. Darengekeun, maraneh anu jauh, naon anu geus dipigawe ku Kami; jeung maraneh anu deukeut, akukeun kakawasaan Kami.’”

Jalma-jalma dosa di Sion sarareurn; nu teu nyembah ka Allah dicekel ku kagimir: “Saha ti antara urang anu bisa hirup jeung seuneu anu ngahuru? Saha ti antara urang anu bisa hirup jeung seuneu anu langgeng?” Jalma anu lakuna bener sarta nyarita nu lempeng, anu nampik kauntungan tina meres jeung nahan leungeunna tina narima sogok, anu nyumbat ceulina tina rarancang getih sarta meungpeunkeun panonna tina kajahatan, eta jalma anu bakal matuh di tempat-tempat nu luhur, anu pangbalikanana nya eta benteng-benteng gunung; kadaharanana bakal dibikeun ka manehna, jeung caina moal saat.

Panon maraneh bakal nenjo raja dina kaendahanana; bakal nenjo tanah anu ngemplang nepi ka jauhna. Hate maraneh bakal nguruskeun kagimir anu baheula: “Mana jalma anu ngitung? Mana jalma anu nimbang upeti? Mana jalma anu ngitung munara-munara?” Maraneh moal nenjo deui bangsa anu adigung tea, bangsa anu basana aheng teuing pikeun dipikaharti, gagap dina basa anu ku maraneh teu kaharti.

Tenjo Sion, kota pesta-pesta anu geus ditangtukeun ku urang! Panon maraneh bakal nenjo Yerusalem, imah anu tengtrem, kemah anu moal dipindahkeun, anu pancuhna moal dicabut-cabut sarta talina moal pegat-pegat. Tapi di dinya Rama urang dina kaagunganana bakal jadi pikeun urang hiji tempat walungan-walungan jeung cileuncang nu lalega, nu di dinya euweuh parahu dayung bisa jalan jeung euweuh kapal gede bisa ngaliwat. Karana Rama urang teh hakim urang, Rama urang nu maparin hukum ka urang, Rama urang teh raja urang; Mantenna anu bakal nyalametkeun urang.

Tali-tali kapal maneh ngagarantung lesot: moal bisa nahan tihang sangkan tetep nangtung atawa ngagelarkeun layar. Lajeng rampasan anu kacida lobana bakal dibagi-bagi, malah nu lumpuh oge bakal mawa rampasan. Jeung euweuh saurang ge nu matuh di Sion anu bakal ngomong, “Kuring gering”; jalma-jalma anu matuh di dinya dosana bakal dihampura.