چاپ شوی
کتاب

هغه بادشاه چې په صداقت سره حکومت کوى

هغه مشران چې خلکو ته په ستړې ځمکه کې د ګټ د سیوري په څېر پناه ورکوي، د هغه احمق پر وړاندې ودریږي چې د پلار په اړه دروغ وايي او د وږي سړي کاسه تشوي. بې‌غمه ښځې اوري چې فصل به ناکام شي. ماڼۍ تر هغه وخته تشه پاتې کیږي چې روح توی شي او شاړه ځمکه حاصل‌خېزه شي.

څپرکی 32.

ګورئ، يو بادشاه به په صداقت سره حکومت کوى، او حاکمان به په اِنصاف سره حکومت کوى. هر يو به د هوا نه د پناه ځائ په شان وى، د طوفان نه د پناه ځائ، په وچ ځائ کښې د اوبو د ويالو په شان، په ستړې زمکه کښې د لوئې تيږې د سيورى په شان. بيا به د هغه کسانو سترګې چې ويني، پټې نۀ وى، او د هغه کسانو غوږونه چې اوري، غوږ به ونيسى. د بېړنى ذهن به په علم پوه شى، او ګنګه ژبه به په تيزۍ او صفا خبرې وکړى. بيا به احمق ته شريف نۀ وئيلے شى، او نۀ به بدمعاش ته د عزت خاوند وئيلے شى. ځکه چې احمق بې‌عقلۍ خبرې کوى، او د هغۀ زړۀ د بدۍ منصوبه جوړوى: چې بې‌دينى وکړى، چې د زمونږ پلار په حقله دروغ ووائى، چې وږے تش لاس پرېږدى او تږے د اوبو نه محروم کړى. د بدمعاش وسلې بدې دى؛ هغه بد منصوبې جوړوى چې د دروغو په خبرو غريبان تباه کړى، کله چې حاجتمند هم په حقه خپله دعوىٰ کوى. خو شريف سړے د شرافت کارونه سوچ کوى، او په شريفو کارونو باندې هغه ولاړ وى.

پاڅئ، اے غافلو لُوڼو

اے غافلو ښځو، پاڅئ او زما آواز واورئ؛ اے بې‌پروا لُوڼو، چې زۀ څۀ وايم هغه واورئ.

”د يو کال نه لږ وروستو به تاسو ولړزئ، اے بې‌پروا ښځو، ځکه چې د انګورو فصل به ناکام شى، او د راټولولو هيڅ به نۀ وى. ولړزئ، اے غافلو؛ وکانپئ، اے بې‌پروا! ځانونه بربنډ کړئ او په خپلو ملاوو د ماتم جامې وتړئ. د ښايسته پټو دپاره په خپلو سينو وهئ، د مېوه‌دار تاک دپاره، د زما د قوم د زمکې دپاره، چرته چې اغزى او ازغى راټوکيږى؛ هو، د خوشحالۍ د ټولو کورونو دپاره په هغه ښاد ښار کښې. ځکه چې محل به پرېښودے شى، پُر رونق ښار به ويجاړ شى؛ غونډۍ او د څارنې بُرج به د تل دپاره بربنډ ځايونه شى، د ځنګلى خرو دپاره خوشحالى، د رمو دپاره څرځائ، ترڅو چې د زمونږ پلار روح د پاسه نه زمونږ باندې راتوئ شى، او بيابان مېوه‌دار پټے شى، او مېوه‌دار پټے د ځنګل په شان وګڼلے شى. بيا به اِنصاف په بيابان کښې اوسيږى، او صداقت به په مېوه‌دار پټى کښې قائم وى. د صداقت کار به سلامتى وى، او د صداقت نتيجه به سکون او د تل دپاره امن وى. زما قوم به په پُرسکونه کور کښې اوسيږى، په محفوظو مېنو کښې، په بې‌خلله آرام‌ځايونو کښې. اګر چې ږلۍ ځنګل هوار کړى او ښار بالکل زمکه سره برابر شى، بختور ياست تاسو چې د ټولو اوبو غاړې ته تخم کرئ، چې خپل غوائ او خر آزاد پرېږدئ.“