Raja anu Marentah dina Kaadilan

Pamingpin nu ngalindungan jalma lir kalangkang batu di tanah nu cape, nangtung ngalawan jalma bodo nu ngabohong ngeunaan Rama jeung ngosongkeun piring jalma nu lapar. Awéwé-awéwé nu hirup ngeunah ngadéngé yén panén bakal gagal. Karaton tetep suwung nepi ka Roh dicurahkeun sarta tanah tandus robah jadi subur.

Pasal 32.

Tenjo, aya raja anu bakal marentah kalawan bener, jeung para pamingpin bakal marentah kalawan adil. Unggal jalma bakal jadi saperti pangiuhan tina angin, pangungsian tina gurudag topan, saperti ci anu ngamalir di tempat nu garing, saperti kalangkang batu badag di tanah anu nyapekeun. Harita panon jalma anu nenjo moal dipeureum, jeung ceuli jalma anu ngadenge bakal ngaregepkeun. Pikiran anu gurunggusuh bakal ngarti kana pangaweruh, jeung letah anu ngadedet bakal nyarita kalawan lancar tur tetela. Jalma gejul moal disebut mulya deui, jeung bajingan moal disebut jalma anu dihormat. Sabab jalma gejul ngucapkeun kabodoan, jeung hatena ngarancang kajahatan: ngalampahkeun pagawean anu teu soleh, nyarita bohong ngeunaan Rama urang, ngantep jalma lapar teu kadahar jeung nahan inum ti jalma anu halabhab. Pakarang si bajingan teh jahat; manehna nyieun rarancang doraka pikeun ngabinasakeun jalma miskin ku omongan bohong, sanajan nu sangsara nepikeun perkarana kalawan bener. Tapi jalma anu mulya ngarancang perkara-perkara anu mulya, jeung ku perkara anu mulya eta manehna nangtung kukuh.

Geura Harudang, Eh Para Istri anu Ngarasa Tengtrem

Eh para awewe anu ngarasa tengtrem, geura harudang jeung regepkeun sora kuring; eh para istri anu teu boga kahariwang, darengekeun naon anu ku kuring diomongkeun.

“Kurang leuwih sataun deui maraneh bakal gumeter, eh para awewe anu teu boga kahariwang, sabab panen anggur bakal gagal, jeung moal aya deui pangunduhan hasil. Geura gumeter, eh maraneh anu ngarasa tengtrem; geura ngadegdeg, eh maraneh anu teu boga kahariwang! Geura buka pakean nepi ka taranjang jeung buleudkeun baju kasusahan kana cangkeng maraneh. Geura tareunggeul dada maraneh ku lantaran kebon anu matak pikaresepeun, ku lantaran tangkal anggur anu subur buahna, ku lantaran tanah bangsa kuring, anu ditumbuhan cucuk jeung rungkun cucuk; enya, ku lantaran sakabeh imah kabungahan di kota anu gumbira. Sabab karaton bakal ditinggalkeun, kota anu rame jadi suwung; pasir jeung munara panjagaan bakal jadi tempat gundul salalawasna, tempat pangresepan kalde liar, pangangonan ingon-ingon, nepi ka Roh Rama urang dikucurkeun ka urang ti luhur, sarta gurun keusik jadi kebon anu subur, jeung kebon anu subur dianggap leuweung. Harita kaadilan bakal matuh di gurun keusik, jeung kabeneran bakal cicing di kebon anu subur. Hasil tina kabeneran teh karapihan, jeung buah tina kabeneran teh katengtreman jeung kaamanan salalawasna. Bangsa kuring bakal cicing di imah anu tengtrem, di tempat panyicingan anu aman, di tempat reureuh anu teu kaganggu. Sanajan hujan es ngaratakeun leuweung jeung kota diratakeun pisan, bagja maraneh anu melak pepelakan di sisi sagala cai, anu ngantep sapi jeung kalde ngarumbah bebas.”